การพัฒนาชนบท : หน้า 115/130

กว่ามันจะซาเสียงลงได้ แสงจันทร์ “เราไม่ต้องการเป็นหนี้สังคม” ยามนี้...เมื่อไก่บ้านเริ่มขัน ที่สาดส่องก็ย้ายตำแหน่งไปอยู่แดน เป็นแนวคิดอันสูงส่งที่ผมมีและแย้ม ผมนั่งถอนหายใจที่ใต้ต้นไม้คาคบ ตรงกันข้ามกับเมื่อแรกเริ่มตั้งวงฉลอง พรายให้เชษฐ์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทฟัง ใหญ่ ลองหาเหตุผลที่จะไปอธิบาย ความสำเร็จของงานพัฒนาชนบทที่ เมื่อตัดสินใจก้าวเข้าเป็นสมาชิกของ ให้เชษฐ์เข้าใจว่า เพราะเหตุใด ผม เป็นไปตามเป้าหมายที่วางไว้ พวก ค่ายพัฒนาชนบทแต่เพียงลำพัง จึงเกิดเปลี่ยนใจ คิดว่าการพัฒนา ผู้หญิงหลายคนที่เคยนั่งเป็นกำลังใจ เพราะเชษฐ์กลับมีมุมมองที่แตกต่าง ชนบทไม่ใช่เส้นทางชีวิตที่ผมอยาก และลูกคู่ เริ่มแยกย้ายกันกลับบ้าน ไปจากผม พัก บ้างซึมเซากับความง่วงเหงา ได้อีกต่อไป เพราะผมได้เห็นร่อง “จะพัฒนาอะไรให้ได้ผลดี รอยของการคงไว้ซึ่งความเป็นผู้ยัง บ้างถึงกับแอลกอฮอล์ที่เพื่อนชาย ต้องเริ่มที่พัฒนาคนต่างหาก” ไม่พัฒนาของผู้หาญอาสา เป็นผู้ ตะยั้นคะยอให้ดื่มเป็นเพื่อน และมี บ้างเหมือนกันที่หลับพับถึงศีรษะรวม เขาบอกถึงแนวคิดที่ยังไร้รูป อยู่กับเพื่อนผู้ชายอย่างเป็นกันเอง “แล้วจะพัฒนาคน ต้องเริ่ม สนิทสนม นักสังเกตการณ์อย่างผม ธรรมของเขา ที่พัฒนาจิตใจหรือเปล่าวะ” ผมขัดคอเอาดื้อ ๆ เขาหัวเราะ พัฒนาชนบทอย่างนั้นหรือ ตายละ... นี่ผมชักคิดคล้อยตามเชษฐ์เสียแล้ว หรือ ไม่น่าเลย..... กวาดสายตามองเหล่าเพื่อนชาย แหะๆ กระทั่งกำปั้นเข้าที่สีข้างของ หญิงที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น ผมเบาๆ ไม่มีข้อขัดแย้งรุนแรงอะไร ด้วยใจที่ไร้เหล็กเสริม เหมือนไม่ ระหว่างเรา ผมปล่อยเขาไปตาม อยากเชื่อสายตาตัวเองว่า กำลัง ทางของเขา เขาก็ปล่อยผมมาตาม ของชาติที่ผมเห็นอยู่เบื้องหน้าขณะนี้ ทางของผม ทางที่ทำให้ผมคิดถึง คือหมู่เดียวกันกับนักศึกษาหนุ่มสาว เขาสุดขีดอยู่ในเวลานี้ได้ ที่ร่วมกันทำงานอย่างขะมักเขม้นเพื่อ เรา... หมายถึงผมกับเชษฐ์ “ไม่แตกต่างเท่าไหร่” แล้วผมก็กลับมาสารภาพ ประโยคนี้กับเชษฐ์จนได้ เขารับ ฟังด้วยอาการสงบ ไม่มีเยาะหยัน ให้บาดหมาง เขาเป็นคนอย่างนี้เอง เราจึงคบกันได้นาน “ตราบใดที่เรายังเป็นผู้ตาม สร้างห้องสมุดประชาชน และชุด กอดคอกันมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยม เขาร่ำสุรา หาอบายมุข ไม่พัฒนา บ่อน้ำประจำหมู่บ้าน เมื่อหลาย จนถึงบัดนี้ คือมหาวิทยาลัย ด้วย สัปดาห์ก่อน เหมือนไม่ใช่ แต่ ความเป็นคนเจ้าปัญหาบวกกับเจ้า ความคิดค่านิยมและการดำรงชีวิต ของเขาให้ดีขึ้นกว่าเดิมอีกร้อยวัตถุ ความเจริญให้เขา มันก็คงไม่มีประ โยชน์ อย่างไร มันก็ใช่อยู่นั่นเอง เฮ้อ... ปัญญา ช่างคิดอ่านเหมือนกัน เรา ที่ประเคนเข้าไปยัดเยียดเพื่อสร้าง อาการใจหายของผมที่กำลังเป็นไป มักคุยกันเสมอ ๆ ถึงแนวคิดที่จะ ในขณะนี้ช่างเป็นลางที่บอกให้ผมรู้ว่า ตอบแทนสังคม ในฐานะที่เราเกิด ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะค้น มามีโอกาสได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี “ใช่ๆ บอกแล้วว่าจะพัฒนา หาความหมายของชีวิตด้วยการทำ ได้มีการศึกษามากกว่าคนด้อยโอกาส อะไร เราต้องเริ่มที่พัฒนาคนก่อน งานอาสาพัฒนาชนบทเป็นกิจกรรม อีกมากมายในท้องที่ห่างไกล แล้ว เมื่อคนมีคุณภาพ ย่อมสร้างสรรค์ เราก็ภูมิใจเป็นบ้ากับความคิดที่ไฉไล และจรรโลงสิ่งที่เจริญได้ด้วยตนเอง” นอกเวลาเรียน V ของเรา และใฝ่ฝันว่าสักวันเราจะทำ ฝันให้เป็นจริง ปรัชญาช้างรั้วของเชษฐ์เริ่ม บรรเลงอีกแล้ว ผมคร้านที่จะย้อน กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๙ 090