การบรรยายธรรม : หน้า 68/124

...หลวงพ่อเคยบอกเอาไว้ว่า อาตมากับท่านมหาเนี่ย ทำงานขัดกัน แต่มันไม่ใช่ขัดกันแบบขัดคอ แต่เป็นการ นัดกันแบบสานเผื่อ สานกระบุง สานผ้า หอผ้า ขัดกัน แบบนั้น จนกระทั่งงานเป็นรูปร่างขึ้นมา... ๖๖ ก ล ย า ณ ม ต ร “ชีวิตมนุษย์ทั้งหมดนั้นสั้น มีน้อยนิด รวดเร็ว เหมือนกับน้ำป่าที่ไหลบ่ามาพาชาวบ้านผู้หลับไหล มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงสัมผัสได้ด้วย ไปฉะนั้น คนเป็นอันมาก ได้พบกันในเวลาเช้า ปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ พอเวลาเย็นก็ไม่เห็นกัน ควรรีบทำความเพียรเสีย เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วนั้นจะไม่ตายนะไม่มี ตั้งแต่ในวันนี้ทีเดียว ใครเล่าจะพึงรู้ว่าความตาย หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า เมื่อต้องแสงอาทิตย์ จะมีมาในวันพรุ่งนี้ เพราะความผิดเพี้ยนกับพญา ขึ้นมา ย่อมแห้งหายไปได้รวดเร็ว ไม่ตั้งอยู่นาน มัจจุราชผู้มีเสนาใหญ่นั้นไม่มีเลย” นี่เป็นพุทธพจน์ แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลายเปรียบเหมือน ซึ่งอาตมาได้จัดมาฝากพวกเราทุกท่านในที่นี้ เพื่อที่จะได้ หยาดน้ำค้างบนใบหญ้าฉันนั้น สั้น ๆ น้อยนิด เจริญมรณานุสติไปด้วย เสริมสร้างสติปัญญาของตัวเอง รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะฟัง เพื่อที่จะได้กระตุ้นตัวเองให้ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ควรค่า สัมผัสได้ด้วยปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติ, คุ้มค่าแก่เวลาที่เราเหลืออยู่น้อยนิด มันเหลืออยู่น้อย พรหมจรรย์ เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายนะ จริง ๆ ไม่มี เพราะวันเสื่อมไปอย่างนี้ ฉะนั้นอัตภาพ เมื่อเราได้กระทำสิ่งที่เป็นบุญเป็นกุศลแล้ว บุญกุศล ย่อมบกพร่อง หนทางที่คนเดินเมื่อต้องมีความ ที่เกิดขึ้นจะได้อุทิศให้กับท่านมหาผู้ล่วงลับไป ด้วยว่า พลัดพรากจากกัน โดยไม่ต้องสงสัย หมู่สัตว์ ที่ยังเหลืออยู่ ควรมีเมตตาเอ็นดูกัน ส่วนที่ตาย ไปแล้ว ไม่ควรต้องเศร้าโศกถึง ถ้าบุคคลจะพึง เศร้าโศกนั้นก็ควรจะเศร้าโศกถึงตัวเอง ซึ่งจะต้อง ไปสู่อำนาจของพญามัจจุราชเช่นกันทุกขณะ เมื่อ นั่ง เมื่อเดินหรือยืนอยู่ วัยย่อมเสื่อมไปทุกขณะ ทั้งหลับตาและลืมตา เมื่อบุคคลถูกมัจจุราชครอบงำแล้ว บุตรทั้ง หลายก็ช่วยไม่ได้ บิดาก็ช่วยไม่ได้ ถึงพวกพ้อง ญาติพี่น้องทั้งหลายก็ช่วยไม่ได้ บัณฑิตทั้งหลาย เมื่อทราบประโยชน์ดังนี้แล้ว จึงเป็นผู้สำรวมด้วย ศีล ชำระทางไปสู่นิพพานโดยเร็วพลันทีเดียว คน พาลย่อมคิดผิดว่า เราจะอยู่ในที่นี้ตลอดฤดูฝน จะอยู่ในที่นี่ตลอดฤดูหนาว และฤดูร้อน ดังนี้ย่อม ไม่รู้อันตราย มัจจุราชย่อมพาผู้นั้นไปสู่ความตาย Kalyanamitra.org การพลัดพรากจากเรานี่ มันเกิดขึ้นได้ไวมาก แม้กระทั่ง บัดนี้อาตมาตื่นขึ้นมาทุกเช้า ยังนึกอยู่เลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้น มาทั้งหมดนั้นมันเป็นเพียงแค่ความฝัน เราฝันร้ายไป แค่นั้นเอง มันไม่จริง มันเป็นเพียงแค่ความฝัน ตื่นขึ้นมา ทุกเช้ามีความรู้สึกอย่างนี้ เพราะเหตุการณ์ทุกอย่างมัน เกิดขึ้นรวดเร็วมาก เร็วมากจนกระทั่งตั้งตัวไม่ทัน ตั้งใจ ก็ไม่ทัน ในขณะที่ภาระทั้งหลายก็รุมล้อมกันเข้ามา เวลาเราก็มีน้อย แล้วเรายังต้องมาเผชิญกับสภาพการ พลัดพรากที่รุนแรงอย่างนี้ อาตมากับท่านมหาทำงานมาด้วยกัน รู้ใจกัน อย่างที่คนบางคนบอกว่า คนรู้ใจกันมองตากันก็รู้ แต่ อาตมากับท่านมหาไม่ต้องมองหน้ามองตากันหรอก มันก็รู้ว่าเวลาไหนใครทำอะไร เวลาไหนใครคิดจะทำ อะไรให้กับใคร หลวงพ่อเคยบอกเอาไว้ว่า อาตมา กับท่านมหาเนี่ยทำงานขัดกัน แต่มันไม่ใช่ขัดกัน