การถวายอาหารพระ : หน้า 88/124

สมบัติ แต่งชาติ นมัสการหลวงพ่อ หลวงพี่ ที่เคารพทุกท่าน และขอสวัสดีกัลยาณมิตร ทุกคนนะคะ ดิฉันตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้มาพูด ในวันนี้นะคะ ดิฉันอยากจะแนะนำตนเองก่อนว่า ดิฉันเข้าวัดนี้เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๙ ผู้ที่เปิด ทางชีวิตทางบุญให้กับดิฉันคือ ผู้มีพระคุณ ๓ ท่าน ก็มีหลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อ ทัตตชีโว และคุณยายจันทร์ค่ะ ตั้งแต่ท่าน เปิดทางชีวิตให้กับดิฉันแล้ว ดิฉันก็ไม่ว่างเว้น ที่จะสร้างบารมีเลย ดิฉันได้กราบต่อหน้า พระธรรมกายว่า ดิฉันจะสละชีวิตนี้ไว้กับ เส้นทางบุญค่ะ ในวันนี้ที่ดิฉันจะขอพูดถึง เป็นเพียงส่วนหนึ่งนะคะ ถ้าพูดมากเลยเวลา ค่ะ ดิฉันได้เป็นผู้ริเริ่มการถวายอาหารพระ | ทุกวันพระมา ๑๐ กว่าปีแล้วนะคะ เพราะ ดิฉันเคยได้ยินหลวงพ่อพูดว่า ในวันพระนั้น พระนิพพานจะส่งบุญมาให้เต็มที่เลย ถ้า หากว่าใครได้เก็บบุญในวันนี้เรื่อย ๆ ไป แล้ว ชีวิตจะพบแต่ความสุข ดิฉันพอได้ยิน เท่านั้นก็นอนนึก นั่งนึกว่าเอ๋ ไม่ยากลำบาก พระ แล้วพอกลับไปถึงบ้านก็บอกว่า พ่อคุณ รับบุญนะคะ วันนี้ทำมาให้แล้ว นี่ละค่ะดิฉัน ทำมาทุกครั้ง ถ้าหากว่าใครได้มองชีวิตของ ดิฉัน ตั้งแต่ต้นมาจะรู้ว่าที่ดิฉันเจริญนั้น ก็คง จะมีส่วนที่ทำบุญทุกวันพระนะคะ ได้ปรารภ จำได้ว่าตอนนั้นเป็นวันที่ ๑๓ หรือ ๑๔ ของเดือนพฤศจิกายนนะคะ ที่สำนักงาน กัลยาณมิตร ได้ปรารภกับผู้ใหญ่ ๒-๓ คน ว่า ทางวัดจะจัดงานวันราชบูชา ต้องการ ความร่วมมือร่วมใจ ถวายข้าวปลาอาหาร เพื่อเลี้ยงพระภิกษุสงฆ์หมื่นรูป ท่านเหล่านั้น ก็สาธุ รับไปแล้วก็บอกว่าจะวางโครงการ บอกบุญหาอาหารตามห้างร้านต่าง ๆ ทั่ว นัดแนะกันว่า ต้องส่งในวันนั้น ๆ แล้วก็ย้ำว่าน้องนะ เมื่อน้องรับต้นบุญ แล้วเนี่ย น้องเอาอันนี้ไปคิดดู ไปคิดเป็นเหมือน กับขุมทรัพย์ที่น้องหาได้ เพราะว่าพระที่ฉันสัม ของเราแต่ละลูก เป็นเนื้อนาบุญนะคะ หลังจาก นั้นดิฉันก็ขอกำลังอำเภอทุกอำเภอ ขอได้หมด แล้ว ดิฉันก็ใช้กุศโลบาย นำคนเหล่านั้นไปกราบ หลวงพ่อธัมมชโยที่สำนักงานกัลยาณมิตร กรุงเทพฯส่งมาให้ ทุกคนอนุโมทนาบุญอย่าง | พอท่านเหล่านั้นได้สัมผัสได้กราบเท่านั้น เรา ดีใจ ดิฉันก็นอนภาคภูมิใจว่า ขอให้ได้สมความ ปรารถนา อยู่มา ๆ พอถึงวันที่ ๑๕ เขาก็ โทรศัพท์มาบอกว่า พี่หนูไม่เอาแล้ว เชื่อไหมคะ ว่า... ดิฉันแทบช็อก พอเขาบอกไม่เอาแล้ว ใครล่ะจะรับ ด้วยความตกใจ ในขณะที่เขา ปฏิเสธ สำหรับดิฉันปฏิเสธไม่ได้ ดิฉันก็ตั้งสติ | นึกถึงบุญ... ก็ตั้งใจไว้ศูนย์กลางกายเลย แต่ พยายามไม่บอกใครว่า ดิฉันจะทำอะไร ดิฉัน ก็นึกถึงว่าพระภิกษุสงฆ์หมื่นรูปนั้น ยาตรามา ยังวัดเรานี่ โอ้โฮ! เป็นบุญมหาศาล ดิฉัน เคยร้องเพลงมาฆบูชาว่า พระภิกษุสงฆ์ที่มา ประชุมกันนั้น ๑,๒๕๐ รูปเท่านั้นเอง นี่ Q หมื่นรูป ดิฉันภาคภูมิใจว่า เราได้เป็น | ไม่ได้ส้มอย่างเดียว เราได้ข้าวปลา เราได้ น้ำตาลทราย เราได้ทุก ๆ อย่าง พอไปกราบ แล้ว เหมือนกับว่าเราเนี่ยรับหมดทั้งกองทัพ ดิฉันก็วางแผนต่อไป หาส้มสุกลูกไม้แล้วก็ หาน้ำตาลทราย วันหนึ่ง ๆ พระหมื่นรูป ต้องฉันน้ำปานะทุกวัน น้ำตาลทรายต้องต้มวัน หนึ่ง ๆ อย่างน้อยตั้ง ๕๐ กระสอบ ข้าว ๓๐ ถึง ๔๐ กระสอบ ดิฉันวางจุดเป็นจุด ๆ ไข่เป็ด นะคะ รถปิ๊กอัพของดิฉันเป็นสีขาว บรรทุก ไข่เป็ดเนี่ย แหมประคองแล้วประคองอีก กลัว แตก หลายเที่ยวด้วยกันเป็นหมื่น ๆ ฟองนะคะ มากันเป็นคันรถ ๆ น้ำมันพืชอะไรต่าง ๆ เนี่ย เราวางไปทุกจุด....มีอยู่วันหนึ่งนะคะ หลวงพี่ สำหรับเรา ดิฉันก็เลยชวนลูก ชวนเพื่อนที่ ส่วนหนึ่งของบุญอันนี้คงเป็นบุญมหาศาล | อิทธิจินตโก (ขอโทษนะคะหลวงพี่หมู ตอนนั้น ใกล้ตัวและชวนสามีให้มาร่วมทำบุญทุกวัน | เสร็จแล้วดิฉันก็นึกถึงพื้นที่ของจังหวัดปทุมธานี | ท่านยังไม่ได้บวชนะคะ) ท่านก็บอกว่า พี่ขอ ว่ามีส้ม ดิฉันอยู่ทุกอำเภอในจังหวัดปทุมธานี | หม้อใหญ่ ๆ สัก ๒๐๐ ใบเถอะ ท่านบอกว่า นะคะ ดิฉันก็รู้ชัยภูมิว่าอำเภอไหน ตรงไหน แผ่นดินไหนเป็นของใคร ดิฉันก็นึกถึงหน้า คนอำเภอคลองหลวง ธัญบุรี หนองเสือและ ลำลูกกา แล้วดิฉันก็ไปหาจุดแรก ต้นบุญนี้ วันนี้ดิฉันจะมาพูดถึงอานุภาพของบุญ คือ โรงพัก ร้อยตำรวจเอกพิชาญ ทองสุกแก้ว บุญนะคะ ใครคงคิดว่าดิฉันคงจะต้องพูดว่า | ไปถึงก็พูดว่าน้องคะ พี่อยากจะให้น้องเป็น บุญหายาก แต่ตรงกันข้าม บุญหาง่ายค่ะ.... | ต้นบุญเรื่องส้ม น้องรับได้ไหมคะ....สัก ๑ มื้อ ถ้าหากคุณ ๆ นั้นมีความสุจริตกาย วาจา และ ใจแล้ว บุญจะนึกได้ทันที และก็หาได้ทันที ถ้าหากความสุจริตของกาย วาจา ใจไหลไป สู่ใครก็ตาม เมื่อกระทบกันแล้วเราจะพบกัน และบุญจะไหลรวมกัน สร้างบารมีได้ง่ายค่ะ ดิฉันจะเล่าถึงเรื่อง การรับบุญใหญ่โดยไม่ตั้งใจ ในปี พ.ศ. ๒๕๒๙ หลวงพ่อธัมมชโย ๘๖ ก ล ย า ณ ม ต ร พระเราจะยาตรามาหมื่นรูป ธุดงค์ ๗ วัน พี่รับถวายอาหารท่านไว้ ๑๐ กว่ามื้อเพราะ ท่านฉันวันละมื้อนะคะ พอเผื่อเหลือเผื่อขาด เขาบอกว่าพี่ มื้อหนึ่งเอาลูกเดียวหรือ บอกลูก เดียวพอหมื่นรูป เขาก็ลังเล ๆ สักประเดี๋ยว เขาก็บอกว่า เอาพี่ พอบอกเอาพี่ ใจพี่นี่ใหญ่ คับฟ้าเลย ต้นบุญรับแล้ว พอรับแล้วเราก็ ถ้าอาหารของพี่ทำไปแล้ว ขนไปแล้วกองที่ไหน ล่ะพี่ ถ้าไม่มีหม้อแบ่ง ดิฉันก็นึก คือจริง ๆ เรามีอาหารต้องมีของใส่ ก็นึกถึงคน ๆ หนึ่ง เข้าศูนย์กลางกาย แต่เกิดความกลัว ๆ กล้า ๆ พอเจ๊หนู เจ้าของ.. เป็นน้องของหม้อตราเพชร นั้น ดิฉันเคยไปมาหาสู่ ดิฉันก็เอาเข้าใส่ศูนย์ กลางกาย นึกว่าถ้าเป็นบุญของเขา....คงเจอกัน แน่ ในขณะนั้น.... วันพุธนะคะ วันพุธนี้ก อยากจะซื้อหม้อ อยากได้หม้อ วันศุกร์ก่อน พระฉันเพล หม้อมาถึงแล้วนะคะ ดิฉันก็นึก พอไปถึงโรงเรียน ในขณะเข้าโรงเรียนสวน ทางกับเจ๊หนูทันที เจ๊หนูก็บอกเฮ้ย! สมบัติ ๆ นี่เธอ ลูกสาวฉันป่วย-ผ่าตัด ไอ้หญิงมัน ไม่สบายไปเยี่ยมกันหน่อยเถอะ อู้ฮู... ในคราว