การช่วยเหลือพระราชมารดา : หน้า 27/124

แล้วตรัสว่า พระเจ้าพรหมทัต จึงมีรับสั่งให้สุสีมะปุโรหิตเข้าเฝ้า ทรงเล่าถึงสาเหตุที่พระมารดาป่วยให้ฟัง “สุสีมะเพื่อนรัก เพื่อนจงช่วยชีวิตพระมารดาของเราด้วยเถิด ท่านจงเป็นราชาครองกรุงพาราณสีนี้ ร่วมกับพระมารดาของเรา ส่วนเราจะเป็นมหาอุปราช “ข้าพระพุทธเจ้า กระทำอย่างนั้นไม่ได้พระเจ้าข้า ข้าพระพุทธเจ้ามิเคยมีจิตคิดมักใหญ่ใฝ่สูง มิเคยคิดอาจเอื้อมต่อพระแม่เจ้า....” “ข้อนั้นเรารู้ดี สุสีมะ โปรดเห็นใจเราด้วยเถิด หากท่านไม่ช่วยเรา เสด็จแม่ต้องตรอมพระทัยตาย แน่ เราก็เหมือนลูกอกตัญญู” เป็นมเหสี พระเจ้าพรหมทัตทรงอ้อนวอนสุสีมะปุโรหิตจนเขายินยอมเป็นกษัตริย์ และอภิเษกพระราชมารดา - พระราชาสุสีมะมิได้มีความยินดีในราชสมบัติและสิ่งปรนเปรอบำรุง บำเรอความสุขทั้งหลาย พระองค์ครองราชย์อยู่ได้ไม่นาน ก็ปรารถนาจะอยู่ตามลำพัง ๆ บ่อย ๆ พระอัครมเหสีผู้ชรา มองเห็นพระเจ้าสุสีมะมีอาการเบื่อหน่าย ซึมเซา เช่นนั้น จึงคิดว่า “พระเจ้าสุสีมะคิดว่าพระองค์เองยังหนุ่มแน่น แต่มามีมเหสีที่แก่ชราอย่างเรา พระองค์จึงเบื่อหน่าย ถ้าเราทำให้พระองค์คิดว่า พระองค์ก็เริ่มแก่แล้วเหมือนกันก็คงจะดี ความรู้สึกเปรียบเทียบว่า ใครแก่ใครหนุ่ม ก็จะได้หมดไป” การ วันหนึ่ง พระอัครมเหสีผู้ชรา ทรงสางเส้นพระเกษาให้พระเจ้าสุสีมะแล้วทูลว่า นี่แน่ะ สุสีมะ เจ้าแก่เฒ่าตั้งแต่อายุยังไม่มาก เจ้าใช้ชีวิตหมกมุ่นอยู่ในกามคุณ เหมือน หมูที่เขาขุนไว้กับกองอาหาร แม้ว่ามันจะเน่าเหม็นก็ไม่อาจตัดใจละทิ้งไป ถึงเวลาที่เจ้าจะทิ้งกามคุณ เข้าป่าประพฤติพรหมจรรย์ได้แล้ว....” กั ล ย า ณ ม ต ร ๒๕ Kalyanamitra.org