การเข้าถึงธรรมกายภายใน : หน้า 25/108

เสด็จไปสู่อายตนะนิพพาน ก็อาศัยเข้า ความใสความสว่างของดวงอาทิตย์ กลางดวงนี้ เครื่องหมายที่ใสสะอาดนี้ ดวงจันทร์ ดวงดาว น้ำ กระจก น้ำแข็ง ดวงธรรมเบื้องต้นนี้อยู่ที่ศูนย์กลางกาย เราเคยเห็นมาแล้ว นึกอย่างเบา ๆ ฐานที่ ๗ แล้วพระองค์ท่านก็ดำเนินจิต ไปตามลำดับ จนกระทั่งเข้าไปพบธรรม กายภายใน เพราะฉะนั้นฐานที่ ๗ นี้ เราต้องจำไว้ให้ดีนะจ๊ะว่า เป็นฐานที่ สําคัญที่สุด สบาย ๆ ง่าย ๆ คล้าย ๆ กับเรานึกถึง ภาพสิ่งของที่เราคุ้น หรือสิ่งที่เรารัก เช่น นึกถึงภาพลูกของเรา พ่อของเรา แม่ของเรา สามี ภรรยา และเพื่อนที่รัก หรือของที่รัก ตลอดจนถึงสิ่งที่เราคุ้น ที่เคยเห็น เช่น ภาพดอกบัว กุหลาบอะไรต่าง ๆ เหล่านั้น - การที่เรามาเกิดแต่ละภพแต่ละชาติ ก็ตาม เรามีเป้าหมายอันสูงสุดก็คือการ ให้นึกถึงบริกรรมนิมิตง่าย ๆ ทำอย่าง ไปสู่อายตนะนิพพาน ขจัดกิเลสอาสวะ ใจเย็น ๆ ให้ต่อเนื่องกันไป เนื่องจาก ๗ พอ เป็นช่องลงไป กระทั่งในที่สุดใจก็จะหยุด นิ่ง ๆ อยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ใจละเอียด หยุดนิ่งถูกส่วน จะเห็นฐานที่ ๗ ได้ชัดเจน แล้วดวงนิมิตก็จะเกิดขึ้น ใหม่ ๆ มโนภาพที่เราสร้างขึ้น ยังไม่ ค่อยชัดเจนเท่าไร แต่เมื่อเรานึกให้ต่อ เนื่องไปเรื่อย ๆ สติไม่เผลอจากการนึกถึง ดวงใสพร้อมกับคำภาวนา พอถูกส่วน เข้าดวงนิมิตนั้นก็จะค่อย ๆ ชัดเจนกระทั่งเรามีความรู้สึกยอมรับว่า นี่คือการเห็นทางใจ ซึ่งคล้ายกับการเห็น ชัดขืน ให้หมดสิ้นไปให้ได้ แต่หนทางที่ไปสู่ เราไม่คุ้นกับการวางใจที่ศูนย์กลางกาย ด้วยตาเนื้อ คือมันจะชัดเจนเหมือนเรา นิพพานต้องเข้ากลางฐานที่ ๗ ตรงนี้ บางครั้งพอเรานึกถึงภาพบริกรรมนิมิต จำลองภาพข้างนอกไปไว้ข้างใน ภาพที่ วางใจให้ถูกส่วนจนกระทั่งปฐมมรรคบังเกิด ก็อาจมีความคิดอื่นเข้ามาแทรกอยู่ในใจบ้าง ชัดเจนนี้เรียกว่า "อุคคหนิมิต” แต่ว่ายัง ๆ ขึ้นมาเป็นดวงธรรมเบื้องต้น เพราะฉะนั้น จะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม เราอย่าไปฝืนมัน ท่านที่มาใหม่ก็ให้เอาใจไปตรึกตรงนี้นะจ๊ะ อย่าไปต้านมัน ถ้ากระแสความคิดนั้น เอาใจมาวางไว้ตรงฐานที่ ๗ นี้ แต่ รุนแรง จงปล่อยมันให้เป็นไปตาม เนื่องจากว่าเรายังใหม่อยู่ ยังไม่คุ้นเคย ธรรมชาติก่อน ถ้าใจมันฟุ้งไปคิดเรื่อง ต่อการที่จะเอาใจมาวางที่ตรงนี้ เรา เหล่านั้น โดยที่เราไม่อยากที่จะไปคิด อาจจะนึกไม่ออก เพราะฉะนั้นเราจะ ก็ให้บริกรรมภาวนากำกับไปด้วย โดย ต้องกำหนดบริกรรมนิมิตขึ้นมาในใจคือ ภาวนาว่า “สัมมา อะระหัง ๆ ๆ” สร้างมโนภาพขึ้นมาในใจของเราว่า ตรง ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตรงนี้ มีดวงแก้ว ที่ใสสะอาดบริสุทธิ์ประดุจเพชรลูกที่เจีย ทุกครั้งที่เราภาวนาว่า สัมมา อะระหัง เราจะต้องไม่ลืมตรึกนึกถึงดวงใส เอาใจ หยุดไปที่จุดกึ่งกลางดวงใสของบริกรรม ระไนแล้ว ไม่มีขนแมว โตเท่ากับแก้วตา นิมิตที่เราสร้างขึ้นมา ถ้าหากเรามีสติไม่ ให้เราสร้างมโนภาพขึ้นมา เราจะได้มีที่ เผลอจากบริกรรมทั้งสอง ภาวนาไป หมายว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อยู่ที่ เรื่อย ๆ อย่างสบาย ๆ ใจเย็น ๆ ไม่ ตรงนี้ การที่เรานึกถึงของใส ๆ จะทำให้ ช้าใจก็ค่อย ๆ ละเอียดอ่อนลงไปตามลำดับ ใจเราสะอาดบริสุทธิ์ไปด้วย และความใส ค่อย ๆ ปล่อยวางเรื่องภายนอก ไม่ช้า เป็นสิ่งที่เรานึกได้ง่าย เพราะเราเคยเห็น ร่างกายก็จะรู้สึกเป็นโพรง ๆ เป็นปล่อง Kalyanamitra.org ๆ เป็นภาพตาย ๆ อยู่ เป็นก้อนวัตถุที่ใส บริสุทธิ์อยู่ในกลางตัว กลมรอบตัว ถ้ายัง ละเอียดไม่ถูกส่วน ความกลมนั้นอาจจะ ยังไม่กลมทีเดียว อาจจะเบี้ยว ๆ ไปก็มี หรือรูปร่างแตกต่างจากทรงกลมไปบ้าง เป็นรูปบ้าง ยาวบ้าง เป็นเหลี่ยมบ้าง แต่ถ้าถูกส่วนแล้วจะกลม พอกลมแล้ว เราจะเห็นคล้าย ๆ มีก้อนวัตถุอยู่ใน ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ แต่ว่าเป็นแท่ง ทึบ มีแต่ความใส แต่ไม่สว่าง พอถึง ขั้นนี้คำภาวนาจะหายไปเอง หมดความ จำเป็นที่จะใช้แล้ว ใจเราก็จะหยุดติดอยู่ ที่ศูนย์กลางกายตรงอุคคหนิมิตที่เราเห็น แล้วจะไม่คิดไปที่ไหนเลย ใจจะหยุดนิ่ง พอถูกส่วนเข้า อุคคหนิมิตที่เราเห็นก็จะ ค่อย ๆ เหมือนมีชีวิตขึ้นมา คือมันจะ กัลยาณมิตร ๒๓