การรักษาสุนัขโดยศาสตราจารย์คาร์เวอร์ : หน้า 100/124

ซุ้มประตูหอประชุมร็อคกี้เฟลเล่อร์อยู่ เขาได้รับความ เด็กคนโตตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาเคยคิดเรื่อง พอใจ ได้พักผ่อนและได้รับการเลี้ยงดูอิ่มหนำ ได้พูดกับ พระเจ้าอยู่เสมอว่าคงจะใหญ่โตมากนักหนา คงจะ ศาสตราจารย์คาร์เวอร์ เมื่อคาร์เวอร์ยกสุนัขขึ้นตรวจดู ประทับอยู่บนก้อนเมฆสีขาวขนาดมหึมา และส่งพระ มันไม่ยักร้องครวญครางหรือขู่คำรามเลย มันลืมตาโพลง สุรเสียงดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า เขานึกไม่เห็นภาพว่า และนิ่งเงียบ เด็กเฝ้าดูคาร์เวอร์ อาบน้ำ ทาน้ำมัน “ศาสตราจารย์คาร์เวอร์” จะเหมือนอย่างนั้น แต่เมื่อ และถูนวดที่ขาเจ็บของสุนัข แล้วคาร์เวอร์ได้สั่งให้เด็ก เขาคิดถึงความสุกใสของดวงตาที่ซึ้งและดำ มองดูเขา คนโตเตรียมที่นอนนุ่ม ๆ ไว้ให้พัตช์นอนหลับอย่างสบาย เป็นทำนองยิ้ม-ท่าทางที่เจ้าพัตช์มองดูศาสตราจารย์ ศาสตราจารย์คาร์เวอร์ได้รับสุนัขไว้รักษาอยู่ที่นั่นจนกว่า คาร์เวอร์ ขณะที่คาร์เวอร์พลิกและดึงขาของมัน-ท่าทาง จะหาย เขาสัญญาว่าจะเขียนจดหมายบอกไปให้ทราบ ที่ถูกต้องตัวเจ้าพัตช์ด้วยมือยาวสีน้ำตาล และสำเนียง เมื่อถึงเวลาที่จะให้มารับมันกลับไปได้ หวนคิดถึงจดหมาย เพลงที่อยู่ในเสียงของคาร์เวอร์ ทั้งพูดจาก็อ่อนหวานมาก เด็กคนเล็กโยกตัวไปมาพลางคิดล่วงหน้าอย่างตื่นเต้น - เด็กทั้งสองได้ถูกพาไปที่อาคารหลังหนึ่ง ได้นั่งบน ม้าสูง ได้รับประทานอาหารจนอิ่มหนำด้วยข้าวโอ๊ตบด เนื้อสีข้างหมู ผัก ขนมปังข้าวโพด-ขนมปังข้าวโพดแท้ ที่ปิ้งในเตา แล้วมีผู้บอกเด็กให้รู้ว่า เกวียนแถวท้องนา จะออกเดินทางไปในบ่ายวันนั้น และจะไปส่งให้จนถึง บ้านของเขา ขณะนั้นสิ่งที่เด็กต้องทำก็มีอยู่อย่างเดียว คือ นั่งพัก น่าอัศจรรย์ ทัสดีก็นี้เป็นสถานที่อัศจรรย์ และ “ศาสตราจารย์คาร์เวอร์” เด็กคนเล็กได้ทำลายความเงียบขึ้นว่า “ข้าได้ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไป” “เรื่องอะไรกัน” เป็นคำถามอย่างเซ่อ ๆ (เพราะ ไม่น่าถาม) แต่ก็ดูเหมือนจำเป็น (เพราะอยากรู้) “ข้าพเจ้าคิดว่า พระเจ้าคงจะเหมือนกับศาสตรา จารย์คาร์เว่อร์นี่แหละ” ๙๘ ก ล ย า ณ ม ต ร เมื่อเขาคิดถึงเรื่องเหล่านั้นตลอดแล้ว เขาก็หันมาและยิ้ม “ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” เขาเห็นพ้องต้องกัน ด้วยเหตุนี้คนทั้งหลายจึงได้มาหาเขาทั้งหนุ่มสาว และคนแก่ ทั้งคนผิวขาวและดำ เขาเหล่านั้นมาจาก ต่างประเทศ รัสเซียปรารถนาจะให้เขาไปช่วยการ เกษตรในโครงการห้าปี เจ้าของเหมืองแร่ในเม็กซิโก ขอให้เขาไปร่วมงานในประเทศนั้น ชาวอินดีส ตะวันตกได้ขอความช่วยเหลือของเขาในทางที่จะ เพิ่มชนิดและธรรมชาติของผลิตผล คนทั้งจาก ที่ใกล้หรือไกลก็พากันมาที่ทัสกีกี เขามาพร้อมกับ เอาดินตัวอย่างที่จืดแล้วและดินเหนียวที่แข็งมาขอ ให้เขา “ปรับปรุง” เขานำเอาต้นไม้ที่เป็นโรคมา และคาร์เว่อร์ก็รักษาให้ วันหนึ่งคนหลายคนได้พา เด็กชายขาลีบมาหาเขา ขณะนี้คาร์เวอร์มีความแน่ใจในสรรพคุณแห่งการ Kalyanamitra.org