ข้อความต้นฉบับในหน้า
อยากจะเรียนเก่ง
เอาเถอะน่า
คราวต่อไปจะเตรียมตัว
หลวงพ่อ
ตอบปัญหา
ฝ่ายวิชาการ อาศรมบัณฑิต
รวบรวมและเรียบเรียงจากการตอบปัญหาของหลวงพ่อทัตตชีโว
จะทำอะไรมันก็ไม่เคยเตรียมตัวให้พร้อม เรียนเกษตร
สักทีเป็นอย่างนี้จนตายน่ะแหละ
เวลา าหรับการนั่งสมา
กฎแห่งกรรม ไม่เคยยกเว้นให้ใคร
เก่ง ๆ ?
ถาม ทำอย่างไรคะ จะให้เรียน ถือเอาความสะดวกดีกว่านะ
ตอบ ลูกเอ๊ย ก็อย่าขี้เกียจ
ไอ้ชนิดพอใกล้สอบก็คว้าหนังสือมาเขียว
เอาเหอะขอ
ถาม ที่หลวงพ่อบอกให้ฝึกสมาธิ
ตอบ ได้ จะฝึกเวลาอื่นที่เหมาะสม
จุดธูปจุดเทียนตั้งนโม ๓ จบ เพียง ตอนตี 4 นั้น บางคนมีธุระตอนเช้า
เปิดหน้าไหนขอให้ออกหน้านั้นเถอะ เช่น ต้องหุงข้าวตักบาตรหรือรีบไป
ไอ้พวกนี้ละตกทั้งนั้น อย่างนี้ไม่เอา ทำงาน จะฝึกตอนหัวค่ำได้ไหม ?
ไอ้ชนิดต้นนี้ไม่ดูหนังสือ ปลายปีละตา
เหลือกดู ดูไปที่นึกไป แหมรู้อย่างนี้ดู
ตั้งแต่ต้นเทอมก็ดีล่ะ เอาเถอะน่า!
เทอมนี้ดูไม่ทันก็แล้วไป
อย่าให้ตกก็พอแล้ว เทอมหน้าเปิด
เทอมจะดูแต่ต้นเทอมเลย เปิดเทอม
ขึ้นมาดูได้ไม่เกิน ๗ วัน นอนฉิบ ให้
หนังสือดูแทน ผลสุดท้ายพอปลายปีก็
ไอ้พูดคำเดียวอีก เอาเถอะน่า เทอมหน้า
ดูตั้งแต่ต้นเทอม มันว่าอย่างนี้จน
กระทั่งสอบตกอีกเทอมน่ะแหละ แล้วพอ
สำหรับตัวเราเองน่ะได้ทั้งนั้น แหม!
ไม่น่าถามเลยเชียว นี่ถ้าบอกว่าต้อง
ตื่นขึ้นมากินขนมตอนเช้า ๆ นะ แหม
เช้าตื่นไม่ทันเนี่ย คงไม่ถามหรอก
หลวงพ่อจะกินตอนสายได้ไหม ไม่ต้อง
ถามหรอกเนี่ยะ ๆ แล้วกินตอนบ่าย
ได้ไหม ไม่ต้องถาม มีแต่ว่าหลวงพ่อ
กินเสร็จแล้วต้องลูกมาล้างจานด้วยไหม
ไม่เอาน่ะ ทำเป็นคนปัญญาอ่อนไปได้
สะดวกเมื่อไหร่ก็รีบ ๆ ทำเข้าไป
กาม
เรียนเกษตรต้องฉีดยา
ฆ่าแมลง เรียนวิทยาศาสตร์ต้องทดลอง
สัตว์ ก็ต้องฆ่าอีก เรื่องที่ผิดศีลเหล่านี้
เราควรทำอย่างไร จะผิดศีลแค่ไหน ?
ตอบ เมื่ออาตมาเองเป็นนิสิต
เกษตร เรียนวิชาสัตวบาล วิชานี้
ถ้าจะให้จบต้องฆ่าวัวด้วย
ฆ่าควาย
ด้วย วัวควายนีอาตมาฆ่าไปก็คงราว
๑๐๐ ตัว หมูก็ฆ่าไป สมัยนั้นอาทิตย์
ละสี่ตัวห้าตัว ก็ฆ่าอยู่ปีเศษ ๆ หรือ
สองปี ส่วนไก่ ที่บ้านน่ะมีอาชีพเลี้ยง
ไก่มาก่อน ก็ฆ่าไก่ส่งตลาด อายุ
๑๐ ขวบ ก็ฆ่าไก่เป็นแล้ว ก็ฆ่ามัน
เรื่อยมา จนกระทั่งอยู่มหาวิทยาลัยก็ฆ่า
จำได้ฆ่าครั้งสุดท้ายช่วยกันฆ่าไก่ ทดลอง
σ-& คนด้วยกัน ฆ่าไปถอนขนไป
ผ่าเครื่องในไปล้างเสร็จเรียบร้อย จำ
ไม่ได้กี่ตัว คือเริ่มฆ่าเมื่อ 6 โมงเช้า
ไปเสร็จเอาตี ๕ ของอีกวันหนึ่ง
Kalyanamitra.org
กัลยาณมิตร ๖๓