เลือกสอบไปอังกฤษและญี่ปุ่น : หน้า 119/136

เลือกสอบไปอังกฤษและญี่ปุ่น ที่เลือก ไปอังกฤษเพราะอยากจะไปสัมผัสชีวิตที่ นั่น ส่วนการเลือกญี่ปุ่นเนื่องจากเป็นทุน ไปเรียนวิศวกรรม ตอนนั้นนักศึกษากำลัง ฮิทในการเลือกเรียนแพทย์และวิศวะว่า เป็นเรื่องโก้เก๋ ข้าพเจ้าสอบผ่านข้อ เขียน แต่เมื่อรวมคะแนนสัมภาษณ์แล้ว ได้เป็นแค่ตัวสำรองของทุนไปเรียนญี่ปุ่น | แต่ปรากฏว่า ตัวจริงของทุนนี้เขาสละสิทธิ์ ข้าพเจ้าจึงได้ไปแทน ความจริงที่ข้าพเจ้า ตัดสินใจรับทุนนั้น เนื่องจากไม่ได้สนใจ วิชาที่เรียนในเมืองไทยเท่าไรนัก ข้าพเจ้า เลือกสอบตามลำดับคะแนนเท่านั้น ไม่ได้ พิสมัยสาขาอาชีพอะไรเป็นพิเศษ จึงคิดว่า เราน่าจะลองไปสัมผัสชีวิตในต่างประเทศ บ้างก็ดีเหมือนกัน ข้าพเจ้าเคยเล่าเรื่องที่ ว่า ข้าพเจ้าเป็นแค่ตัวสำรองในการได้ทุน ไปเรียนที่ญี่ปุ่น แต่ตัวจริงเขาไม่ไปและ กลายเป็นว่าข้าพเจ้าได้ไปแทนให้แก่ หลวงพ่อธัมมชโยฟัง ท่านหัวเราะแล้ว ท่านก็บอกว่า “เรานะแหละตัวจริง” เพราะตัวจริงเท่านั้นที่จะได้ไป แม้ว่าในสายตาบุคคลภายนอก เราจะ เป็นอย่างไรก็ตาม แต่ถ้าเป็นบุญของ เริ่มออกเดินทางไป เรา เราก็ย่อมได้รับเพราะบุญนั้นจะ ญี่ปุ่น ติดตามเจ้าของบุญได้ และเป็นของ เฉพาะตน กว่าข้าพเจ้าจะได้เดินทางไปประ เทศญี่ปุ่นจริง ๆ ก็ใช้เวลาในการติดต่อ โรงเรียนสอนภาษาอยู่นานทีเดียว กว่า จะได้เข้าคอร์สเรียนปรากฏว่า เพื่อน ๆ นักเรียนทุนรัฐบาลไทยที่ไปประเทศต่าง ๆ นั้นเขาไปกันหมดแล้ว เหลือข้าพเจ้าคน เดียวที่ต้องคอยเรื่องจากญี่ปุ่นอยู่ ช่วงนั้น ข้าพเจ้าจึงใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยมหิดล อยู่ได้จนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. ๒๕๑๔ ข้าพเจ้าและเพื่อนหญิงคนหนึ่งที่เรียนอยู่ โรงเรียนสอนภาษาเปิดคอร์สตัน เดือนมกราคม ข้าพเจ้าจึงเลือกวันเริ่มชีวิต ใหม่ คือ วันที่ 9 มกราคม พ.ศ. ๒๕๑๕ แต่คืนวันส่งท้ายปีเก่า วันที่ ๓๑ ธันวาคม นั้น ข้าพเจ้าไปงานโต้รุ่งรับปีใหม่ของคณะ จึงแทบจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน วันออก เดินทางมีบรรดาญาติพี่น้องและ เพื่อน ๆ มาส่ง ข้าพเจ้ามีความรู้สึก เฉย ๆ ไม่เกิดความรู้สึกอาลัยเท่า ไร แต่เมื่อจะแยกตัวขึ้นเครื่องบินจะ ต้องจากญาติมิตรไปจริง ๆ กลับรู้สึก ด้วยกันได้ไปหัดซ้อมเล่นยูโดที่ศิริราช อาลัยขึ้นมาช่วงนั้นอยู่แวบหนึ่ง ขณะ มะลิเป็นคู่ซ้อมของข้าพเจ้า ก่อนที่ข้าพ เจ้าจะลาอาจารย์ยูโดไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น อาจารย์จึงบอกให้ข้าพเจ้าไปหัดเรียน ยูโดต่อที่ประเทศญี่ปุ่น เพราะเป็นต้นตำรับ (แต่ปรากฏว่าข้าพเจ้าก็ไม่ได้ไปเรียนยูโด ต่อ เพราะข้าพเจ้าหัดเรียนยูโดนั้น ก็ด้วย ความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น) นั้นข้าพเจ้าอายุได้ ๑๙ ปี ไม่เคยเดินทาง ไปต่างประเทศคนเดียวมาก่อน ภาษา อังกฤษที่พอพูดได้ก็ตามประสาความรู้ เด็กจบม.ศ. ๕ ใหม่ ๆ จะต้องออก ไปผจญชีวิตในต่างแดนเพียงคนเดียว นั้น เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้ใหญ่มีความรู้สึก เป็นห่วงไม่น้อย ส่วนใหญ่นักเรียนทุนรัฐ ๑๑๗ Kalyanamitra.org