การฉันอาหารและความบริสุทธิ์ : หน้า 92/108

แ ๆ เถอะ ประเดี๋ยวจะ - ฉันพอบรรเทาความหิวเพื่อให้ชีวิตดำรงอยู่เท่านั้น” ปล่อยให้ท่านฉันสบาย ทุกคนนั่งนิ่งจ้องดูอาตมาฉันอาหารอยู่ครู่หนึ่ง เป็นบาปเป็นกรรมเปล่า ๆ ท่านเป็นพระธุดงค์ ดวงแก้วคงประหลาดใจและรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง จะให้ท่านฉันเหมือนพระธรรมดาได้อย่างไร” ที่เห็นอาตมาฉันอาหารคาวและหวานพร้อม ๆ กันไป คำพูดของเจ้าแม่ได้ผล ทุกคนเงียบเสียง "นั่นท่านฉันคาวกับหวานพร้อม ทันที เปิดโอกาสให้อาตมาได้ฉัน และพิจารณา การฉันอาหารนั้น เราจะฉัน ตามความพอใจ ของคนอื่นไม่ได้ ดอกโยม จะต้อง ฉันตามความต้อง จึงถามขึ้นว่า กันไปใช่ไหมคะ?” “ใช่” อาตมาตอบ อาหารปฏิกูลสัญญาตามสบาย ดวงแก้วคนช่าง "อาตมาไม่ได้ฉัน พูดได้กล่าวขึ้นอีกครั้งหนึ่งเมื่ออาตมาฉันเสร็จว่า รสอาหาร จับได้อะไรก็หยิบเข้าปากแล้วเคี้ยวกลืน เพราะอาตมาฉันพอให้ชีวิตคงอยู่ดังกล่าวแล้ว จึง ไม่ได้เลือกสรรว่าอะไรเป็นหวานอะไรเป็นคาวอะไร อร่อย อะไรไม่อร่อย ขอให้เป็นอาหารที่มนุษย์กิน ได้เป็นใช้ได้” กล่าวอย่างงง “ดิฉันเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต” ดวงแก้ว ๆ "ท่านฉันแบบประหลาด ผิดธรรมชาติที่สุดเลย” แล้วแต่โยมจะเข้าใจ แต่เท่าที่อาตมาทราบนั้น ธรรมชาติสร้างกระเพาะอาหารไว้เพียงกระเพาะ "ท่านฉันน้อยเหลือเกิน ฉันมาก ๆ ซิคะ โยมจะได้ดีใจและได้บุญมาก ๆ” "การฉันอาหารนั้น เราจะฉันตามความพอ ใจของคนอื่นไม่ได้ดอกโยม จะต้องฉันตาม ความต้องการของร่างกาย เมื่อร่างกายบอกว่า พอแล้วก็ควรจะหยุดทันที ถ้าขืนฉันเข้าไปอีกเพื่อ เอาใจคนอื่น อาจจะเกิดโทษ ส่วนการได้บุญมาก หรือน้อยนั้น มิได้อยู่ที่พระฉันได้มากหรือน้อย แต่อยู่ที่ความบริสุทธิ์ ๓ ประการ คือไทยทานเป็น ของบริสุทธิ์ ผู้ให้มีเจตนาบริสุทธิ์ ผู้รับมีศีล มีธรรมบริสุทธิ์ ถ้ามีความบริสุทธิ์ ๓ ประการนี้ ครบสมบูรณ์ แม้พระจะฉันน้อย ก็ได้บุญมาก” ขณะที่ลูกหลานยกสำรับไปล้าง และรับ ประทานกันเองอยู่ข้างนอก เจ้าแม่บัวคำได้กล่าว ขึ้นว่า ๆ “เด็ก พวกนี้มันปากคอเราะร้ายและ ชอบสนุกสนาน ถ้ามันเผลอถามหรือพูดอะไรที่ ไม่สมควรออกไป ขอท่านได้โปรดให้อภัยมันด้วย ก็แล้วกัน อย่าให้เป็นบาปเป็นกรรมเลยเจ้าประคุณ เมื่ออาตมากล่าวให้ความเบาใจแล้ว เจ้า “จะผิดธรรมชาติหรือไม่ผิดธรรมชาตินั้น แม่ก็ได้วกเข้าหาเรื่องเดิมที่ได้สนทนาค้างไว้ เดียวเท่านั้น ไม่มีกระเพาะหวานกระเพาะคาวแต่ "ข้าเจ้ายังสนใจอยากจะทราบเรื่องส่วนตัว ของท่านอีกสักเล็กน้อยคือ อยากจะทราบว่า ท่านคิด อย่างไรถึงได้ออกบวช ทั้ง ๆ ที่ยังหนุ่มยังแน่น การของร่างกาย อย่างใด เราฉันอะไรเข้าไปมันก็จัดการย่อย และก็อยู่มาได้ถึง ๘ ปี กรุณาเล่าให้ข้าเจ้าฟัง ๙๐ กัลยา ณ มิตร ตามหน้าที่ของมัน ไม่เห็นมันเลือกว่าจะต้องย่อย คาวก่อนแล้วจึงย่อยหวาน” ด้วย” “เรื่องนี้เป็นเรื่องค่อนข้างยาว อาจจะต้อง หลาน ๆ ก่อนเถอะ เสร็จแล้วค่อยกลับมาฟังให้ ก่อนที่ดวงแก้วจะได้เอ่ยปากโต้ตอบ เจ้าแม่ ใช้เวลามากขอให้โยมไปรับประทานอาหารกับลูก ๆ ก็พูดตัดบทขึ้นเสียก่อนว่า "พวกเธอนี่ก็ช่างไปซักไซ้ไล่เลียงท่านในเรื่อง พร้อมหน้ากัน บางทีอาจจะได้ความรู้จากเรื่อง ของอาตมาบ้าง” ไม่เป็นเรื่อง ท่านจะฉันแบบไหน ฉันอะไรก่อน อะไร หลังมันเป็นเรื่องของท่าน อย่าไปยุ่งกับท่าน Kalyanamitra.org “ดีเหมือนกัน” เจ้าแม่กล่าวแล้วก็กราบ