การตัดสินใจและความกลัว : หน้า 96/112

ท่าทางว่าจะหลับเลย “วันรุ่งขึ้นเขามิได้ออกขายผ้า คงเคล้าเคลียหยอกเย้าอยู่กับหม่อมฉัน หม่อมฉันแม้จะขยะแขยงเพียงไรก็ต้องทน เพื่อทำอะไรสักอย่าง ให้สาสมกับที่เขา กลางวันเขานอนเล่นบนเตียงที่บิดาของ ใจโหดฆ่ามารดาของหม่อมฉัน พอดี หม่อมฉันเคยนอนสิ้นชีวิต เขานอนหลับ ไปเป็นการชดเชยที่ไม่ได้หลับเกือบทั้งคืน ในคืนที่ผ่านมา “คราวนี้เป็นเวลาที่หม่อมฉันต้อง ตัดสินใจ หม่อมฉันรู้เหมือนกันว่าการฆ่า คนในขณะนอนหลับนั้นไม่ดี แต่หม่อมฉัน ต้องทํา หม่อมฉันจับไม้ขนาดพอดีมือ ท่อนหนึ่งยืนลังเลอยู่เป็นเวลานาน วางไม้ เสียก็หลายครั้งเพราะความลังเลนั้น ในที่ สุดเหมือนมีอะไรมาดลใจให้กล้าขึ้น เพียง วูบเดียวในขณะนั้นเขานอนตะแคง หม่อม ฉันจับท่อนไม้อย่างมั่นมือแล้วตีลงไปบน ทัดดอกไม้เหนือหูของเขาอย่างแรง หม่อม ฉันถือท่อนไม้วิ่งเหลียวไปดูนิดหนึ่งเห็น เขาลุกขึ้นเดินโซเซจะวิ่งไล่ตามหม่อมฉัน มีเลือดสด ออกมาเปื้อนผมที่ริมหูของ ๒๗ โสมาวิกา ทูลรับ "อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้" ศีขริน รู้สึกเหมือนเคยเห็น! จริงทีเดียว เขา ครู่หนึ่งหม่อมฉันเห็นเขาวิ่งตามมา หม่อมฉันก็วิ่งหนี วิ่งไล่ตามกันอยู่ไม่นาน นางเล่าจบ พระเจ้าอโศกรับสั่ง มีบ่อยครั้งที่เรารู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นความ เขาก็ล้มลงนอนนิ่ง หม่อมฉันแน่ใจว่าเขา ให้หญิงสาวออกไปได้ และให้นางข้าหลวง รู้สึกอันนี้ ถ้าเกิดขึ้นโดยที่มิได้เคยเห็นเลย ต้องตายแน่จึงเดินกลับเข้าไปดู ลองเอา น่าไปพัก ณ ห้องหนึ่ง ซึ่งไม่ห่างจาก จริง ๆ ในชีวิตนี้ ก็เป็นเพราะความสลับ เท้าเขี่ย เขาตายจริง ๆ ห้องบรรทมของพระองค์เท่าใดนัก รับสั่ง ซับซ้อนแห่งอารมณ์ ประสบการณ์แห่ง “ขณะนั้นความรู้สึกดีใจและ ให้ศีขรินเข้าเฝ้าทรงเล่าเรื่องของกรัณฑิกา ชีวิตซึ่งดำเนินมาเป็นระยะทางยืดยาวใน เสียใจระคนกันเกิดขึ้นแก่หม่อมฉัน นอก ให้ทราบโดยตลอด เมื่อตีขรินขอดูตัว สังสารวัฏอันเป็นอนมตัคคภาพ คือไม่ จากนี้หม่อมฉันยังรู้สึกว้าเหว่เหมือนอยู่คน พระองค์ก็ทรงอนุโลมตาม สามารถรู้เบื้องต้นเบื้องปลายแห่งสังสาร เดียวในโลก จึงเริ่มร้องไห้อีก การล้าง “พระองค์จะทรงทำอย่างไรกับ วัฏนี้ได้ ว่าเริ่มต้นเมื่อใดและจะไปสิ้นสุด แค้นที่หม่อมฉันคิดว่าเมื่อทำสำเร็จแล้วจะ สตรีผู้นี้?” ศีขรินทูลถาม เมื่อกรัณฑิกา ลงเมื่อใด ชีวิตมนุษย์แต่ละคนมีความ เป็นเรื่องหวานนั้น กลายเป็นเรื่องที่น่า ออกจากที่เฝ้าแล้ว เกี่ยวพันสลับซับซ้อนสุดที่จะพรรณนาได้ ความหวาดระแวงหวาดกลัวมาให้ ความ "ฟังเรื่องราวชีวิตของเขาแล้ว พระพุทธเจ้าศาสดาแห่งพระพุทธศาสนา แค้นหายไปเหลือแต่ความกลัวความหวาด รู้สึกสงสาร อยากจะเลี้ยงไว้ และรู้สึก ทรงยืนยันว่า มนุษย์ที่ท่องเที่ยวอยู่ใน ไปต่าง ๆ ตามวิสัยคนที่ไม่เคยทำความผิด ชอบใจในความกล้าหาญของเขา” สังสารวัฏนี้ อันไม่เคยเป็นบิดามารดา ชนิดรุนแรงถึงปานนี้ และบังเอิญคนทำ "ข้าพระพุทธเจ้ารู้สึกเหมือนเคย ไม่เคยเป็นบุตรธิดา สามีภรรยา หรือ ผิดนั้นเป็นเพศหญิงเสียอีกด้วย ซึ่งเป็นที่ เห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหนสักแห่งหนึ่งแต่ไม่ ญาติมิตรเพื่อนฝูงกันนั้นไม่มีเลย ทุกคน รู้กันมานานแล้วว่า เป็นเพศที่ใจอ่อนและ กล้ายืนยัน เพราะรู้สึกเลือนลางเหลือเกิน” ล้วนเคยมีส่วนเกี่ยวข้องพัวพันกันมาใน สงสารคนง่าย กลัวต่อความผิดมากที่สุด ศีขรินทูล ฐานะต่าง ๆ อาจจะเคยเป็นศัตรูกันมา “หม่อมฉันจึงเดินร้องไห้เรื่อยมา "ความรู้สึกอย่างนี้เรามักจะเป็น อย่างร้ายแรง หรือเป็นมิตรกันมาอย่าง รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเหมือนจะเดินต่อไปอีก กันเสมอ เมื่อพบใครเข้าก็รู้สึกเหมือนว่า แข็งกล้า แม้ในคน 1 เดียวก็อาจจะเคย ไม่ไหว หม่อมฉันจึงนั่งลง ในที่ที่พระองค์ เคยเห็นเขาที่ไหนมาสักครั้งหนึ่ง แต่ความ เป็นศัตรูมาหลายครั้งและเคยเป็นมิตรมา หลายคราว และแล้วก็เปลี่ยนแปลงไป เสด็จมาพบเข้า จริงไม่เคยได้เห็น ๙๔ ก ล ย า ณ ม ต ร