การสนทนาระหว่างเพื่อน : หน้า 88/136

มยุรฉัตร แม่ย่อมเป็นที่พึ่งของลูกได้ ทั้งกายและใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลูก ที่ยังเล็ก ๆ อยู่ ลูกชายคนโตเข้ามหา วิทยาลัยแล้วใช่ไหมจ๊ะ" "อยู่ปีสองแล้วจ้ะ ปีนี้น้องชาย กำลังจะสอบเข้าอีกคนหนึ่ง ลูกสาวคนเล็ก เพิ่งจะอยู่ ป. ๖" มยุรฉัตรรู้สึกมีกำลังใจ ขึ้นเมื่อพูดถึงลูก ๆ “เธอมีมรดกเยอะแยะ ถึงจะต้อง เลี้ยงลูกตามลำพัง ก็คงไม่มีปัญหาอะไร หรอกนะ" สุนทรีให้กำลังใจ สุนทรีพามยุรฉัตรไปนั่งรวมกับ เพื่อน ๆ ซึ่งนั่งรวมกันอยู่ทางด้านนอก ศาลา ห่างจากกลุ่มแขก และญาติทางฝ่าย เจ้าภาพออกไป ทั้งนี้เพื่อว่าเพื่อนร่วมรุ่น ซึ่งนาน ๆ จึงจะได้พบกัน สามารถพูด คุยกันได้สะดวก "มยุรฉัตร เธอหายหน้าหายตาไป ไหนนะ ไม่เห็นไปงานมีทติ้งของรุ่นเรา ทั้งสองสามปีมาแล้ว" เพื่อนคนหนึ่ง ร้องทักขึ้น “ไม่สบายหรือจ๊ะ มยุรฉัตร ดูผอม ไปนะ “คุณหมอวิชัย สบายดีหรือจะ “ลูก ๆ โตหมดแล้วยังจ๊ะ คำถามมากมาย จนไม่รู้จะตอบ คำถามใดก่อน มยุรฉัตรก็ได้แต่หันไป หันมายิ้มกับเพื่อนคนโน้นคนนี้ที่ “นั่งกับเราตรงนี้ซิจ๊ะ” อุษาพูด พลางเอื้อมมือไปดึงแขนมยุรฉัตร “ฝากเพื่อนนั่งแถวนี้แล้วกันนะ ฉันขอตัวไปรับแขกก่อน” พอกล่าวจบ สุนทรีก็ออกไปต้อนรับแขกใหม่ โดย เฉพาะอย่างยิ่งแขกที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่น ของผู้ตาย “พวกเราดูทางนี้ วีณาก็มาด้วย” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้น ทำให้ การสนทนาชะงักงัน เพราะทุกคนต่าง มองหาเจ้าของชื่อที่ถูกกล่าวขวัญถึง “อ้อ วีณา มาคนเดียวเหรอ นี้ อีกคนหายหน้าหายตาไปนานเชียวนะ ไม่ไปร่วมงานสังสรรค์ตั้งหลายปีมา แล้ว” เพื่อนคนหนึ่งร้องทัก “พวกเราเห็นทีจะต้องมอบโล่ให้ สุนทรีนะ ที่สามารถดึงเพื่อน ๆ มางานนี้ ได้เยอะแยะ" อุษากล่าวขึ้น วีณา “ท่าไมแต่งขาวล่ะจ๊ะ นาฬิกาม “อย่างนี้เขาเรียกว่า "เครื่องแบบ วัดพระธรรมกายจะ” อุษาเริ่มหยอกล้อ เพื่อนทำให้ทุกคนหัวเราะสนุกสนาน “ความจริงฉันก็ตั้งใจจะแวะเปลี่ยน เสื้อผ้าที่บ้านก่อนมานี่เหมือนกัน แต่ รถติดเหลือเกิน พอกลับจากวัดพระ ธรรมกายก็ตรงมานี่เลย เกรงว่าถ้าไป แวะบ้านจะมาถึงตึกเกินไป อุตส่าห์นั่ง แท็กซี่ คิดว่าจะถึงเร็ว นี่ก็เกือบได้เวลา แล้วนี่” วีณาอธิบายพลางทรุดตัวลงนั่ง ที่เก้าอี้ข้างมยุรฉัตร “สวัสดีจะมยุรฉัตร เดี๋ยวนี้เธอ ยังอยู่เมืองเพชรหรือเปล่า?” วีณาทัก ทายมยุรฉัตร หลังจากที่ทักทายคนอื่น เสร็จแล้ว “ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านบางนาแล้วจะ แฟนเธอสบายดีหรือ” มยุรฉัตรพยายาม ท่าเสียงให้เป็นปกติ แต่ยังอดนึกถึง เหตุการณ์ที่ผ่านมากว่ายี่สิบปีแล้วไม่ได้ ซึ่งเป็นเวลาที่จบจากมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ทั้งเธอเองและวีณาต่างก็หลงรักผู้ชาย คนเดียวกัน คือนายแพทย์วิชัย วิริยเวช แต่เธอก็สามารถเอาชนะวีณา ด้วยการ แต่งงานกับนายแพทย์วิชัย นับตั้งแต่ นั้นมามิตรภาพระหว่างเธอกับวีณาก็ สิ้นสุดลง เธอเองมิได้โกรธเคืองวีณา แต่ประการใด คอยสืบเสาะข่าววีณา อยู่เสมอ และเมื่อได้ทราบว่าวีณาได้ แต่งงานแล้วเธอก็รู้สึกดีใจ และเชื่อว่า วีณาคงจะหายโกรธแค้นเธอ และวันนี้ก็ เป็นวันแรกที่ทั้งสองคนได้มีโอกาสพบ กันอย่างใกล้ชิด “ก็สบายดีจ๊ะ แล้วคุณหมอวิชัย ล่ะ สบายหรือ?” “ท่านเสียแล้วจ้ะ “จริงเหรอ” วีณาเบิกตาโต พลาง การตายของเพื่อนรุ่นเดียวกันย่อมเป็นสัญญาณเตือน บีบแขนมยุรฉัตรอย่างไม่อยากจะเสีย ถึงมรณภัยที่กำลังคืบคลานมาพร้อมกับความชรา ซึ่งเขย่าขวัญให้ทุกคนสะดุ้งกลัว "ฉันไม่ยักได้ข่าว ท่านเป็นอะไร จะ" วีณาถามเสียงเรียบอย่างปลงตก “มะเร็งในเม็ดเลือดจะ” เมื่อพูด ถึงสามีครั้งใด น้ำตาของมยุรฉัตรก็จะ เอ่อล้นขอบตาขึ้นมาทุกครั้ง เธอจึง พยายามสูดหายใจลึกยาว เพื่อข่มอารมณ์ Kalyanamitra.org