การปฏิบัติธรรมและการรักษาศีล : หน้า 111/124

การไปปฏิบัติธรรมที่วัดเป็นสิ่งจำเป็น มากค่ะ เพราะตัวเราเปรียบเหมือนไม้อ่อน ยังต้องการผู้แนะนำา ดูแลประคบประหงม ถ้าเราปฏิบัติกันตามลำพังที่บ้าน นานไป กำลังใจจะหมด ทุกคนต่างสนใจศึกษาและปฏิบัติธรรมด้วย ศรัทธาเต็มเปี่ยม ดรณีรัตน์เล่าว่า คุณพ่อ ของเธอรักษาศีล ๘ ทุกวันพระและวันอาทิตย์ ส่วนคุณแม่จะรักษาศีล ๘ ตามความสะดวก ไม่ได้กำหนดตายตัว ตัวเธอเองรักษาศีล ๕ ตั้งแต่เป็นนิสิตปีที่ ๑ จนถึงปัจจุบัน ส่วน เพชรรัตน์เริ่มรักษาศีล ๘ อย่างจริงจัง เมื่อ เป็นนิสิตปีที่ ๒ เรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งสอง คนตั้งมโนปณิธานแน่วแน่ว่า จะขอรักษาศีล ไปชั่วชีวิต สำหรับวรรณรัตน์ ตามปกติ รักษาศีล ๘ ในวันอาทิตย์เป็นประจำ เธอยัง มีน้องชายอีกคนหนึ่งซึ่งเคยได้เข้าร่วมโครงการ อบรมธรรมทายาท และอุปสมบทหมู่แล้ว ดรณิรัตน์มีเหตุผลในการรักษาศีล ๘ ว่า “อย่างแรกก็คือ เกิดเป็นผู้หญิงทำให้ พลาดโอกาสสร้างบุญกุศลหลายอย่าง เช่น การบวช การรักษาศีล ๘ นอกจากจะช่วย ย่นระยะเวลาการเกิดเป็นหญิงให้น้อยลง ๆ แล้ว ยังทำให้มีเวลาสร้างบุญกุศลหรือทำงาน อื่น ๆ มากขึ้นด้วย เพราะไม่ต้องเป็นกังวลกับ อาหารเย็นซึ่งเสียเวลามาก นอกจากนี้คุณแม่ เป็นตัวอย่างที่ดี เพราะวันหนึ่ง ๆ ท่านทำแต่ งานเพื่อครอบครัว จนไม่มีเวลาศึกษาและ ปฏิบัติธรรม ในขณะเดียวกันก็มีความห่วง ความกังวลสมาชิกแต่ละคนในครอบครัว ทำให้การปฏิบัติธรรมไม่ก้าวหน้าค่ะ” ส่วนเพชรรัตน์นั้น เธอเห็นว่าเรื่องการ งดรับประทานอาหารเย็น ไม่เกี่ยวข้องกับ เรื่องโรคกระเพาะเลย ทั้งนี้ก็เพราะ “เมื่ออยู่ ม.๔ หนูเคยเป็นโรคกระเพาะ ครั้นเมื่อเป็นนิสิตปี ๒ หนูก็เริ่มรักษาศีล จำได้ว่า ๔ วันแรกก็รู้สึกหิวเหมือนกัน แต่ ต่อมาก็เป็นปกติ เดี๋ยวนี้โรคกระเพาะก็ไม่เป็น ไม่คิดว่าการงดอาหารเย็นจะเป็นอุปสรรค บ กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๙ Kalyanamitra.org