การทำงานร่วมกัน : หน้า 72/124

๗๐ ก ล ย า ณ ม ต ร เล็ก ๆ ขนาดนี้นะ อย่าดูถูกงูพิษแม้ตัวเล็กกัดตายเหมือนกัน ถ้าโดนกัด อาตมาก็เดินมากับท่านมหา ท่านมหาเดิน นำหน้า อาตมาเดินตามหลัง แต่ท่านมหาท่านดูไม่ค่อย เห็น อาตมาก็ดูไปล่วงหน้า ครั้งแรกเลยบอกว่ามหานะ มหาหยุด มหาก็บ่นกับอาตมาว่า ตามองไม่ค่อยเห็นเลย มันยุบยิบมองไม่ค่อยเห็น อาตมาบอกว่าอย่างนี้ดีกว่า มหาเดินตามหลังอาตมาก็แล้วกัน อาตมาเดินนำหน้า แล้วก็เดินไป ๆ พอเจองูก็บอกว่า นี่งูนะหยุดก่อน เมื่อ ก่อนเราทำกันแบบนี้ ท่าทุกวันหลายวัน ทำเป็นเดือน พอไปตรวจงานเหมือนกัน เราไปด้วยกันแบบนี้ ทํางาน ด้วยกันแบบนี้มาตลอด แม้กระทั่งงานที่จะสร้างโบสถ์ แต่ก่อนก็ไม่กล้า เพราะต่างคนต่างก็ไม่เคยสร้างมาด้วยกันทั้งนั้น พอ หลวงพ่อบอกว่าจะสร้างโบสถ์ ก็ไปบอกให้ผู้รับเหมาคน หนึ่ง ซึ่งเป็นคนรับเหมาที่มีความสามารถและเราไว้ใจ ได้ให้รับเหมา เขาบอกว่างานชิ้นนี้ใหญ่เกินไป ใหญ่ เกินกําลังของเขา เขาทำไม่ไหว เขาทำไม่เป็น ท่านมหา ก็พยายามไปขอร้องให้มาทำเถอะ เขาก็ไม่ยอมอยู่นั่น ก็ไปรายงานหลวงพ่อ หลวงพ่อก็มองมาที่ท่านมหา ท่านมหาก็มองที่อาตมา มองไปมองมาแล้วก็เข้าใจว่า อย่างไรเราทำแน่ เราสู้แน่เราไม่ถอย หลวงพี่มหาก เลยบอกหลวงพ่อ “ได้ครับ” เท่านั้นของหลวงพ่อโล่งอก งานทุกอย่างเราทำกันมาแบบนี้ ทั้งที่ไม่เคยสร้าง ต่อมา ได้คุณสัมพันธ์อีกคนมาช่วย หาช่าง หาอะไรต่ออะไรมา ให้ เราเริ่มต้นทำกันมาเช่นนี้ ๒ ปี ๓ ปีจนคล่อง กระทั่งครั้งหลังสุด เราต่างคนต่างเช็คงานกัน ถ้าหากว่าเป็นชาวโลกละก็ เขาจะถือเป็นการไม่ไว้วางใจ กันหรือยังไง ไม่ให้เกียรติกันหรือยังไง แต่ของเราไม่ใช่ บางครั้งอาตมาท่าพลาดมหาเช็คเจอ เตือนอาตมา บาง ครั้งมหาเผลอไปเหมือนกัน อาตมาก็สะกิดท่านมหา เราก็สะกิดกันไปสะกิดกันมา ในการคำนวณอาคารโบสถ์ อาตมาทุกขั้นตอนทุกฝีก้าว อาตมาก็ทำกันไป บางครั้ง ท่านถอดวัสดุออกมา คำนวณเสร็จท่านจะสั่งวัสดุก่อสร้าง อาตมาก็เช็คท่านไปอีก ในการทำงานอาตมาก็มีสมุด ทำงานของตัวอาตมาเองเล่มหนึ่งทำไปเรื่อย อาตมาทำ อะไรมาเขียนในสมุด ท่านมหาจะถอดรายการอะไรจะสั่ง ของอะไรท่านก็มีสมุดของท่าน ท่านก็เอาสมุดอาตมา ไปเช็ค อาตมาก็เอาสมุดของท่านไปเช็ค เราทำงานขัดกัน แบบนี้ ขัดกันเป็นตะแกรง จนกระทั่งงานมันแน่นแฟ้นมาก แต่บัดนี้ที่จะมาเช็คกันแบบนี้คงยาก คงไม่มีอีก แล้วกับท่านมหาอย่างนี้ แล้วจะหาคนอื่นมาเช็คงานของ อาตมาขนาดนี้ก็ไม่มีแล้ว มันก็เหงา จนกระทั่งท่านป่วย แม้กระทั่งท่านล้มป่วยท่านก็ยังทำงาน ใจของท่านอยู่กับ งาน ท่านมหาเป็นคนมักน้อย สำหรับตัวของท่าน เองแล้ว ท่านเป็นคนที่มักน้อย เลี้ยงง่าย สันโดษ ท่านเป็นคนที่ง่าย ๆ อะไรก็ได้ ง่าย ๆ ไม่หรูหรา ไม่อะไรทั้งสิ้นเลย แต่กับส่วนรวมแล้วนะ ท่านจะทำ สิ่งที่ดีที่สุดให้กับส่วนรวม สิ่งใดก็ตามที่เป็นสมบัติ ของพระศาสนา ท่านจะทำสิ่งที่เลิศที่สุด ดีที่สุด ให้กับพระศาสนา นี่คือท่านมหา แต่กับตัวท่านเอง แล้วอย่างไรก็ได้ อดมื้อกินมื้อไม่ว่ากัน อาหารอะไร ต่ออะไรพวกนี้ สมัยเริ่มแรกไม่มีอะไรถูกปาก ไม่ว่ากัน ท่านเป็นของท่านแบบนั้น หมดจากเวลาทํางาน พักจากทำงานท่านก็นั่ง ธรรมะก็อยู่กันแบบนี้ผลัดกัน บางครั้งท่านอยู่ในออฟฟิศ อาตมาก็อยู่ที่กุฏินั่งธรรมะ พออาตมาออกมาข้างนอก มานั่งออฟฟิศ ท่านก็กลับกุฏิไปนั่งธรรมะ บางทีท่านนั่ง ตอนเช้า อาตมาก็ผลัดไปนั่งตอนบ่าย บางทีท่านนั่ง ตอนบ่ายอาตมาก็ผลัดไปนั่งตอนค่ำ งานของเราสมัย เริ่มต้น เราทำงานทั้งวันทั้งคืนอย่างที่บอกมาแล้ว ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อตอนเลิกงานตอนเย็น คนงาน เลิกงาน ท่านอยู่ดูแลคนงาน ไปดูเรื่องอาหารว่า จะมา ทั้งหลัง อาตมาเช็ควิศวะที่เขาคำนวณแบบให้กับโบสถ์ เลี้ยงคนงานมื้อเย็นนะมีไหม อาตมาอยู่ดักคนงานว่า ท่านมหาเช็คอาตมาอีกต่อหนึ่ง ทั้งที่ท่านเองไม่สันทัด ไม่ค่อยสันทัดในเรื่องการคำนวณก่อสร้าง แต่ท่านก็ พยายามเช็คจนได้ เช็คแม้กระทั่งว่า ทำไมอาตมาจึงใช้ เดทโหลดตัวนี้ หมายถึงน้ำหนักคงที่ตัวนี้ ทำไมใช้แรงลม ตัวนี้ น้ำหนักกระเบื้องมันควรจะเป็นแบบนี้ ท่านก็เช็ค Kalyanamitra.org อย่าเพิ่งกลับ ช่วยกันทำต่อ ไอ้นี่ต้องเร่งนะ ต้องทำให้ เสร็จทันมาฆะนะ งานนี้ต้องให้ทันวิสาขนะ งานนี้ต้อง ทันกฐินนะ ดักหน้าตักหลัง ท่านมหาก็คอยดูอาหาร ดูน้ำ ดูเครื่องดื่มอะไรต่ออะไรพวกนี้ให้พอกับคนงาน พอคนงานทานอาหารเสร็จ ท่านขอตัวลากลับไป