พญากวางทอง : หน้า 87/112

ใ นอดีตกาลครั้งหนึ่ง พญากวางทองสัต บุรุษได้ปลีกตัวออก จากฝูงมาอยู่ในป่ามะม่วงริม แม่นํ้าคงคาตามลำาพัง รักษาอุโบสถศีล เพื่อ คืนหนึ่ง พญากวางทอง ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ของมนุษย์ดังมาจากแม่น้ำคงคา ซึ่งกำลังไหลเชี่ยวอยู่ ก็ตกใจว่า ใครหนอกำลังได้รับอันตราย พญากวางทองบอกตัวเองว่า "ตราบใดที่เรายังมีลม หายใจอยู่ เราจะต้องช่วยชีวิต กวางทอง เราจะไม่บอกใคร เขาให้ได้” ในวันที่ชายผู้นั้นเดินทาง ให้เธอได้แน่ ขอให้มีจริง ๆ เหอะ” "ต้องมีซีเพคะ ถ้าไม่มี พญากวางทองรีบตรงไป เข้าเมืองนั่นเอง พระนางเขมา หม่อมฉันจะฝันถึงได้อย่างไร ยังแม่น้ำ ว่ายตัดกระแสน้ำไป ราชเทวีทรงพระสุบินว่า ได้ฟัง หม่อมฉันมั่นใจเพคะ แต่หาก หาบุรุษผู้นั้น พาเขาขึ้นบนหลัง ธรรมอันไพเราะยิ่งนักจากพญา พระองค์ทรงเห็นว่าเป็นภาระน่า ว่ายขึ้นฝั่งได้ปลอดภัย แล้วพา กวางทอง พระนางมีความ ราคาญ หม่อมฉันก็ขอทูลลาไม่ ไปพักรักษาตัวยังถ้ำที่อยู่ของตน ปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ ขอมีชีวิตอยู่ต่อไปเพคะ...ฮือ..." ๒-๓ วัน เมื่อเห็นว่าเขาแข็งแรง ฟังอีก จึงไปขอร้องพระเจ้า ตรัสแล้วทรงกันแสง ดีแล้ว จึงได้ไปส่งเขาจนถึงชาน พรหมทัตว่า หากพระองค์ไม่ ในที่สุด ด้วยความรัก ทรงหาพญากวางทองมาแสดง ในพระมเหสี พระเจ้าพรหมทัต เมืองพาราณสี โดยขอร้องว่า "ท่านอย่าบอกพระราชา ธรรมให้ได้ พระนางก็ไม่ขอมี จึงให้ประกาศไปทั่วพระนครว่า หรือใคร ๆ ทั้งนั้นนะว่าเราอยู่ ชีวิตอยู่อีกต่อไป หากผู้ใดสามารถชี้เบาะแสเกี่ยว ในป่านี้ เพราะถ้ามีผู้ใดทราบ "เอาเถอะน่าเขมา ถ้า กับพญากวางทองได้ จะได้รับ ก็จะเป็นอันตรายแก่เรา" หากว่าในแผ่นดินในมนุษย์โลกนี้ พระราชทานบ้านสวยพร้อม "ท่านจงวางใจเถิด พญา มีพญากวางทอง พี่จะจับมันมา ด้วยหญิงงามและเพชรนิล กั ล ย า ณ ม ต ร ๘๕