การปฏิบัติสมาธิ : หน้า 12/112

๑๐ สุข เกิดแต่วิเวก หรือ "สุข" "เอ- กันตา” อย่างนี้ก็ได้ เพราะเกิดแต่ วิเวก สาม ระคนด้วยองค์ ๒ ประการคือ สัททารมณ์ รสารมณ์ คันธารมณ์ เกี่ยวข้องกับใจ มันไปบังคับใจเสีย โผฏฐัพพารมณ์ ธรรมารมณ์ ไม่ นอนไม่หลับ มันไม่หลุด เมื่อไม่ ให้ติดกับจิต หลุดจากจิตทีเดียว หลุดเช่นนี้ละก็เรียกว่าสละอารมณ์ เหลือแต่จิตล้วน ๆ ไม่มีอารมณ์เข้าไป ไม่ได้ ระงับสุข สุขสุส จ ปหานา แตะที่เดียว เหมือนอะไร เหมือนคน เมื่อสละอารมณ์ได้ในทาง หลุดจากอารมณ์เหมือนอะไร เหมือน ไข่แดงกับไข่ขาวอยู่ด้วยกันจริง ๆ แต่ว่าไม่เกี่ยวกัน ไข่แดงมีเยื่อหุ้ม อยู่นิดหนึ่ง บาง ๆ ไม่เกี่ยวกับไข่ ขาวด้วย ไข่ขาวหุ้มอยู่ข้างนอกไม่ ติดกัน รสชาติของไข่แดงก็รสหนึ่ง รสชาติของไข่ขาวก็รสหนึ่ง ไม่เข้ากัน อยู่คนละทางเห็นปรากฏทีเดียว เห็น ทุกขสฺส จ ปหานา ละสุขละทุกข์ ที่เวลานอนจะใกล้หลับเมื่อยังไม่หลับ ปฏิบัติ ไม่เกี่ยวด้วยอารมณ์เลย ใจ เสียได้ หรือดับความดีใจเสียใจอัน มีอารมณ์เข้าไปติดอยู่ รูปารมณ์บ้าง มีในก่อนเสียได้ เข้าถึงจตุตถฌาน นึกถึงอดีตบ้าง ปัจจุบันบ้าง อนาคต ความเพ่งที่สี่ ระคนด้วยองค์ ๒ บ้าง สัททารมณ์บ้าง ที่เป็นอดีต ประการ มีสติบริสุทธิ์ เฉย อยู่สอง ปัจจุบัน อนาคต คันธารมณ์บ้าง ที่ ประการเท่านั้น ที่จับตามวาระ เป็นอดีต ปัจจุบัน อนาคต รสารมณ์ พระบาลี ได้ความอย่างนี้ นี่เป็น บ้าง ที่เป็นอดีต ปัจจุบัน อนาคต ปริยัติแท้ ๆ ยังไม่เข้าถึงทางปฏิบัติ โผฏฐัพพารมณ์บ้าง ที่เป็นของเก่า ส่วน สมาธิในทางปฏิบัติ ของใหม่ ของปัจจุบัน หรือธรรมา เป็นไฉน ในทางปฏิบัติละก็มีรสมีชาติ รมณ์บ้างที่เกิดอยู่ในเดี๋ยวนั้น ที่ล่วง ที่ไหนอยู่ที่ไหนจึงเป็นทางปฏิบัติ เห็น สมาธิในทางปฏิบัติว่าโดย ไปแล้ว และที่จะเกิดต่อไป อารมณ์ ปรากฏชัดอยู่ในกลางดวงธรรมที่ทำ ปริยายเบื้องต่ำเบื้องสูงแบบเดียวกัน เหล่านี้แหละวุ่นอยู่กับใจ ติดอยู่กับ ให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่า อริยสาวกในธรรมวินัยของ ใจ เปลื้องจากกันไม่ได้ ไม่หลับนอน ฟองไข่แดงของไก่ กลางกายมนุษย์ พระตถาคตเจ้านี้ นี่สมาธิในทาง ตลอดคืนยังรุ่งก็ไม่หลับ เพราะ นี่ ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ปฏิบัติ กระทำอารมณ์ทั้ง 5 รูปารมณ์ อารมณ์มันเข้าไปติดกับใจ มันไป ก็ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของไก่นั่น ดีนัก กั ล ย า ณ ม ต ร