ตราพระราชลัญจกร : หน้า 85/112

“พระอุณาโลม” ตราพระราชลัญจกรในรัชกาลที่ 9 อยู่ภายในซุ้มประตูทิศตะวันตก ด้านหลังพระปรางค์ น้าน้อยยิ้มใหญ่ "เรียกฝัก ตรงส่วนโค้งเหนือประตูเหล็ก ซึ่งอยู่ จ.ม. เลยนะ เพราะยังมีเรื่องวัด เพกา ก็ถูก แต่เขาไม่เรียกว่า แง่ง ภายในซุ้มประตู อรุณฯที่อยากเล่าให้เบญจ์ฟังอีกเยอะ ขิงหรอกจ้ะ เพียงแต่เขาจะอธิบาย "นั่นอะไร รู้แล้วใช่ไหมจ๊ะ” แต่หิวข้าวตาลายแล้วล่ะ ไว้อ่านต่อ ให้ฟังว่า นภศูลน่ะมันมีหลายแฉก "พระมหาอุณาโลมพระ คราวหน้าแล้วกันนะจ๊ะ คล้ายแง่งขิงกระมัง ผู้ฟังจะได้เข้า ราชลัญจกรในรัชกาลที่ 9 ค่ะ” ใจง่าย นภศูลมีอีกชื่อนะที่เป็นทาง พูดแล้วฉันก็วิ่งไปอีกประตูที่อยู่ใกล้ ๆ การ เขาเรียกว่า ลำภูขันธ์ แต่ใน "ประตูบานนี้เป็นรูปพระมหาปราสาท พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ตราประจำรัชกาลที่ ๓ ค่ะ” แล้ว ๒๕๒๕ น้าเห็นเขียนว่า “ลำพูขัน” ฉันก็กดแชะ แชะ ถ้าไม่ลืมส่ง เบญจ นะ ไม่มี "ธ์” แล้วใช้ "พ" คงได้เห็นรูปแน่ บางทีสลัดไดก็เรียกเหมือนกัน น้า เมื่อเราเดินกลับออกมาจาก เคยได้ยินแต่น้อยมาก คงเป็น เขตพระปรางค์ด้านตะวันออก (เพราะ เพราะไปซ้ำกับชื่อต้นไม้ ที่น้าได้ยิน ประตูด้านหลังเขาปิดล่ามโซ่ไว้) ฉัน มากที่สุดก็คือ นภศูล รองลงมาก็ ก็เห็นตราประจำรัชกาลที่ ฝักเพกานี่แหละ” ต คือ ครุฑยุคนาค และตราพระมหาพิชัย น้าน้อยเดินนำฉันมาที่ซุ้ม มงกุฎ ซึ่งเป็นตราของรัชกาลที่ ประตูด้านหลังพระปรางค์ ซึ่งเป็น อยู่เหนือประตูเหล็กประตูละดวงตรา ทิศตะวันตก บานประตูทำด้วยเหล็ก เบญจ์จำ เผลอแป๊บเดียว โปร่งลายลูกศร น้าชี้ให้ดูลายปูนปั้น ๗-๘ หน้าอีกแล้ว ฉันยังไม่อยากจบ รักและคิดถึงเบญจ์มาก ลักขณา ศกุนะสิงห์ กั ล ย า ณ ม ต ร F3