ความรู้สึกและการพัฒนา : หน้า 114/130

เรื่อง สิ้น วามรู้สึกภูมิใจของผมมันเดือด หายไปทุกทีๆ ไม่ทิ้งเงา ที่ อาจกล้าท้าสังคมอย่างวันเก่าก่อน อีกต่อไปแล้ว เอ นี่ผมทำอะไรผิด ไปจากจำนงที่มุ่งหมายหรือเปล่า.... ก็ไม่ ผมได้วางชีวิตลงไปบนครรลอง ของปัญญาชนผู้สละกำลังกาย และ 3.0 อุ ก ก ก n เรื่อง : ตรัย สรณะ ภาพ : อพงศ์ ลีลพนัง 900 พฤศจิกายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร ใจช่วยพยุงสังคมที่แปลกแตกต่างให้ เกิดความทัดเทียมกันแท้ๆ แล้วไฉน อารมณ์แล้งๆ จึงได้วิ่งสู่อยู่ในใจ ของผมได้เล่า ทําไม าตอบจึงไม่สําเร็จรูป อย่างคำถามเล่า.... ผมไม่รู้... ดอก” “ไอ้ตรัย ไอ้บรรลัย...มันแทก เสียงอ้อแอ้จากผองพวกกล่าว ประณามซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนจะ ให้ผมสํานึกว่าได้ทำผิดอย่างมหันต์ ที่ไม่ยอมร่วมวงสุราบานกับพวกเขา และชาวบ้าน ก่อนที่เจ้าของเสียง จะล้มเค้าก้ไม่เป็นท่าไปกับแก้วและ ขวด... อนิจจา... ยามเหล้าเข้าปาก ทั้งชาวบ้านและชาวเราที่เรียกขาน ตนเองว่าปัญญาชน ช่างไม่มีอะไร แตกต่างกันเลย สภาพเหมือนกัน ภาษาเดียวกัน แต่อย่าเรียกความ เหมือนเหล่านี้ว่าเป็นการลดช่องว่าง ระหว่างชนชั้นเด็ดขาด เพราะคุณ อาจถูกตราหน้าได้ว่า ช่างโกหกได้ ไม่ไพเราะเอาเสียเลย เสียงเพลงงัวเงียจากคนเสีย ศูนย์ยังดังอยู่โปกเปก เป็นท่วงท่า ทำนองกวนประสาทผู้คนได้ชะงัดนัก