เรื่องเล่าในอดีต : หน้า 96/108

มีเรื่องเล่าในอดีตว่า มีเจ้ากิ้งก่าตัว หนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้ ทุกครั้งที่ท้าววิเทห- ราชเสด็จผ่านไป มันจะลงมาจากต้นไม้มา ค่านับท่าน ท้าววิเทหราชชื่นชมมันมาก ร่วมงาน มีทั้งไปดูถูกชาวบ้านเขา มีทั้งไป ยกตนข่มท่านในรูปแบบต่าง ๆ ทำนองเดียวกับ กิ้งก่าได้ทองของท้าววิเทหราช แม้กับ หลวงพ่อเองบางทีก็ชักจะพอง ๆ เข้าใส่ จึงให้นำเอาลูกกระพรวนทองคำไปผูกคอให้ จึงต้องเลิกใช้งาน ตั้งแต่นั้นมา เวลาที่ท่านเสด็จผ่านไป มัน คนเราเมื่อไปทำงานที่ใดก็ตาม จน เช่นกัน เราได้มาเพราะเรามีความอ่อนน้อม ถ่อมตนเข้าไปหา ดังนั้นเราควรจะอ่อนน้อม ถ่อมตนให้มากขึ้นไปอีก เพื่อจะได้เกิดพลัง สะสมให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป การกระทำดังกล่าวนี้เป็นสิ่งถูกต้อง ที่ควรกระทำอย่างยิ่ง มิฉะนั้นจะเอาตัวไม่รอด ไม่เคยลงมาคำนับท่านอีกเลย ได้แต่เกาะ กระทั่งมีผู้ใหญ่เขาเกิดความไว้วางใจแล้ว แต่คนเราโดยทั่วไปแล้วยังไม่หมดกิเลส กิ่งไม้ชูคอว่าข้าได้ทอง ท้าววิเทหราชจึงให้ ก็ย่อมจะต้องมีแต่ความเจริญต่อไปข้างหน้า นำเอาลูกกระพรวนทองคำออกเสีย อย่างแน่นอน แต่หากไปกระทำการใดที่ทำ ข้อนี้เป็นการเตือนสติที่ว่า เมื่อเรา ให้ผู้ใหญ่เขาไม่อยากให้งานเรา ผลงานก็ ได้ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ จนกระทั่งผู้บังคับ ย่อมไม่มี แล้วมันจะเฉาตาย บัญชาหรือนายเราเกิดความเมตตาปรานีไว้ วางใจแล้ว ขอให้เราพยายามรักษาความดี นั้นไว้ให้ได้ อย่าเหลิงหลงลืมตัว เจริญก้าวหน้าไม่ได้ หาความ คนที่มีฝีมือดี เมื่อได้รับความไว้เนื้อ เชื่อใจแล้วกลับมายโสโอหังเสีย หรือ บางคนพอได้เลื่อนยศตำแหน่งเข้าเลยมัวเมา ตลอดระยะเวลาที่หลวงพ่อทำงาน สร้างวัดก็ดี ทั้งเมื่อก่อนสร้างวัดตอนที่ยัง จมอยู่ในอบายมุข ไม่ติดตามงานเท่าที่ควร ทำงานส่วนตัวอยู่ก็ดี ได้พบบุคคลประเภท จะเป็น พวกนี้ขุดหลุมฝังตัวเองทั้งนั้น หนึ่งคือ ในตอนแรกได้ตั้งใจทำงานทุกอย่าง ฉะนั้น ใครที่ยังเป็นผู้น้อยอยู่ เมื่อ เป็นอย่างดี ติดตามงาน หนักเอาเบาสู้ ได้รับการเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง แทนที่จะ และฉลาดในการทำงาน รวมความแล้วคือ เอาเรื่องเหล่านี้มาเป็นข้อยกตนข่มท่าน น่า ช่างรู้ใจเราไปเสียหมด แต่ภายหลังจากที่ จะคิดกลับเสียใหม่ว่า ที่เราได้ดีขึ้นมานี้ มอบความไว้เนื้อเชื่อใจและมอบหมายการงาน เพราะเราได้ทุ่มเทชีวิตให้กับการงานจริง ๆ สำคัญ ๆ ให้ไปทำแล้วกลับลืมตัว ถึงแม้ ดังนั้นถ้าจะให้ดียิ่งไปกว่านี้ ก็ต้องทุ่มเทให้ งานที่ทำจะไม่เสีย แต่วางตัวสูงกว่าที่ควร มากขึ้น แม้แต่การที่เราได้ความร่วมมือ มีทั้งไปเกทับสับแหลกกับเพื่อน จากเพื่อนร่วมงานหรือจากหน่วยงานอื่นก็ จะเป็น ๙๔ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org เมื่อได้เลื่อนขั้น เลื่อนตำแหน่ง ก็อดจะภูมิ ใจไม่ได้ ที่จะไปคุยอวดเฉพาะคนใกล้ชิด เช่น กับลูกเมียกับพ่อแม่พี่น้องเพื่อนสนิท นั้นย่อมได้ แต่อย่าถึงกับไปเกทับคนอื่นเขา เพราะถ้าเขาเกิดหมั่นไส้ขึ้นมา จะไม่ได้รับ ความร่วมมือ 900 สรุปความในข้อที่ ๒๗ นี้ได้ว่า คน เราแม้ได้ตั้งใจทำความดีมามากเพียงไร เช่น สมมุติว่า ทำความดีไว้ ๙๙ ครั้ง แต่มา ทําเสียในครั้งที่ ๑๐๐ คนเขาจะลืมหมด ว่า เราเคยทำความดีมา ๙๔ ครั้ง ครั้งที่ เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ที่เราได้ทำเสียไป เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะกู้ชื่อเสียงในการทำความดี ให้กลับคืนมาได้ยาก เพราะฉะนั้นครั้งใดที่ มีการเลื่อนยศตำแหน่งครั้งนั้น ยิ่งต้องมี ความระมัดระวังตั้งใจสร้างความดี ให้ยิ่งขึ้น เป็นเงาตามตัว มิฉะนั้นถ้าพลาดขึ้นมา ความ ดีที่ได้ตั้งใจสร้างไว้เท่าใดก็จะพังทลายลงเสีย