การปฏิบัติต่ออสุรกายและเทวดา : หน้า 95/124

ของอสุรกายและเทวดาชั้นต่ำดังกล่าวแล้ว อาตมาเรียนถามท่านอาจารย์ต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้นเราควรจะปฏิบัติต่ออสุรกายและเทวดา อย่างไร” ท่านอาจารย์ตอบว่า อาตมาไม่เคยเห็นงูขนาดใหญ่โตเช่นนั้น “เฉย ๆ เสียได้เป็นดี เพราะตามปกติก็ต่างคนต่าง มาก่อนเลยในชีวิต หัวของมันมีลักษณะ อยู่ อยู่แล้ว ถ้าจำเป็นจะต้องมีการติดต่อสัมพันธ์ก็ขอให้ เป็นสามเหลี่ยมรูปร่างคล้ายผานไถของ เป็นไปในทางที่ดี เช่นแผ่เมตตาให้ อุทิศส่วนกุศลให้ เป็นต้น อย่าถึงกับถือเป็นสรณะที่พึ่ง เพราะอสุรกายก็ ดี เทวดาก็ดีเป็นที่พึ่งแก่ใครไม่ได้ เพราะเขาก็มีหน้าที่การ งานของเขาเช่นเดียวกับเรามีหน้าที่การงานของเรา ถ้า พูดถึงด้านคุณธรรม พวกนี้ก็มีคุณธรรมไม่สูงไปกว่า มนุษย์ บางคนก็อาจจะต่ำยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก” หลังจากได้ฟังคำอธิบายของท่านอาจารย์แล้ว อาตมาก็เลิกกลัวผี เลิกกลัวอสุรกาย เลิกกลัวเทวดา เพราะเห็นว่าสัตว์เหล่านี้มีพิษมีภัยน้อยกว่ามนุษย์เสียอีก ถ้าเรามีเมตตาจิตต่อเขา เขาก็เป็นมิตรที่ดีของเรา ตั้งแต่ นั้นเป็นต้นมา อาตมาก็ชอบไปปักกลดบำเพ็ญเพียรอยู่คน เดียวตามป่าช้าตามป่าเขาลำเนาไพรที่เขาเล่าลือกันว่า ผีดุ เพราะเมื่อไปอยู่ตามที่เช่นนั้น อาตมาเกิดความอุ่นใจ ว่าตัวมิได้อยู่คนเดียว แต่อยู่ท่ามกลางญาติมิตร เมื่ออาตมาหายกลัวผีแล้ว ท่านอาจารย์ได้สอนให้ อาตมาเจริญเมตตาพรหมวิหารเป็นการใหญ่ จนกระทั่ง ท่านเชื่อว่า เมตตาจิตของอาตมามีพลังแรงพอแล้ว จึง พาออกจากป่าช้าเดินทางมุ่งหน้าสู่ภูเขาใหญ่ ท่าน บอกว่า “เธอเอาชนะความกลัวผีได้แล้ว แต่ยัง ชาวนา ลำตัวของมันมีขนาดเท่ากับรถยนต์ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำเป็นมันระยับ อยู่ที่ตีนภูเขาใหญ่ลูกหนึ่ง ท่านอาจารย์บอกว่าชาวบ้าน เป็นพวกพรานป่า มีอาชีพทางล่าเนื้อและหาของป่าขาย ที่หมู่บ้านนี้ไม่มีวัด แต่ชาวบ้านทุกคนก็เป็นพุทธ ศาสนิกชนและดีใจที่ได้เห็นพระเห็นเจ้า ท่านอาจารย์พา อาตมาเดินทางเข้าไปในป่าอันหนาทึบน่ากลัวกว่าป่าช้า มากมายหลายเท่านัก บรรยากาศภายในป่ามืดสลัว เพราะมีต้นไม้ขนาดใหญ่ขึ้นแผ่กิ่งก้านสาขา ปกคลุม ข้างบนอย่างหนาทึบแดดส่องไม่ค่อยถึงพื้นดิน ระหว่าง ต้นไม้แต่ละต้นยังมีเถาวัลย์นานาชนิดขนาดใหญ่บ้างเล็ก บ้างเกี่ยวโยงถึงกัน มีใบห้อยย้อยลงมาข้างล่างดูคล้าย ราวตากผ้า ข้างล่างติดกับพื้นดินก็มีพุ่มไม้และพงหญ้า ขึ้นอย่างหนาแน่น หาที่ว่างพอโล่งตาแทบไม่ได้เลย ท่านอาจารย์พาอาตมาเดินลอดสุมทุมพุ่มไม้ เป็น ระยะทางประมาณ ๒ กิโลเมตร เราจึงมาถึงตีนเขาตรง มีความกลัวอีกบางอย่างที่เธอจะต้องเอาชนะ” ใน จุดนั้นมีแอ่งน้ำอันใสเย็นขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ดูน่า วันที่สองเราก็มาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ชายป่าใหญ่ซึ่ง รื่นรมย์มาก ท่านอาจารย์สั่งให้อาตมาปักกลดลงริมฝั่ง กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๓ Kalyanamitra.org