การเข้าถึงอายตนะนิพพาน : หน้า 32/108

เราจะเกิดมา กี่ภพกี่ชาติก็ตาม ถ้ายังไม่พบธรรมกาย เกิดมาในชาตินั้น ก็เสียชาติเกิด จะต้องเวียนว่ายตายเกิด อยู่เรื่อยไป เกิดช้าแล้ว อีก ถ้าเผอเรอพลาดพลั้ง เกิดไปทําในสิ่งที่ไม่ถูก ต้องเข้าก็จะหลุดจาก ทางสายกลางของ พระรัตนตรัย ไปสู่เส้นทางอบายภูมิ ๓๐ กัลยา ณ มิตร บริสุทธิ์ เท่ากับอายตนะนิพพาน ขอให้ท่านสาธุชนทั้งหลายให้เข้าอกเข้าใจ อายตนะนิพพานนั้นก็ดึงดูดกายธรรม เกี่ยวกับเรื่องธรรมกายให้ดี แล้วเราจะ ของพระพุทธองค์เข้าสู่อายตนะนิพพาน ได้เข้าถึงความสุขอันไพบูลย์ การสิ้นของท่านจึงเรียกว่า ดับขันธปริ นิพพาน ไม่เรียกว่าตายหรือมรณภาพ อย่างมนุษย์ทั่วไป เพราะว่าทิ้งขันธ์ทั้งหมด ขันธ์ของกายมนุษย์ กายทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหมถอดออกหมด ตลอดจน กายธรรมพระโสดา กายธรรมพระ สกิทาคา ออกหมด กายธรรมพระอนาคาถอด เหลือแต่กายธรรมอรหัตติด นนี้เป็นวันวิสาขบูชา ควรจะ 2 ได้ตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรม เป็นพิเศษ เป็นการปฏิบัติ บูชาโดยเราทุกคนจะต้องเอา ชีวิตเป็นเดิมพันที่เดียว การทำอย่างนี้ จึงจะได้ชื่อว่าเคารพ ได้ชื่อว่าสักการะ พุทธเจ้า เข้าไปอยู่ในกลางนั้นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ได้ชื่อว่าบูชาแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัม แล้วก็ถูกดึงดูดเข้าสู่อายตนะนิพพาน เพราะฉะนั้นจะประสูติก็ดี ตรัสรู้ ก็ดี ปรินิพพานก็ดี ก็อาศัยศูนย์กลาง กายฐานที่ ๗ ตรงนี้ที่เดียวเท่านั้น ไม่ใช่ ที่ตรงไหน ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ จึงเป็น จุดที่สำคัญที่สุดที่พวกเราทุกคนจะต้อง เอาใจจดจ่อ ถ้าปฏิบัติกันอย่างจริงจังแล้ว การเข้าถึงธรรม หรือการตรัสรู้ ธรรมมีอยู่ที่เดียวเท่านั้นคือ ที่ศูนย์กลาง- กายฐานที่ ๗ ที่ตรงนี้เป็นผังสำเร็จติดใน ตัวมนุษย์ทุก ๆ คนในโลก เป็นผังสำเร็จ ติดอยู่ที่ตรงนี้แหละ เวลาจะดับขันธ ปรินิพพานก็เช่นเดียวกัน เมื่อเข้าถึงที่สุดแล้ว ใจก็ไม่เกาะเกี่ยวเหนี่ยวรั้งอยู่กับกายใด ๆ ๆ ต้องพบธรรมกายอย่างแน่นอน ถ้าไม่ ทั้งสิ้น จะติดอยู่แต่ในกายธรรมอรหัต จริงจังแล้วก็ไม่พบเด็ดขาด ดังนั้นธรรมกายนี้จึงไม่ใช่ของใหม่ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จนแยกจากกัน ไม่ได้ จึงใช้คำว่า ธัมมะกาโย อะหัง ธรรมกายเป็นเรา เราเป็นธรรมกาย ไม่ใช่ลัทธิใหม่ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดใน อิติปิ เรากับธรรมกายเป็นอันเดียวกัน ทางพระพุทธศาสนา จนอาจจะเรียกว่า เป็นตัวพระพุทธศาสนาก็ได้ เพราะคำสอน ธรรมกาย จึงเป็นสรณะ เป็นที่พึ่งที่ระลึก ของพระพุทธเจ้าหลั่งไหลออกมาจาก สูงสุดของเราการเข้าถึงธรรมกายได้ชื่อว่า ธรรมกายนั่นเอง คำสอนทั้งหมดสรุป เข้าถึงพุทธรัตนะ คือเข้าถึงพระที่เป็นแก้ว แล้วก็เพื่อให้มนุษย์ปฏิบัติให้เข้าถึงธรรม พุทธก็คือ ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว เมื่อ เข้าไปถึงแล้วก็จะได้เป็นผู้รู้แจ้ง เห็นแจ้ง แทงตลอด เป็นผู้ตื่นจากกิเลส เป็นผู้มี จิตสะอาดบริสุทธิ์เบิกบาน ไม่มีอะไรร้อยรัด ไม่มีอะไรบังคับ 2,000 จิตก็ขยายตัวไปไม่มี กายนั่นเอง พระธรรมขันธ์ ย่อมาแล้วเหลือมรรคมีองค์ - มรรคมี องค์ ๔ เมื่อย่อมาแล้วเหลือศีล สมาธิ ปัญญา ย่อลงมาแล้วเหลือปฐมมรรค จากปฐมมรรคนั่นแหละ ดำเนินจิตตาม “มัชฌิมาปฏิปทา” เข้ากลางของกลาง ตรงฐานที่ ๗ จนกระทั่งเข้าถึงธรรมกาย เพราะฉะนั้นธรรมกายจึงเป็นของ มีจริง มีอยู่ในตัวของเรานี่จริง ๆ ปฏิบัติ ต้องปฏิบัติอย่างนี้ ถ้าผิดจากนี้ไปแล้วไม่ใช่ นี่แหละ ธรรมกายนี้จึงเป็นตัวของพระ Kalyanamitra.org ขอบเขต อาการที่จิตพ้นจากที่แคบไปสู่ ที่กว้าง ขยายไปสู่ที่ไม่มีขอบเขต เป็น อิสระเรียกว่า ความเบิกบาน ที่ใสเป็น แก้วก็เรียกว่า รัตนะ เพราะฉะนั้นคำว่า "พุทธรัตนะ” ก็หมายเอาพระธรรมกาย