ประสบการณ์การปฏิบัติธรรม : หน้า 25/130

จากผู้เขียนถึงผู้อ่าน จดหมายฉบับนี้เป็นฉบับที่ ๔ ที่ข้าพเจ้าได้เขียนถึงลูก เพื่อเล่า ประสบการณ์ตั้งแต่ก่อนเข้าวัด ข้าพเจ้าได้มีโอกาสเข้าวัดครั้งแรกตั้งแต่ ยังเป็นนิสิตคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อครั้งที่วัด พระธรรมกายยังเป็นศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม เมื่อปี พ.ศ.๒๕๑๘ จน กระทั่งจบการศึกษาและได้มาวัดอีกครั้งในปี พ.ศ. ๒๕๒๔ โดยมีพี่สาว ข้าพเจ้าได้เล่าประสบการณ์ ของข้าพเจ้าเป็นกัลยาณมิตรให้ ซึ่งปัจจุบันได้เสียชีวิตแล้วด้วยโรคมะเร็ง ให้ลูกได้รับรู้ตั้งแต่เริ่มปฏิบัติธรรม ระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ได้มาทำบุญที่วัดอย่างสม่ำเสมอไม่ได้ขาด จน ใหม่ ๆ เพื่อให้ลูกได้เข้าใจว่าแม่เอง กระทั่งวันสุดท้ายที่เสียชีวิต แม้สังขารจะไม่เอื้ออำนวย บางครั้งก็ยัง ก็ต้องใช้ความเพียร ความอดทน อุตส่าห์มาถึงวัดให้ได้เพื่อใส่บาตรพระภิกษุที่วัดของเรา จดหมาย จากแม้ดึงดูด โดย : เพียงนิล ศิริเกษม ในการปฏิบัติธรรม บางครั้งก็เกิด ความท้อแท้ บางครั้งก็เกิดความ ทะยานอยากเพื่อให้ได้ธรรมะเร็ว ๆ อันเป็นอุปสรรคกีดขวางความ สำเร็จในการเข้าถึงธรรม บางครั้งก็เกิดความฟุ้งซ่าน นึกถึงไปในเรื่อง ราวต่างๆ เป็นภาพที่เกิดขึ้นมาเองผ่านเข้ามาในใจในขณะนั่งสมาธิ ทุกอย่างที่กล่าวมาแล้ว ล้วนเป็นอุปสรรคทำให้เกิดความล่าช้าในการ เข้าถึงธรรม แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ต้องเกิดกันแทบทุกคนเมื่อเริ่มปฏิบัติธรรม ใหม่ ๆ ไม่ใช่เป็นสิ่งแปลก หรือสิ่งที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร ๆ เลย จึง ไม่ควรเอามาเป็นเครื่องวิตกกังวลให้ยิ่งทุกข์ใจหนักขึ้นไปอีก สิ่งเดียว ที่ช่วยได้คือการทำใจหยุดนิ่งอย่างเดียว อย่างเดียวเท่านั้นโดยไม่มี ทางเลือก ซึ่งคำพูดนี้เป็นคำกล่าวของหลวงพ่อท่าน ซึ่งได้เมตตาสอน พวกเราซ้ำแล้วซ้ำอีก ข้าพเจ้าก็ได้พิสูจน์ว่าเป็นจริงอย่างที่ท่านกล่าว และได้นำแนวทางประสบการณ์นั้นมาสอนลูกบ้าง เพื่อให้ลูกมีความ ตั้งใจและพากเพียรโดยไม่ท้อแท้ ไม่เบื่อหน่ายในการปฏิบัติธรรม ไปสู่ จุดหมายปลายทางได้อย่างถูกต้อง ขอบารมีธรรมของพระธรรมกายทุก ๆ พระองค์ จงดลบันดาลให้ ผู้อ่านทุกท่านได้เข้าถึงธรรม รู้แจ้งแทงตลอดในวิชชาธรรมกาย ทุก ท่านเทอญ กราบอนุโมทนาบุญ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ๒๑