การออกบวชและการมองชีวิต : หน้า 28/124

จากนั้น พระเจ้าสุสีมะทรงหันมายังพระอัครมเหสี แล้วตรัสว่า “ผมของฉันหงอกแล้ว ฉันควรจะออกบวชได้แล้วสินะ” พระอัครมเหสีได้ฟังก็ตกพระทัยมาก รีบตรัสว่า " “ขออภัยเถิดเพคะ ผมที่หงอกเป็นผมของหม่อมฉันต่างหาก มิใช่ผมของพระองค์ หม่อมฉันพูดเท็จ เพราะหวังเอาประโยชน์ให้ตนเอง พระองค์ยังทรงหนุ่มแน่น ทรงปกครองหม่อมฉัน และประเทศชาติต่อไป เถิดเพคะ อย่าทอดทิ้งให้หม่อมฉันเป็นม่ายไร้ที่พึ่งเลย พระองค์จงอยู่กับหม่อมฉันต่อไปเถิดเพคะ การ ออกบวชนั้นไม่ใช่เรื่องยากนี่เพคะ พอแก่แล้วทำอะไรไม่ไหวแล้ว ค่อยออกบวชก็ได้ ตอนนี้เรายังมีกำลัง มีสมบัติพรั่งพร้อม เราหาความสุขให้ชีวิตไว้ก่อนดีกว่าเพคะ” พระเจ้าสุสีมะจึงตรัสตอบไปว่า “นี่แน่ะพระนาง ธรรมดาของสังขารย่อมเสื่อมทรามไป ในวัยหนุ่มสาวทุกคน มีร่างกาย สวยงามน่ามอง ครั้นเวลาล่วงไป สังขารก็เสื่อมไป หลังก็งุ้มงอ ผิวพรรณก็เหี่ยวย่น เป็นอย่างนี้แล้ว เราก็อยากออกบวช... อีกอย่างหนึ่ง ความสุขในกามคุณนั้นมิใช่ความสุขที่แท้จริงของชีวิตมนุษย์ มันเป็นความสุขนิด ๆ หน่อย ๆ ที่มีอยู่ในชีวิตอันอยู่ในกองทุกข์ของมนุษย์ “พระองค์ตรัสถึงสิ่งใด หม่อมฉันไม่เข้าใจ” พระอัครมเหสีตรัสถาม “ยกตัวอย่างนะ พระเทวีลองนึกถึงคนไข้ที่เจ็บหนัก ได้รับความทุกข์ทรมาน จะพลิกตัวก็ไม่ได้ ขยับตัวก็ไม่ได้ แต่จะต้องนอนอยู่อย่างนั้นทั้งวัน คนไข้ก็รำคาญ คนพยาบาลเขาจึงผูกเชือกโยงไว้ ให้คนไข้ เหนี่ยวตัวเองให้พลิกตัวได้ พอคนไข้เหนี่ยวเชือกพลิกตัวได้ คนไข้ก็เกิดความพอใจ ดีใจ ก็เป็นความสุขใจ ได้หน่อยหนึ่ง.... กามคุณก็เหมือนกันนี่แหละ ให้ความสุข ความพอใจได้เพียงเล็กน้อย แต่ผูกเราเอาไว้ไม่ให้ ไปไหนทั้งชีวิต" พระเจ้าสุมะ ทรงอธิบายโทษของการครองเรือน และประโยชน์ของการออกบวชอีกมากมาย ล้วนแต่เป็นเหตุผลที่ดีงาม น้อมน้าวจิตใจให้พระอัครมเหสีทรงคล้อยตามและยินยอมให้พระองค์เสด็จ ออกบรรพชา พระเจ้าสุมะตรัสเรียกพระมหาอุปราชผู้สหายมาแจ้งเรื่องการเสด็จออกบรรพชา แล้วทรงมอบ ตำาแหน่งพระราชาคืนให้ หลาน ๆ คะ คนเราที่เกิดมาร่วมงานกัน ร่วมครอบครัวกัน มีการคบหาสมาคม ใกล้ชิดกัน ก็มักจะเคยเกิดมาร่วมกันแล้วหลายภพหลายชาติ และแม้แต่นิสัยใจคอ ก็จะมีพื้นนิสัยที่ไม่แตกต่าง จากเดิมมากนัก การเกิดในแต่ละชาติ ๆ ของแต่ละคน ๆ ก็คือการเกิดมาเพื่อสั่งสมอบรมบารมี ให้ตนเองให้แก่กล้าจนกระทั่งถึงนิพพานเป็นที่สุด ทั้งนี้ก็ต้องอยู่ด้วยความไม่ประมาทจนตกเป็น เหยื่อของความเลวร้าย หรือเหยื่อของมาร ซึ่งจะทำให้ต้องไปชดใช้กรรมในภพภูมิต่าง ๆ ก็จะ เสียเวลาของการสร้างบารมีไป นิทานชาดกเรื่องนี้ น้าอึดนำมาจาก “สุสีมชาดก” ในครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงถือ กำเนิดเป็นพระเจ้าสุสีมะ พระนางพิมพายโสธรา ถือกำเนิดเป็นพระอัครมเหสีผู้ชรา ส่วนพระราชา ผู้เป็นสหาย ถือกำเนิดเป็นพระอานนท์ค่ะ น้าอี๊ด ๒๖ ก ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org