การสร้างสรรค์และอัจฉริยภาพของดร.คาร์เวอร์ : หน้า 102/124

ทุนหกสิบห้าเซนต์ต่อครึ่งแกลลอน แต่อันที่จริงนั้น เมื่อเจ้าหน้าที่วิทยาลัยพาคาร์เวอร์ ผู้แสดงวาทะ ถ้าจะทำให้พอแก่ความต้องการแล้ว ก็จะต้องสร้างเป็น โรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่เดียว ความดำริที่ตนจะเข้าไปจัดเป็นธุรกิจนั้น ไม่เคย มีอยู่ในความคิดของ ดร.คาร์เว่อร์เลย เขามีแต่จะหนุน ให้คนอื่นจัดทํา อย่างไรก็ดีในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๗๓ (ค.ศ. ๑๙๓๐) บริษัทคาร์เวอร์ พื้นอล (Carver Penol Company) ได้ถูกตั้งขึ้นภายใต้ กฎหมายของจังหวัดเดลาแวร์ (Delaware) บริษัท ไปยังที่ประชุมของมอร์แกนวิทยาลัยในเช้าวันนั้น นิสิต ต้องกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นเสื้อแอลปาค่าสีเขียวปนดำ กางเกงเก่ามีรอยปะ และรองเท้าขาดของเขา (แอลปาค่า (albaca) เป็นผ้าทอด้วยขนสัตว์ที่เรียกว่าสามะ (llama) ซึ่งมีขนยาวคล้ายแกะ) ครั้นแล้วคาร์เวอร์ได้ยืนขึ้นและ พูดด้วยเสียงสูงว่า “เมื่อท่านทำสิ่งธรรมดาในชีวิตของคนทั่วไป ด้วยวิธีอันไม่ใช่ธรรมดาแล้ว ท่านจะบังคับความ ที่กล่าวนี้มีกิจกรรมทำน้ำมันและยารักษาโรคหวัดตาม สนใจแห่งโลก (ให้หันมายังงานของท่าน) ได้ สูตรสำเร็จที่คาร์เวอร์ได้ทดลองขึ้นเอง นอกนั้นก็พยายาม ท่าน้ำมันถั่วลิสงสำหรับใช้ถูนวดด้วย แต่คาร์เวอร์เอง ไม่เกี่ยวข้องเลย คงอยู่ภายนอกกิจกรรมของบริษัทที่ กล่าวนี้อย่างสิ้นเชิง ตรงนี้ยังไม่ใช่เรื่องที่ผู้ฟังคาดว่าจะได้ยิน "อัจฉริยภาพแห่งการสร้างสรรค์เป็นสิ่งที่ ทำให้ประชาชนนับถือตัวท่าน ไม่ใช่ปัญหาเรื่อง ผิวสี หากเป็นปัญหาที่ว่า ท่านมีสิ่งที่โลกต้องการ หรือไม่ต่างหาก” ก่อนหน้านี้ไม่นานนัก นักวิทยาศาสตร์ที่มหา วิทยาลัยจอห์นส์ ฮอปกิ้นส์ ได้ขอให้คาร์เวอร์ร่วมมือ ในการพัฒนาอาหารสำหรับเด็กในเมืองร้อนที่ไม่มีนม ออกมาจากหีบไม้ใบใหญ่ อธิบายถึงสิ่งเหล่านั้นว่ามีอยู่ จะใช้ งานอย่างนี้เป็นงานที่เขารัก ในสองสามวันเท่านั้น เขาได้ทำสูตรอาหารจำพวกผักขึ้นพร้อมเสร็จ มันเป็นผงยังชีวิตซึ่งได้ช่วยเด็กที่อดอยากนับจำนวน ล้าน ๆ กับช่วยทหารที่ต้องตั้งค่ายอยู่ในทะเลทราย ที่ปลูกพืชอะไรไม่ได้อีกด้วย ผงยังชีวิต ไม่ใช่ยังความตาย เมื่อเจ้าหน้าที่ในมหาวิทยาลัย จอห์นส์ ฮอปกิ้นส์ ได้ทราบข่าวว่า คาร์เวอร์จะไปแสดงวาทะที่มอร์แกน วิทยาลัย ในบาลติโม ซึ่งเป็นโรงเรียนชาวนิโกรที่ชาน นคร เขาเหล่านั้นจึงได้ตั้งใจไว้ว่า จะให้เกียรติแก่ชาว นิโกร นักวิทยาศาสตร์ผู้ทันสมัยที่สุดผู้นั้น ซึ่งเป็นผู้ ไม่ยอมรับทั้งเงินทั้งชื่อเสียงที่จะโฆษณาให้บรรดา ประชาชนทราบความช่วยเหลืออันมีค่าของเขา ทาง มหาวิทยาลัย จอห์น ฮอปกิ้นส์ ได้กำหนดแผนการเลี้ยง ใหญ่ให้แก่คาร์เวอร์ขึ้น และได้ส่งบัตรเชิญไปยังนักศึกษา เขาพูดต่อไป พลางหยิบเอาสิ่งของหลายอย่าง มากมายเพียงไร ซึ่งได้ทำมาจาก “สิ่งของที่คนทิ้งแล้ว” เช่นเปลือกถั่วลิสง ซังข้าวโพด ฝ่ายที่ไร้ประโยชน์ และ หญ้าต่าง ๆ เป็นอาทิ่ “ท่านจะรู้ความจริง และความจริงนั้นจะทำให้ท่าน เป็นอิสระ ผู้ฟังทั้งหลายไม่ยอมให้คาร์เวอร์นั่งลง เขาปรบมือ ส่งเสียงสนับสนุนและเป่านกหวีด เมื่อความเป็นระเบียบ ได้กลับคืนมาและเลิกประชุมแล้ว ผู้คนได้เข้ามาห้อมล้อม เขา ต่างคนต่างก็มีความร้อนรนที่จะสัมผัสมือกับเขา การเลี้ยงใหญ่ที่มหาวิทยาลัย จอห์นส์ ฮอปกิ้นส์ จะมีขึ้นในคืนวันนั้น นายวิลสันรีบออกจากที่ทำงาน กลับบ้านก่อนเวลา เขาร้องถามภรรยาของเขาทั้ง ๆ ที่ ยังไม่ทันเข้าไปในเรือนว่า “สิ่งของ ๆ ฉันเสร็จเรียบร้อยไหม” “เสร็จแล้ว” ภรรยาของเขาตอบ “เครื่องแต่งกาย ชั้นนำกับนักวิทยาศาสตร์ในส่วนภูมิภาคของจังหวัดนั้น ของท่านแขวนอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อยและพร้อมที่จะใช้ได้ ในระหว่างผู้รับบัตรเชิญทั้งหลาย มีชายคนหนึ่งชื่อ นาย เอ็ดวาร์ด วิลสัน ซึ่งเป็นพนักงานทะเบียนแห่งมอร์แกน วิทยาลัยด้วย นายเอ็ดวาร์ด วิลสัน แทบไม่เชื่อถ้อยคำในบัตร เชิญที่เขาได้อ่านแล้ว จอห์นส์ ฮอปกิ้นส์ ได้เชิญเขา ชาวนิโกรไปในงานเลี้ยงอาหาร เพื่อเป็นเกียรติแก่ชาว นิโกรอีกผู้หนึ่ง (ประหลาดแท้) ๑๐๐ ก ล ย า ณ ม ต ร ทั้งหมด เขารีบไปยังห้องของเขา บนเตียงนอนมีเสื้อเชิ้ต ถุงเท้าขาว และกระดุมคอเชิ้ต เขาตรวจดูของแต่ละสิ่ง ทุกสิ่งต้องให้เรียบร้อยทีเดียว Kalyanamitra.org เขาถูกมีดบาดเมื่อโกนหนวด “ที่รัก-มีเวลาถมเถไป” ภรรยาของเขาท้วง แต่เธอก็ตื่นเต้นด้วย เพราะเป็นเหตุการณ์ (พิเศษ)