ธรรมกายและการเข้าถึง : หน้า 33/108

รัตนตรัย ดังนั้นเราต้องทำธรรมกายให้ บังคับกายมนุษย์อยู่ เกิดขึ้นให้ได้ วันวิสาขบูชานี้ อาจจะใช้อีกคำ ทิพย์ หนึ่งเรียกก็ได้ว่า "เป็นวันธรรมกาย” โลภะ โทสะ โมหะ บังคับกาย ราคะ โทสะ โมหะ บังคับกายพรหม เพราะเป็นวันที่บังเกิดขึ้นของธรรม ธรรมกาย - กามราคานุสัย ปฏิฆานุสัย อวิช ของพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าของเรา ชานุสัย บังคับกายอรูปพรหม ละเอียด พระองค์นี้ ท่านได้เข้าถึงธรรมกายใน ลงไปเรื่อย ๆ ตามลำดับ เรื่อยเข้าไป วันนี้เป็นวันแรก หรืออาจจะเรียกว่า ถึงกายธรรมก็เรียกสังโยชน์ แต่อาการที่ “วันพบสุข” ก็ได้ เพราะพระสิทธัตถะ บังคับมันเหมือนกัน สีสันของกิเลสที่ ราชกุมารท่านเข้าถึงความ สุขอันเป็นอมตะในวันนี้ เป็นสุขที่หลุดพ้นจากกิเลส จากอาสวะ กิเลสอาสวะ นี่แหละทำให้มนุษย์ทั้ง หลายมีทุกข์ มันบังคับ ตั้งแต่ กายมนุษย์หยาบ กายมนุษย์ละเอียด กาย ทิพย์ กายพรหม กายอรูป พรหม กายธรรมโคตรภู กายธรรมพระโสดา กาย ธรรมพระสกิทาคามี กาย ธรรมพระอนาคามี เว้น แต่กายธรรมอรหัตกาย เดียวเท่านั้น ที่กิเลสบังคับ ไม่ได้ กิเลสที่บังคับแต่ ละกายก็ทำให้ความรู้สึกนึก คิดเปลี่ยนแปลงไป ชื่อ เรียกก็เปลี่ยนแปลงไปตาม ลำดับ จะรู้จะเห็นได้ก็ด้วยธรรมกายเท่า นั้น ถ้าไม่ได้ธรรมกาย ธรรมจักขุก็ไม่เกิด เมื่อธรรมจักขุไม่เกิดก็ไม่เห็นแจ้ง เมื่อไม่ เห็นกิเลสที่ร้อยรัดอยู่ ก็จะแก้ไขไม่ได้ จะขจัดไม่ได้เพราะว่าไม่เห็นมัน การ เห็นที่วิเศษนี่แหละเรียกว่า วิปัสสนา เห็นได้แจ้ง เห็นได้วิเศษ เห็นได้แตกต่าง จากตามนุษย์ทั้งหลายทั้งปวง เราจะเห็น ตั้งแต่กิเลสในกายมนุษย์เรื่อยไปเลย ชื่อ เรียกก็แตกต่างกันไปตั้งแต่ อภิชฌา พยาบาท มิจฉาทิฐิ บังคับไม่เหมือนกัน บางครั้งพระพุทธเจ้า ท่านเรียกว่า กัณหธรรม ธรรมดำ และ เรียกธรรมกายว่า สุกธรรม ธรรมขาว บางครั้งก็เรียกกัณหธรรมว่า อกุศลธรรม ธรรมที่เป็นอกุศลที่เป็นบาป เรียกธรรม ขาวว่า กุศลธรรม การที่เรียกว่ากัณหา ธรรมนั้น ไม่ใช่เป็นอุปมาอุปมัย ไป เห็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วยตาธรรมกาย สีมันไม่เหมือนกัน สีมันดำจริง ๆ มัน บังคับติดอยู่ในเห็น จำ คิด รู้ อยู่ในใจ เพราะฉะนั้น ความเห็นมนุษย์ก็ Kalyanamitra.org เพี้ยนไป ความเห็น ความจำ ความคิด ความรู้เพี้ยนกันไปหมดเลย เห็นถูกเป็น ผิด เห็นผิดเป็นถูก ตรงข้ามกันไปหมด สิ่งที่ควรจำกลับลืม สิ่งที่ควรลืมกลับจำ ที่เป็นความดีไม่จำ จำแต่สิ่งที่ไม่ดี เพราะฉะนั้นความเห็น ความจำ ความ คิด ความรู้ ก็แตกต่างกันออกไป กิเลส มันบังคับอยู่ที่ศูนย์กลางกายบังคับอยู่ที่ตรง นั้นแหละ ทั้งหุ้มทั้งเคลือบ ทั้งเอิบอาบ ซึมซาบปูนเป็นสวมซ้อน ร้อยไส้อยู่ในกลางของแต่ ละกายนั้น ที่ท่านอุปมา กิเลสไว้เหมือนกับ "ยาง เหนียว เหมือนลิงติดตั้ง” ของเหนียวมันติดหนับติด อยู่ในนั้นเลย ใจก็ถูกดึง ออกนอกเส้นทางสายกลาง ออกไปตรึงติดอยู่ใน รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์โน่น แล้วก็ เลยลืมระลึกนึกถึงหน้าที่ที่ แท้จริงของความเป็นมนุษย์ เกิดมาเพื่อแสวง หาหนทางแห่งความบริสุทธิ์ หนทางพระนิพพาน ก็ลืม ไปเลย ไปติดอยู่กับรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์ แล้วก็วนเวียน อยู่อย่างนั้นแหละ วนกันไปวนกันมา เวียนไปเวียนมา ซ้ำ ๆ ซาก ๆ เพราะ ฉะนั้น ตราบใดที่ยังเข้าไม่ถึงธรรมกาย เราจะไม่มีวันรู้เท่าทันอย่างเด็ดขาด ดัง นั้นธรรมกายจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ซึ่ง เราต้องทำให้มี ให้เป็น ให้เกิดขึ้นให้ได้ ในสมัยพุทธกาลคำว่า "ธรรมกาย" กับคำว่า "ธรรม" เป็นคำ 1 เดียวกัน เห็นอะไรไม่วิเศษเท่าเห็นธรรม ความหมาย คำเต็ม ๆ ก็คือ เห็นธรรมกายนั่นเอง ฟังอะไรไม่วิเศษเท่าฟังธรรม คือฟัง กัลยาณมิตร ๓๑