การเรียนรู้และการสอนในโรงพยาบาล : หน้า 66/130

ธรรมะ & สุขภาพ โดย : นพ.ประภาส อุครานันท์ บ ท เ รี ย น ชี วิ ต วกเราขับรถมาตามถนนปิ่นเกล้า พ นครชัยศรี เลี้ยวซ้ายตรงสี่แยก พุทธมณฑล แล้วขับมาตามถนนพุทธ มณฑลสายสี่ อีกประมาณสองกิโลเมตร ก็จะถึงโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ด้วยเนื้อที่ เกือบห้าสิบไร่ และพื้นที่ที่ปลูกไม้เขียว ชอุ่มสลับกับสระบัวที่ถูกขุดไว้เป็นระยะนั้น ทำให้บรรดาตึกคอนกรีตรูปแท่งทะมึน เปลี่ยนเป็นองอาจและอ่อนโยน บรรยา กาศการเริ่มต้นทํางานของผู้คนที่นี่เบิก บานและผ่อนคลาย นอกจากงานประจำที่ให้บริการตรวจรักษาแก่ผู้ ป่วยทั่วไปแล้ว ผมยังทำหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษให้ ความรู้เป็นวิทยาทานแก่นักเรียนแพทย์และนักเรียน พยาบาลอีกด้วย งานสอนไม่ยากลำบากนัก เนื่องจาก นักเรียนเหล่านั้นมีพื้นฐานและความสนใจเป็นทุนเดิม อยู่บ้างแล้ว แม้จะสอนอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่นักเรียนที่ ผลัดเปลี่ยนรุ่นไป ทำให้เชื้อไฟแห่งความกระตือรือร้น ลุกโชติช่วงอยู่เสมอ แต่วันนี้ค่อนข้างแปลกอยู่สักหน่อย ที่มีหนังสือ แจ้งมาถึงผมว่า ให้ช่วยแนะนำนักศึกษาคณะสถาปัตย กรรมปีห้า ผมยังนึกไม่ออกว่าเขาจะมาดูอะไรกัน “ก๊อก....ก๊อก...ก๊อก...” มีเสียงดังที่ประตูห้องทำ งานผม “เชิญครับ” ผมเปล่งเสียงขานรับ ปรากฏมีเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ต ผ้าฝ้ายสีม่วงแขนยาว นุ่งกางเกงยีนส์ทรงกระบอกสี ๖๒ พฤศจิกายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร ม่วงเข้ม สะพายเป้ผ้าใยสังเคราะห์สีดำ เป็นเงามัน “สวัสดีครับ อาจารย์ประภาสใช่ไหม ครับ” เขาพนมมือไหว้ “ครับ คุณรุ่งโรจน์ที่จะมาปรึกษาเกี่ยว กับวิทยานิพนธ์ใช่หรือเปล่า” ผมผายมือ เชื้อเชิญให้นั่ง ...เป็นความรู้สึกที่แตกต่างไปอีกแบบ ที่ได้มีโอกาสรู้จักกับนักศึกษานอกวงการ วิทยาศาสตร์การแพทย์ เขาเล่าว่า เขา กำลังทำวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์อาชญาวิทยา เขาวางแผนจะเข้าไปสัมผัสบรรยากาศในคุกด้วย มีคน แนะนำว่า น่าจะมาดูงานที่โรงพยาบาลนิติจิตเวช เนื่องจากว่ามีผู้ป่วยจิตเวชที่กระทำผิดกฎหมายที่น่าสนใจ ถูกส่งตัวมาตรวจรักษาที่นี่ “อาจารย์ครับ ผมพออ่านหนังสือจิตวิทยา พื้นฐานมาบ้างแล้ว แต่ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร อยากจะ เรียนถามอาจารย์ด้วยครับ” เขานั่งเข่าชิดติดกัน มือ ประสานวางบนตักถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เรื่องของจิตใจนั้น ลึกลับซับซ้อนและมีหลาย แง่มุม แต่ไม่ยากเกินความเข้าใจ ไม่รู้คุณสนใจแง่มุม ไหนล่ะ” ผมพูดพลางเดินมาหยุดยืนใกล้กระดานขาว เยื้องโต๊ะทำงาน “ความกลัวครับ” เขาครุ่นคิดสักครู่ก่อนตอบ “ความกลัว?” ผมทวนซ้ำย้ำความแน่ใจ รุ่งโรจน์เล่าให้ผมฟังว่า เขามีความตั้งใจอยากจะ ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์อาชญาวิทยา เพื่อให้คนที่