การเลี้ยงใหญ่ที่มหาวิทยาลัยจอห์นส์ ฮอปกิ้นส์ : หน้า 103/124

อย่างหนึ่ง ห้องต้อนรับอันสวยงาม มีแสงไฟอ่อน ๆ และอยู่ ในบริเวณมหาวิทยาลัยนั้น ได้สะกิดให้รู้สึกว่า มีความ คาดหวังในผลอย่างสูงไว้ล่วงหน้า คนในภาคใต้ ผู้เย่อหยิ่งกำลังละเมิดกำแพงประเพณีที่เขาได้ตั้งมันขึ้นมา เอง ช่างตัดเสื้อที่ บอนด์ สตรีต และ ฟิฟธ์ แอฟวีนิว ได้ตัดเย็บเสื้อผ้าให้ผู้รับเชิญ เมื่อนายเอ็ดวาร์ด วิลสัน หันมองดูทั่ว ๆ ห้องแล้ว เขาก็แบะไหล่ด้วยความรู้สึกว่า เสื้อของเขาเข้าที่เรียบร้อยดี ขณะที่ประตูทั้งสองบานเปิดออก คนนิโกรแต่งกาย เรียบร้อยก็ย่างเข้ามาในห้อง หมู่คนได้เคลื่อนที่ไปข้าง หน้าเล็กน้อย เข้าใจกันว่าคงจะเป็น ดร.คาร์เวอร์ แต่ ไม่ยักใช่ “ฉันคือ เลขานุการของ ดร.คาร์เวอร์” เลขานุการเลี้ยวหลีกไป ข้างหลังของเขามี ดร. คาร์เว่อร์ค่อย ๆ เข้ามาในห้องนั้นอย่างเงียบ ๆ นาย วิลสันหายใจแรง คาร์เวอร์สวมเสื้อแอลปาค่า กางเกง ขากระสอบ รองเท้าเก่าแก่ชุดเดิมที่คาร์เวอร์เคยสวมอยู่ นั่นเอง แต่ทว่าเสื้อเชิ้ตเป็นเสื้อใหม่และสะอาด แต่ก็คง มีเฉพาะเสื้อเชิ้ตกับผ้าผูกคอสีอย่างธรรมดาเท่านั้น ที่ไม่ใช่ชุดเดิม เนื่องด้วยความสุภาพ คนทั้งหลายจึง มิได้เพ่งมองคาร์เว่อร์แต่อย่างใด D กายจากธรณีของพระเจ้า เส้นรอบวงของวงกลมย่อม บรรจบกัน พระเจ้าอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่าง จะมีอัจฉริยภาพ ทางสร้างสรรค์โดยปราศจากพระองค์ไม่ได้” “แต่ส่วน เอดิสันนั้น คนทั่วไปพูดกันว่า เขาไม่ถือ พระเจ้า” “ดวงตาของคาร์เวอร์ลุกเป็นไฟ” “ไม่ถือพระเจ้า คนปัญญาน้อยพวกเคร่งแบบที่ การอ้อนวอนของเขาไปไม่ถึงระดับสูงสุด เรียกเอดิสันว่า เป็นคนไม่ถือพระเจ้า เพียงเหตุว่าเอดิสันเข้าใจในพระเจ้า ไม่เหมือนกับที่เขาเหล่านั้นเข้าใจ ฉันเคยมีจดหมาย ติดต่อกับเอดิสันแล้ว ซึ่งฉันถือว่าเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งเช่น เดียวกับที่ได้ติดต่อกับคานธี เอดิสันกับคานธีรู้อย่าง แล้วต่อมาได้มีคำประกาศเชิญรับประทานอาหาร เดียวกันว่าความรู้ทั้งหมดย่อมมาจากพระผู้สร้าง” “ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย” เอ็ดวาร์ด วิลสัน ว่า “ณ ที่นั้น” วิลสันกล่าวต่อไป “เราสวมเสื้อเชิ้ต “ศีรษะของฉันหมุนไปหมด เพียงการคลี่ผ้าเช็ดมือก็รู้สึก อันแข็งและคอตั้ง (collar) แน่น-รองเท้าของฉันบีบเท้า ว่าเป็นการลำบาก ฉันรู้สึกสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงไป - คาร์เวอร์นั่งสบาย มีความเบิกบาน ผ่อนอารมณ์ พอใจอย่างสุดซึ้งในอาหารอันเลิศรส ถูกปัญหาสากล “แต่อีกประเดี๋ยวหนึ่ง กระแสคลื่นแห่งความรื่นเริง อยู่ประเดี๋ยวหนึ่งแล้วก็เล่าเรื่องขบขันอีกชั่วขณะหนึ่ง ก็กระจายไปรอบโต๊ะ คนทั้งหมดชะโงกมาข้างหน้า ฉันเฝ้าดูประกายในดวงตาของเขาในเมื่อเขามองมายัง เพ่งฟังถ้อยคำของคาร์เวอร์อย่างจดจ่อฉันไม่ทันได้ยินคำที่ พวกเรา และในทันทีนั้น ฉันก็ซาบซึ้งว่า ณ เบื้องหลัง ขบขันนั้น แต่บัดนี้ฉันได้เริ่มตั้งใจฟังต่อไปแล้ว มาก” “ฉันเข้าใจว่า ท่านได้เป็นผู้กะกำหนดชนิดอาหาร ให้มหาตะมะคานธีใช่ไหม” คนหนึ่งว่า “ถูกแล้ว” คาร์เว่อร์ตอบ “ฉันได้รับโอกาสพิเศษ นั้น เขาเป็นคนของพระเจ้า แต่แบบบางมาก ฉันรู้สึกว่า กำลังกายทุกอย่างที่จำเป็นแก่เขานั้นงอกขึ้นมาจาก พื้นแผ่นดิน” เบา ๆ “คานธีไม่บริโภคเนื้อสัตว์” คนหนึ่งกล่าวอย่าง “ไม่จำเป็นเลย” คาร์เว่อร์ตอบ “เขาอาจได้กำลัง แห่งดวงหน้าอันอ่อนหวานนั้น มีความแหลมคมแห่ง เทพเจ้าซ่อนอยู่ภายใน เขาหัวเราะขบขันในความ หยิ่งยโสและพิธีรีตองอันโอ่อ่าหรูหราที่ไม่สำคัญอะไร ของเรา-ของเหลวไหลอันไม่มีสาระของเรา “แต่โดยที่เขาเป็นผู้ใหญ่ยิ่งจริง ๆ เขาจึงทำให้เรา รู้สึกอบอุ่นและให้หัวเราะไปด้วยกับเขา” แต่ในโอกาสอีกครั้งหนึ่ง ที่คาร์เวอร์จะหาทางออก ไม่ได้ง่ายนัก (ดังจะกล่าวต่อไปนี้) - อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๑