ความรักและความเข้าใจ : หน้า 99/112

อย่าว่าแต่งานใหญ่อย่างนี้เลย เล็ก ๆ น้อย ๆ ข้าพเจ้าก็จะไม่ยอมทำให้ ประสบผลก็ย่อมสาวหาเหตุ ถ้าเราสามารถ ทำอะไรอีกต่อไป” 7 ใครในเมื่อหัวใจไม่อยากจะทำ เล็งผลที่จะเกิดขึ้นในการกระทำและการพูด แม้งาน เล็งถึงผล และในทำนองเดียวกัน เมื่อ เมื่อท่านไม่เชื่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ไม่อยาก ว่าแล้วนางก็สะบัดหน้าไปเสีย คำพูดของโลมาวิกาก่อความ ได้ถูกต้องทุกครั้งไป ใครเล่าจะได้รับผล อีกทางหนึ่ง เจ้าชายพีรพลไม่อาจเห็น สะเทือนอารมณ์ให้แก่คู่สนทนาในทางตรง เป็นความทุกข์ความเดือดร้อน ทุกคน น้ำตาของนางที่เอ่อขึ้นมาเต็มเบ้าตา แล้ว ข้ามกับที่เธอหวัง เธอรักเจ้าชายพีรพล ต้องการผลที่ดีงาม แต่เพราะเล็งผลผิดไป หยดลงสู่ปราง เมื่อเห็นนางมีกิริยาโกรธ รักอย่างทุ่มเท เธอพูดด้วยหวังว่า เจ้าชาย นั่นเอง จึงต้องยอมรับว่าตนได้ทำผิดทั้ง ๆ เจ้าชายก็กลับมาเป็นผู้เอาใจ เอาใจเพียง จะเห็นใจเธอเห็นแก่ความยากลำบากทั้ง ที่ก่อนทำได้ตรึกตรองอย่างละเอียดรอบคอบ เพื่อใช้นางเป็นเครื่องมือ เพื่อความประสงค์ กายและใจ ที่เธอยอมเสียสละเพื่อเขา เพื่อ แล้ว เมื่อประสบผลอย่างใดอย่างหนึ่ง ของตนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีเท่านั้น เขาจะได้รักเธอให้มากยิ่งขึ้น แต่เจ้าชาย ถ้าสามารถสาวไปหาเหตุถูกต้องทุกครั้ง เขาดึงโสมาวิกาเข้ามาแนบอก พีรพลทรงเข้าพระทัยไปอีกทางหนึ่งว่า เราก็ยอมรับผลอันนั้นด้วยอาการดุษณี เคล้าใบหน้าลงเบา ๆ บนใบหน้าของสาว โสมาวิกาพูดจาบิดพริ้วสิ่งที่ตนรับมาอย่าง ทุกคนดูเหมือนจะต้องการเหตุผลที่ถูกต้อง น้อยเคลียนาสิกลงบนเปลือกตาทั้งสองแก้ม มั่นเหมาะว่าจะทำ เริ่มจะรวนเรไม่เต็มใจ สมบูรณ์ ก็อะไรเล่าคือเหตุผลที่ถูกต้อง และมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอันเต็มอิ่มเบิกบาน ทำ โสมาวิกาคาดผลผิดไป ดังนั้นเจ้าชาย สมบูรณ์ ในเมื่อแต่ละคนล้วนแต่มี ประดุจอุบลรอรับแสงอรุณแล้วกล่าวว่า จึงรับสั่งว่า เหตุผลของตนเอง และเหตุผลนั้นมิได้ "โสมสวิกา ท่านห้ามมิให้ข้าพ “โสมาวิกา! ข้าพเจ้าไม่นึกเลย ลงรอยในทำนองเดียวกัน เหตุผลของคน เจ้าเอาแต่อารมณ์ตัว ก็ท่านเล่าเวลานี้ ว่าท่านจะเปลี่ยนใจเร็วถึงปานนี้ หรือเสน่ห์ หนึ่งอาจมิใช่เหตุผลของอีกคนหนึ่ง อะไร โกรธข้าพเจ้า มิใช่เพราะอารมณ์ดอกหรือ? ของอโศกได้รัดรึงหัวใจท่านเสียแล้ว จึงพูด เล่าคือเหตุผลสากลที่ทุกคนยอมรับว่า ข้าพเจ้ารักท่านมาก จึงอดระแวงมิได้ จาบิดพริ้วเป็นเชิงไม่อยากทำสิ่งที่เคยให้ ถูกต้อง? คำมั่นสัญญาว่าจะทำให้ได้ เมื่อท่านไม่ เมื่อได้ฟังคำกล่าวของเจ้าชาย ขอให้ท่านเห็นใจข้าพเจ้าบ้างเถิด” และแล้วเขาก็สวมกอดนางให้ อยากทำและอยากอยู่รับใช้อโศกก็บอกมา พีรพลดังนั้น โลมาวิกาก็วิตกและตกใจ กระชับชิดยิ่งขึ้น ทั้งสองเงียบไป แต่ใน เถิด อย่ามัวนำเอาความรัก ความเสีย เกรงว่าเขาจะโกรธ มีเพียงแต่เกรงเท่านั้น ความเงียบนั้นมีความรื่นรมย์และวิตกกังวล สละอะไรมาพร่ำให้เสียเวลาเลย ข้าพเจ้า เธอกลัวเอาทีเดียว ความกลัวอันหนึ่งของคน คลุกเคล้าอยู่ด้วย เคยคิดเชื่อว่าท่านจะเอาชีวิตของอโศกมา ซึ่งตกอยู่ในห้วงรักคือกลัวคนที่ตนรักจะโกรธ เป็นเครื่องบูชารักแห่งเรา แต่ท่านกลับน่า ดูเหมือนว่าถ้าคนทั้งโลกโกรธก็ไม่ทำ ได้ช่วยลบรอยขุ่นมัวในดวงใจของโสมาวิกา ตัวไปมอบให้เขาเสีย โดยมิได้คำนึงถึงคน ความหนักใจให้เท่าคนที่รักโกรธ ดังนั้น ให้ค่อย ๆ จางลง... จางลง คงเหลือแต่ ที่ท่านพูดว่า "รัก รัก อยู่เสมอ” สาวน้อยผู้น่าสงสารจึงเว้าวอนอีกครั้งหนึ่ง ความแจ่มใสเบิกบาน ประหนึ่งอรุโณทัย คำพูดของเจ้าชายพีรพลเสมือน ให้เขาเห็นใจว่า เข็มสักร้อยเล่มแล่นเข้าเสียบแทงหัวใจเธอ "องค์ชาย! ท่านอย่าถือเอา รอยจุมพิตของเจ้าชายพีรพล ช่วยทําความมืดให้เลือนหาย บางทีการกระทำอันเป็นที่พอ ให้ปวดร้าว อนิจจา ผู้ชาย... ผู้ชายส่วน อารมณ์ตนเป็นประมาณนักเลย อันการ ใจของผู้อื่นเพียงชั่วระยะเวลาเล็กน้อยมี ใหญ่ยังคงเห็นแก่ตัว ช่างระแวง ต้องการ ที่ข้าพเจ้ากล่าวนั้นมิใช่เพราะต้องการจะ ผลให้เกิดความเข้าใจอันดีต่อกันยิ่งกว่า ให้หญิงสละความสุข และสละอะไร บิดพริ้วไม่ยอมทำหน้าที่เพื่อท่านดอก พร่ำพูดตลอดราตรี 1 เพื่อความสำราญแห่งตนอยู่เสมอ ๆ โดย ข้าพเจ้าบอกท่านแล้วว่าการปลงพระชนม์ มิได้เคยคำนึงว่าตนได้เคยสละอะไร ได้เคย อโศกนั้นเป็นเรื่องยาก ข้าพเจ้าคิดอยู่ทุก ทําอะไรอันพอจะเรียกได้ว่า "เสียสละ” คืนทุกวัน หาวิธีอันรอบคอบ แต่ก็ยังไม่ เพื่อหญิงที่รักตนบ้าง นอกจากจะคิดหา สบโอกาสนั้น ความร้อนใจของท่านนั้น ความสุขความสำราญ ความเพลิดเพลิน ถ้าจะเปรียบก็เพียงเสมือนผู้ได้รับความร้อน ทาง รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส จากเปลวเพลิง ขณะนั่งอยู่ห่างกองไฟ ซึ่งบางทีเขายังเข้าใจเลยไปว่าเขาเป็นผู้ เป็นอันมาก แต่ความร้อนใจของข้าพเจ้า มอบความสุขให้แก่เพศหญิง ทั้ง ๆ ที่ใน นี่ ประดุจผู้นั่งอยู่ในกองเพลิงทีเดียว” ขณะนั้นเขาอยู่ในภาวะแห่งความเมามาย เมื่อนางกล่าวดังนี้ แลเจ้าชาย ขนาดที่อาจเป็นฟอนได้ซึ่งซากศพที่เพิ่งตาย พีรพลยังไม่ยอมเห็นใจ นางก็รู้สึกขุ่นมัว ลงใหม่ ๆ 1 เธอคาดผลผิดไป คาดผลผิด! ขึ้นมาบ้าง และกล่าวต่อไปว่า "เจ้าชาย! ท่านทำงานนี้เสียเอง แน่นอนทีเดียวบุคคลเมื่อทำเหตุย่อมจะ เถิด ท่านอาจลงมือคืนนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้ อ่านต่อฉบับหน้า ก ล ย ๆ ณ ม ต ร