มารยาทในการประชุม : หน้า 84/124

ให้เคร่งครัดใน ระเบียบวินัย ประพฤติ มั่นอยู่ในธรรมะ ซึ่ง ปู่ย่าตาทวดถือปฏิบัติ สืบทอดกันมาเป็นเวลา นาน ไม่ทำอะไรตาม อ้าเภอใจ นึกอยากจะ เพิ่มอะไรก็เพิ่ม อยาก จะลดอะไรก็ลด หรือ หย่อน ๆ ตึง ๆ ไม่ คงเส้นคงวา ๘๒ ก ล ย า ณ มิ ต ร ฝึกเรื่องนี้กันหน่อยนะ เพื่อจะต้องทำหน้าที่นี้ กัน ดูคนเจ้าปัญหาจากที่ ประชุม สำหรับท่าทีของผู้เข้าประชุมก็มีความ สำคัญต่อบรรยากาศการประชุมเหมือนกัน ผู้เข้าประชุมต้องแสดงความพร้อมที่จะรับฟัง และออกความคิดเห็น ไม่ใช่พอเข้ามาในที่ ประชุมก็มานั่งหลับตา ทำเป็นเคร่งนั่งสมาธิ ไม่ช่วยกันออกความเห็น ผิดกาลเทศะ บางคนนั่งวางมาดกอดอกในที่ประชุม เต๊ะท่าไม่ออกความเห็นอะไรเลย แต่ทำที เหมือนกับจะพูดว่า “ฉันสมเพชความคิดเห็น บ้องตื้นของพวกแกเต็มทน” ท่าของคนบางคน ก็ใช้แทนคำพูดได้เหมือนกันนะ แต่เป็นคำ พูดชวนเจ็บตัวมากกว่า อย่างนี้เรียกว่ามารยาทไม่งาม ก่อความ รำคาญให้แก่ผู้ร่วมประชุม หลวงพ่อเองจำได้ ว่า ตอนนั้นเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น มีข่าวของ ครุสชอฟผู้นำโซเวียตก่อเหตุในที่ประชุมสห ประชาชาติ เมื่อถูกโจมตีมาก ๆ เข้า และตอบ ปัญหาที่ตัวแทนประเทศต่าง ๆ ยกมาถาม ไม่ได้ จึงเบนความสนใจโดยถอดรองเท้าขึ้น Kalyanamitra.org มาเคาะบนโต๊ะ ที่ประชุมโกรธมากที่เขาแสดง มารยาทไม่ดี พากันต่อว่าต่อขาน แล้วก็เลย ลืมเรื่องที่ครุสชอฟตอบไม่ได้ ทนถูกด่าเอา หน่อย ก็เอาตัวรอดไปได้ แสดงว่าในบางครั้ง มารยาทในการประชุมก็ทำให้ที่ประชุมไขว้เขว ไปได้เหมือนกัน ถ้าสังเกตให้ดี มารยาทของผู้เข้าประชุม บางคน ความไม่พร้อมเพรียงกันทำให้เวลา ประชุมพอมองออกว่า ใครบ้างที่จะเป็นคน พูดว่ามีการเห็นแก่หน้ากันขึ้น ใครบ้างที่จะ เป็นต้นตอปล่อยข่าวลือ และใครบ้างที่ชอบ ติเตียนผู้อื่น โดยทั่วไปคนเจ้าปัญหาเหล่านี้ มักจะมาจากคน ๒ กลุ่มนี้คือ Q). คนที่ชอบขาดประชุม ก็เพราะ ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกันบ้าง และชอบกล่าวหา ที่ประชุมว่าไม่ยุติธรรม เพราะตัวเองไม่ได้ ผลประโยชน์ ๒. พวกที่ไม่แสดงความคิดเห็น ติ เพราะไม่เห็นด้วย แต่ไม่กล้าพูดในที่ประชุม แม้ชี้ตัวให้พูดก็ไม่ยอมพูด ถามว่าสงสัยอะไร ไหม ก็ไม่สงสัย แต่พอออกจากที่ประชุมก็ไป จับกลุ่มนินทาหาว่า มีการลำเอียง เล่นพวก เจ้าปัญหาสารพัด คน ๒ กลุ่มนี้แหละ มักเป็นตัวก่อปัญหา ในที่ทำงาน และเขาก็ไม่มีวันทำอะไรสำเร็จได้