พระคุณที่สุด : หน้า 63/108

พระคุณที่สุด ข้าไหว้พระพุทธ ยิ่งตรีโลกา สู้เสียเงินทอง ชวนกันปรองดอง ปกป้องเยียวยา ห้าสิบหก กบทคาถา เมื่อลูกเป็นไข้ เกิดใจกรุณา คือพระอะระหา เป็นต้นพระคุณ ย่อมมีน้ำตา โสภาอาวรณ์ ฯ งามหน้างามตา ถ้า แน่นอน จึงนับว่าชาย พ่อแม่เลี้ยงมา เพราะลูกเป็นชาย ถึงค้างหลายปี สั่งสอนก็ง่าย ยามปิดมีคุณ บ่ได้วังเวง เพราะบุญตัวเอง เหมือนดั่งของ ทั้งหลายติอิน มีคนย่าเกรง ปลูกฝังจึงดี ผู้ใดเจริญ อาบน้ำป้อนข้าว พ่อแม่เลี้ยงไว้ เป็นหญิงนี้ไปร้ ภาวนาสรรเสริญ คำเข้าเป็นมูล นมน้ำโลมเล้า เฝ้าดูหลับนอน สีบยากเท่าไร ไม่ขายฝ่าตีน เปรียบดั่งดอกไม้ บานตามท่วงที น้ำใจเพิ่มพูน แก้ทุกข์แก้โคก ทั่วโลกดับสูญ สอนให้พูดจา เป็นสุขสวัสดี ฯ อดหลับอดนอน ข้าไหว้พระธรรม พระคุณเลิศล้ำ ปิ่นเกล้าโลก พูดจาปราศรัย เดินนังบทจ ดั่งพืชข้าวเปลือก ไม่เลือกแผ่นดิน อย่าทําหักหาญ บานเองไม่ดี ก่อนซึ่งเลี้ยงมา ตกไหนงอกสิ้น ดูหมิ่นไม่มี เสียกลิ่นเสียศรี กลีบคล้ำซ้ำไป ครั้นค่อยเติบใหญ่ วิชาเป็นทรัพย์ ถึงจะช้านาน ขอเลาะหนักหนา เพื่อนฝูงจึงนับ เรียกว่าคนดี รอบฤดูกาล จงบานสุกใส สามสิบแปดทัศ ปรมัตถคัมภีร์ พ่อแม่จะใช้ มิได้น่าพา งตกยากไร้ ไม่ได้ราคี กลีบก้าน รขร เกสรฟุ้งไป ค่าพระชินศรี เทศนาโปรดปราน | ลวงกินข้าวปลา ได้แล้วหลบหนี คนย่อมยินดี ยกยอเชิดชู ภุมราจึงได้ กลิ่นแล้วจึงมา ค่าพระเจ้าไชร้ มารดรขัดใจ ถึงทรัพย์ไม่มี เหมือนดั่งสตรี กันเสนียดจัญไร โดยภัยทุกประการ จับฉวยด้วยไม้ สอนสัตว์ทั้งปวง ล่วงเข้านิฤพาน ร้องด่าฉาว ๆ ย่อมเป็นแก่นสาร หลักพระศาสนาฯ น้ำจิตไม่มี ข้าไหว้พระสงฆ์ วิ่งไล่โบยตี ได้สากขากด้ ด้วยมีความรู้ ครองตัวไว้ดี จึงมีกิริยา สาหาววาที ย่อมได้เป็นใหญ่ บ่าวไพร่พรั่งพรู แม้นคู่อยู่ใกล้ ได้ฟังการา คิดร้ายฉันทา ให้เรียนความรู้ ไม่เสียทีเลย น่าที่จะมา ไม่ค้างห่างไกล เมื่อลูกหนีไป พ่อแม่ตกไว้ ว่ามาทั้งนี้ สาวกพระองค์ ทรงซึ่งศีลา ซ่อนเร้นอาศัย ในเรือนญาติกา ลูกเค้าเป็นใหญ่ ใครไม่ฝาเกย บุรุษสตรี มีปัญญาไว กำหนดพระคุณ สิบสี่คลา ครั้นเวลาค่ำา ครวญคร่ำเหลียวหา | เขาไม่หยาบช้า มีงวาพาเวย ให้รู้ระเบียบ เทียบสอนน้ำใจ ย่อมเป็นเนื้อนา ทายกทั้งปวง ไม่เห็นลูกมา มุทุตาอ่อนใจ ฯ กิ่งมีข่าเขย ย่าเยงเกรงกลัว ฯ เร่งให้จ่า ใส่ใจอย่าคลาย ฯ สังฆคุณ ไปเที่ยวเสาะหา แม้นเขาบวชเรียน บิดามารดา ระงับโรคา บีทาหนักหน่วง ไถ่ถามป้าน้า น้ำตาลามไหล อุตส่าห์อ่านเขียน ร่ำเรียนใส่ตัว สั่งสอนลูกมา ก่อนกว่าทั้งหลาย เป็นยายวดยิ่ง กว่าสิ่งทั้งปวง พระคุณใหญ่หลวง ให้เป็นมงคล คุณแก้วทั้งสาม ครั้นพบลูกแก้ว ผ่องแผ้วน้ำใจ ปลอบลูกทรามวัย มาในเหย้าเรือน สอนให้รู้หลัก รักษาสิกขา อย่ามาทำชั่ว จึงจะรอดตัว โปรตบิดามารดา ให้ใหว้ตามทิศ พินิจมุ่งหมาย เกิดก่อนทั้งหลาย คือทิศบูรพา อันลูกเป็นหญิง พ่อแม่สอนลูก ประเสริฐเลิศงาม เป็นยาเป็นมนต์ ทุกสิ่งยิ่งนัก ด้วยรัก กเตือน เชื้อนามงามจริง ไม่พ้นนินทา ตั้งจิตคิดผูก ในชั่วนี้แลนา ผู้ใดวันทา เป็นมหากุศล ครั้นเป็นหนุ่มสาว ควรมีเหย้าเรือน ถ้าครองตัวดี จึงมีสง่า อาจารย์แสครู ให้รู้วิชา ย่อมพาเอาคน สู่สวรรคาไสย ตกแต่งไม่เพื่อน พินิจอุเบกษา หาไม่ชั่วช้า คนไม่เกรงกลัว สั่งสอนสิกขา แล้วไหว้คุณครู ตามพี่ตามน้อง พ่อแม่ทุกข์หนัก ราเรียนเขียนท่า เพื่อจะให้พ้น อาจารย์ผู้รู้ สั่งสอนน้ำใจ แบ่งปันข้าวรอง บ่ต้องฉันทา เพียงอกจะหัก กว่ามีลูกผัว ย่อมไม่ให้ผิด ตามกิจวินัย ตามประเวณี ให้หนักหนา มิวมิงาม ตามแต่บุญตัว มิรู้ให้รู้ ข้าขอใส่ไว้ ในเกล้าเกศา ฯ มิได้กังขา เลี้ยงให้เป็นธรรม พอเป็นท้ายหัว จึงพ้นความอาย พระคุณที่ล้ำ ไหว้คุณบิตุเรศ บิดามารดา เป็นหญิงนี้นา จะพาเอาตน ให้พ้นบาปกรรม ขอบทางธรรม อยู่ทิศทักษิณ ปัจจิมทิศา ใส่ไว้เหนือเกศ เกิดเกล้าอาตมา แรกเริ่มปรารถนา เกิดเมตตาพลัน คนมักค่อนว่า ไม่เหมือนหนึ่งชาย ให้เร่งบูชา ค่ำเช้าอาจิณ เป็นหญิงเป็นชาย ด้วยคุณบิดา ครั้นคลอดออกมา เกิดกรุณาทัน ดั่งพืชข้าวสาร อับนานสูญหาย เป็นคุณญาติกา ปู่ย่าทั้งสิ้น พระคุณนั้นมา หนักกว่าแผ่นดิน ครั้นเติบชื้นนั้น ได้มุทุตา แค่ล้วนว่าร้าย คุณพระมารดา เมื่อแต่งการงาน เสกสรรนินทา อย่าได้ดูหมิน เป็นหญิงตั๋วแท้ ไหว้กราบจงดี อุดรทิศ ฟูมฟักรักษา ค่าเช้าอาจิณ ครบสี่ประการ คืออุเบกษา ขายหน้าพ่อแม่ พี่ป้าน้าอา คุณลูกเมียมิตร หนักกว่าแผ่นฟ้า ยิ่งกว่าธรณีน ประสมให้ครบ จบพรหมวิหา มัทสุกก่อนห่าม เอาตามปรารถนา ท่านให้เป็นทาน ติดตามประเวณี แต่ก่อนการมี รำพันไม่สิ้น พระคุณมากมาย แห่งบิดามารดา มีแก่ลูกตน ตามใจอิจฉา ลวนลามไม่ดี ถึงพระชินศรี ให้ลูกเมียเป็นทาน แรกทรงครรภา แทนคุณไม่ได้ รูปงามเป็นทรัพย์ เป็นทานยอดยิ่ง จนคลอดออกมา เวทนาทั่วกาย แต่พอสนองไว้ ให้เป็นภักษ์ผล ถึงชั่วคนนับ ว่างามมีศรี ด้วยลูกเมียมิ่ง ยิ่งแต่ก่อนการ แทบชีพจะม้วย ด้วยลูกหญิงชาย ให้เร่งปรนนิบัติ อย่าให้ขัดสน ครั้นไปยามอืด จืดจางไม่ดี เร่งให้แผ่ผล กุศลอธิษฐาน ควรเราทั้งหลาย ยกยอพระคุณ แต่ยังเป็นคน ตั้งความปรารถนา พิบาลรักษา เขยย่อมหน่ายหนี ด้วยทั้งน้ำใจ ทำบุญให้ทาน บ่ายหน้าส่งไป ครั้นเมื่อดับสูญ ถึงว่ารูปชั่ว ให้เร่งบ่ายหน้า พิบาลรักษา ด้วยใจการุณย์ ถ้าจะไหว้คุณ บ่ายหน้าบูรพา รู้อาย กลัว รู้อัชฌาศัย ข้างต่ำาใต้หล้า คือคุณข้าไทย หาหยูกนายา เมตตาเป็นมูล ก้มเกล้ากราบไหว้ ด้วยใจศรัทธา อย่าทําหันหน ตามบุญส่งให้ ได้ร่วยทําทาน เป็นการอันใหญ่ กลัวจะดับสูญ ด้วยโรคโรคา จะเกิดวัฒนา เป็นสุขมากมาย อย่าด่วนมักได้ อย่าแต่งตัวเอง ฯ ทำบุญแผ่ให้ จงได้นับถือ 1 ก ล ย ๆ ณ ม ต ร be Kalyanamitra.org