การเข้ากลาง : หน้า 29/112

เก่าก็มีมากพอแล้ว อย่าได้สะสม ของใหม่อีกเลย" หรือ "เรื่องข้างใน ยังมีอีกเยอะ อย่าไปเลอะเรื่อง ข้างนอก" ในส่วนของการแก้ไข เมื่อ นั่งสมาธิแล้ว เกิดเห็นอะไรเปะปะ มีความคิดฟุ้งซ่าน หลวงพ่อวัด ปากน้ำท่านก็แนะนำว่า “...ให้เฝ้าเพ่งอยู่ตรงฐานที่ ๗ เรื่อยไป เมื่อเห็นแสงสว่างอะไร ปรากฏขึ้นตรงนั้น ก็ให้ทำใจนิ่งเฉย ไว้ตรงนั้น และถ้าเห็นวัตถุอะไรจะ เป็นดอกไม้ ใบไม้ หรือก้อนเมฆ รักษาอาการมองเห็นข้างในอย่างนั้น กายแล้ว ถ้าหากเผลอไปเพ่งเกินไป อะไรโผล่ขึ้นตรงนั้น ก็ให้ดูสิ่งนั้น ไว้เรื่อยไป อย่าออกนอกกาย ให้ ตั้งใจเกินไป ก็จะไม่สามารถเข้า เรื่อยไปอย่าเลือก เห็นอะไรก็เฝ้าดู มองดูในกาย อนึ่ง การหลับตาเมื่อ กลางได้ พอไม่สามารถเข้ากลางดวง สิ่งนั้นเรื่อยไป อย่านึกถึงสิ่งอื่น จะนั่งสมาธินั้น อย่าบีบตาให้แรง เข้ากลางกายในกายได้ สมาธิก็จะ แล้วสิ่งที่เราเห็นนั้นจะเปลี่ยนแปลง อย่างที่เรียกว่าทำตาหยี จงระวัง ไม่พัฒนาขึ้น ไม่ก้าวหน้าขึ้น ไปเอง อย่ารีบเร่ง อยากให้เห็นนั่น หลับตาเบา ๆ เพียงหนังตาปิดกัน วิธีแก้ไขคือ ต้องดูดวงปฐม เห็นนี่ ทำถูกตามวิธีแล้วจะเห็นเอง เท่านั้น พอแล้ว และให้อยู่ในระดับ มรรค กายในกายอย่างสบาย ๆ เมื่อยังไม่เห็นวัตถุอะไรก็อย่าเสียใจ นั้นเรื่อยไป แม้จะเห็นอะไรปรากฏ อย่างธรรมดา เหมือนกับเราดูก้อน จะต้องเห็นจนได้ เห็นแน่นอนไม่ ขึ้นก็อย่าบีบตา จงพยายามหลับตา ต้องสงสัย เห็นแล้วอย่าดีใจ เฉย ๆ ไว้เบา ๆ พอหนังตาปิดกันเท่านั้น ไว้ ดูเรื่อยไปตามปกติ อย่าตื่นเต้น และอย่าลืมตา เห็นอะไร ปล่อย วางใจเฉยไว้ อย่าอยากเห็น อย่าดี เรื่อย ๆ ไป ดูเรื่อย ๆ ไป....” ใจ อย่าเสียใจ ต่อเมื่อสิ่งที่เราเห็น อิฐก้อนหินอย่างนั้น แล้วนึกกระดิก จิตส่งใจเข้ากลางอย่างสบาย ๆ ไม่ มีพิธีรีตองอะไรทั้งสิ้น นึกว่าเข้าก็ เข้าเลย เพราะใจเป็นธาตุสำเร็จอยู่ แล้ว และใจที่เป็นกลาง ๆ จะเป็น "ถึงมีหลายเรื่องให้คิด แต่ ใจที่เข้ากลางได้ นั้น เปลี่ยนแปลงไปตามสภาวะ เป็นลำดับ ๆ เมื่อใจเรานิ่งหยุด อย่าลืมคิดถึงศูนย์กลางกาย ถูกส่วนเข้าแล้ว ก็จะเห็นดวงธรรม อันใสลอยอยู่ในกึ่งกลางกายนี้เรียกว่า อุปสรรคของสมาธิ ข้อที่ ๑๑ ปฐมมรรค อันเป็นทางเบื้องต้น รูปานัง อะตินิชฌา อิตัตตะ "ธรรมะเป็นของกลาง คน เข้ากลางเป็น จึงจะเป็นเจ้าของ ธรรมะ "ชีวิตคือการเข้ากลาง สุด แห่งมรรคผลนิพพาน ทำให้ใจหยุด ความเพ่งต่อรูปหรือเพ่งนิมิต หนทางคือพระนิพพาน" นิ่งเรื่อยไป เมื่อหยุดถึงขนาดแล้ว นั้นจนเกินไป ก็จะเห็นเป็นกายอีกกายหนึ่ง อยู่ใน เมื่อมีประสบการณ์ภายใน โดยสรุปของอุปกิเลสทั้ง ๑๑ กายของเรา จะเห็นปรากฏตรงฐานที่ ที่ดีแล้ว หากเผลอไปเพ่งเกินไป ข้อนี้ หลวงพ่อวัดปากน้ำได้สรุปให้ ๗ นั้น นี้เรียกว่า กายทิพย์ เมื่อ แสงสว่างนิมิตนั้นอาจจะหายไปได้ เป็นแนวทางว่า เราบำเพ็ญถูกส่วนชัดต่อไป ก็จะได้ เพราะความที่เรายังไม่คุ้นไม่มั่นคงพอ "เมื่ออุปกิเลสเหล่านี้ แม้ เห็นกายรูปพรหม กายอรูปพรหม อีกระดับหนึ่งคือ เข้าถึง อย่างใดอย่างหนึ่งเกิดขึ้นแก่เราแล้ว และธรรมกายเป็นลำดับไป... และ ดวงปฐมมรรคแล้ว เข้าถึงกายใน สมาธิของเราก็เคลื่อนไป เพราะอุป กั ล ย า ณ ม ต ร ๒๗