การนึกถึงความสุข : หน้า 37/112

ที่อาจเทียบได้กับหลักวิทยาศาสตร์ และเป็นสิ่งที่ทุกคนทำได้ โดยไม่ จึงมีน้อยลง อีกทั้งมนุษย์เรา มี ว่าแรงทั้งหลาย กำลังทั้งหลายย่อม จำกัดเวลาและสถานที่ นึกได้เมื่อ ความรักตัวเองเป็นทุน หากได้รู้เสีย ถูกส่องออกไปจากกลาง ใดทำเมื่อนั้น เพราะเรื่องของใจ.. แล้วว่าความสุข ความสงบ ความ เป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้อยู่แล้ว... สบายจริง ๆ นั้นเป็นอย่างไร จะ ไม่มีวันที่จะยอมให้ความทุกข์ หรือ แน่นอน ต้องเริ่มด้วยการนึก อย่างง่าย ๆ ถึงของที่เราชอบใจ ที่ และจากจุดนี้เอง แม้เพียง ความเร่าร้อนใด ๆ เข้ามาแทนที่ นึกแล้วสบาย คะเนให้ภาพนั้นอยู่ใน เริ่มต้น ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยรสจัดจ้าน มีแต่จะรักษาความสุขที่มีค่านั้นไว้ ตัว บริเวณกลาง ๆ ท้อง นึกบ่อย ๆ ก็จะเริ่มกลมกล่อมขึ้น หากจะ กับตัว ชัดหรือไม่ชัดก็ช่าง นึกได้นานหรือ ถามว่าทำไม คำตอบคงไม่ได้แน่ชัด ไม่นานก็ช่าง ขอให้ได้นึกก็แล้วกันเป็น เพียงแต่พอจะบอกได้ว่า เพราะใจ ทั้งหมด จึงเป็นคำตอบ ใช้ได้ ทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ บ่อย ๆ สงบขึ้น อารมณ์จึงคลายความชื้น ๆ หรือคำขยายความว่า....สมาธิ..คือ ทุกวัน วันละหลาย ๆ ครั้ง ครั้งละ ลง ๆ ใจเย็น สามารถเพิ่มเวลาของ โอชารสแห่งชีวิต ที่ผู้เขียนได้พบ กี่วินาที หรือกี่นาทีก็ได้ และนึกถึง การพิจารณาเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ ได้สัมผัสด้วยตัวเอง จนมี อะไรก็ได้อีกเหมือนกัน เท่านี้เอง นานกว่าเดิม พอที่จะทำให้มองเห็น อาจยอมให้สิ่งใดมาทำให้โอชารส ความสงบที่มีพื้นฐานอยู่บนความ เหตุผล หรือความควรไม่ควรได้ทัน อันเลิศนี้ ต้องเจือจางได้ เพราะที่ สบายจะเริ่มถ่ายเทเข้ามาสู่ตัวเรา ใจ ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรออกไป แท้ สมาธิ ก็คือ ชีวิต..เป็น เราอย่างช้า ๆ นุ่มนวล ค่อยเป็น ของจริงที่ควบคู่กับลมหายใจ ไม่ว่า ค่อยไป แล้วใจของเรา..ท่านทั้งหลาย ประกอบกับการได้นึกถึง ได้ คุณ..หรือท่านจะเป็นใคร...หรือใคร จะดูร่มรื่น ชื่นมื่น ชุ่มชื้นขึ้นทุกที ๆ เอาใจไปผูกพันอยู่กับธรรมชาติ หรือ ก็ตาม และนี่แหละคือบันไดก้าวใหญ่ของ สิ่งที่พอใจในตัวเองบ่อย ๆ เวลาหรือ ง สมาธิ ที่ง่ายดายไม่เหลือบ่ากว่าแรง โอกาสที่จะไปกระทบกระทั่งกับสิ่งอื่น ก ล ย า ณ ม ต ร ๓๕