การสอนและการอบรม : หน้า 61/108

"ดูก่อนวิเทหะ ผู้ใดที่เป็นบัณฑิต แม้พูดจาข่ม ชี้แจงโทษ ก็เป็นเสมือน คนบอกขุมทรัพย์ บุคคลพึงคบบัณฑิต เช่นนั้น จะมีแต่ได้ไม่มีเสีย "ดูก่อนวิเทหะ บุคคลควรกล่าวสอน ควรตามสอน ควรหามมิตรให้พ้นทางชั่ว ให้เป็นที่รักของคนดี ของคนชั่ว” อย่าให้เป็นที่รัก วิเทหะดาบสได้ฟังจึงกล่าวว่า "อาจารย์ คนเราแม้จะพูดจาที่ ประกอบด้วยประโยชน์ ก็ไม่ควรจะพูด เสียดสี หรือพูดด้วยความโกรธแค้น ท่านพูดกับข้าพเจ้าหยาบคายมาก ฟัง แล้วเจ็บปวดนักเหมือนถูกเชือดด้วยมีด ทื่อ ๆ” แต่คันธาระดาบสแยงวา CASE สูญเสียไปไม่ว่าจากภัยพิบัติใด ๆ มี จิตใจแน่วแน่ มีสมาธิ ที่เป็นคฤหัสถ์ก็ ประกอบอาชีพสุจริตตามความสามารถ ข้าทาสบริวารก็ต้องอบรมสั่งสอนให้เขามี "เมื่อเรากล่าวสิ่งที่ถูกต้องเป็นธรรม ที่เป็นนักบวชก็มีศีลาจารวัตรงดงามน่า ไม่ว่าเขาจะโกรธเราหรือไม่ก็ตาม หรือ เลื่อมใส ประกอบด้วยธรรม ๔ ประการ แม้ว่าเขาจะย่อยยับปูนนี้เป็นขี้เถ้าแกลบ คือ เป็นพหูสูต มีศิลปวิทยา มีวินัย ไปก็ตาม บาปก็ยอมไม่เกิดขึ้นกับเราผู้ มีวาจาสุภาษิต ย่อมเป็นมงคลสูงสุดใน ปฏิบัติถูกต้องแล้ว” แล้วกล่าวต่อไปอีกว่า โลกนี้” วิเทหะดาบสได้ฟังคำสอนของคัน "ผู้สอนทั้งหลาย ย่อมสั่งสอนข่มขู่ ธาระดาบสอย่างเป็นหลักเป็นธรรมเช่นนั้น บ่อย ๆ ผู้ที่ทนการสั่งสอนดูว่าได้ ก็ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจ และสำนึกในความผิด เปรียบเสมือนภาชนะดินสุก นำไปใช้งาน ของตน จึงกราบขอขมาโทษ พรอม ความรู้ความสามารถ มีความประพฤติดี เป็นคนมีประโยชน์ ต้องคอยหางานให้ เขาทำ ต้องเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ เหมือนกับพ่อแม่ของหลาน ๆ นะคะ ที่ ท่านต้องคอยหาข้าวของที่ลูกต้องการมาให้ ต้องดูแลรักษาบ้านเรือนให้เรียบร้อย หา ของกินให้ลูก ดูแลความประพฤติลูก เมื่อลูกทำอะไรไม่เหมาะไม่ควร ท่านก็ต้อง ดุต้องว่า คอยตักเตือน อบรม สั่งสอน ได้เป็นที่ปรารถนาของทุกคน เพราะ กับขอให้คันธาระดาบสสั่งสอนต่อไปด้วย อย่างที่เรียกว่า "ปากเปียกปากแฉะ” ปฏิบัติได้ถูกต้องเป็นหลักเป็นธรรม” คันธาระดาบสสั่งสอนต่อไปอีกว่า จากนั้น ทั้งสองดาบสก็กลับไป ในป่าหิมพานต์ อบรมตนบำเพ็ญเพียร "คนที่ไม่มีความรู้ ไม่มีหลักธรรม ภาวนาต่อไป ไม่ได้ศึกษามาดี ก็เหมือนกระบือ เรื่องนี้มาจาก "คันธารชาดก" เป็นคันธาระดาบส ส่วนพระอานนท์เป็น วิเทหะดาบส ตาบอดที่ท่องเที่ยวไปในป่า ไม่รู้ว่าที่ตรง ซึ่งเป็นอดีตชาติครั้งหนึ่งของพระสัมมา ไหนมีอันตราย ที่ตรงไหนไม่มีอันตราย สัมพุทธเจ้าในครั้งนั้นพระองค์ทรงถือกำเนิด ตรงไหนเป็นที่รก ตรงไหนมีเถาวัลย ตรงไหนเป็นหุบเหว เมื่อมองไม่เห็น ทางก็ย่อมวิ่งไปสู่ที่รกที่พง วิ่งลงเหว หลาน ๆ คะ การมีทรัพย์สมบัติ หรือวิ่งไปเป็นเหยื่อของสัตว์อื่น ล้วน มาก มีข้าทาสบริวารมาก แล้วแต่ไปสู่ความหายนะของชีวิตทั้งสิ้น สร้างความทุกข์ยากให้เรามากเหลือเกิน แต่หากว่าผู้ที่ไม่มีปัญญานั้นได้มาศึกษา นะคะ มีสมบัติก็ต้องบริหารให้เกิด หาความรู้ มีวินัยอันสมควรแก่ตน มี ประโยชน์งอกเงยขึ้น ต้องป้องกันไม่ให้ บางทีก็ Kalyanamitra.org กันทั้งวัน ...จริง ๆ แล้ว พ่อแม่ของเรา อาจจะอยากหนีเราไปบวชก็ได้เหมือนกัน นะคะ แต่ท่านก็ยังเป็นห่วงเราอยู่อย่าง มาก ๆ จนสุดที่จะตัดใจไปได้ น้าอึดจึง อยากให้หลาน ๆ ทุก ๆ คนประพฤติ ตัวเป็นเด็กดี ช่วยงานท่าน และอยู่ใน โอวาทของท่าน เพื่อท่านจะได้สบายใจ นะคะ นาอด กัลยาณมิตร ๕๙