การปฏิบัติธรรมและเสียงเปรต : หน้า 29/130

ทุ่ง เหมือนเขาได้รับความทุกข์ทรมาน ปัจจุบัน มีแต่ศาลาชั่วคราว พวกเรา อะไรสักอย่าง แม่ฟังรู้สึกสงสารมาก นิสิตไปช่วยกันปัดกวาดทำความสะอาด กว่ากลัว เสียงก็แหลมเสียดเข้าไปในหู แม่ได้ยิน ๒-๓ คืน ติดต่อกันในเวลา ประมาณที่ ๒ ที่ ๓ สงสัยจนต้องถาม คุณป้า ท่านบอกว่าที่ได้ยินเป็นเสียง เปรตร้อง แม่ถามคุณป้าว่า หนูถาม ศาลาแล้วนั่งปฏิบัติธรรม โดยมีหลวง พ่อธัมมชโยสอนให้พวกเรารู้จักทางเดิน ของใจตั้งแต่ฐานที่ ๑ ไปจนถึงฐานที่ ซึ่งเป็นศูนย์กลางกายที่ตั้งของจิต แม่ Seminar เป็นวิชาหนึ่งที่แม่ตั้งใจให้ได้ A เป็นวิชาที่ต้อง present ในห้อง ประชุมของคณะต่อหน้าอาจารย์และ นิสิต วิชาที่แม่ present ต้องจำชื่อ species ของสัตว์น้ำ ชื่อวิทยาศาสตร์ ยาว ๆ ทั้งนั้น แม่กังวลใจมากกลัวไม่ได้ นึกในใจว่าที่เราค้นหาวิธีมาตั้งนานก็เพิ่ง A ใกล้ถึงคิวแม่ ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ ใคร ๆ เขาก็บอกว่า ก็ไม่ได้ยิน ทำไม จะพบว่าวิธีนี้ตรงกับที่ใจเราค้นหามานาน หนูได้ยินคนเดียว เสียงของเขาดังมาก นะคะ คุณป้าตอบว่า เขาเห็นหนูใส่ บาตรทุกเช้า เขาก็เลยมาขอส่วนบุญ ให้หนูกรวดน้ำอุทิศส่วนบุญให้เขาซิลูก วันต่อมาแม่เลยกรวดน้ำอุทิศ ส่วนบุญให้เขาไป เสียงร้องจึงได้เงียบ หายไป เห็นไหมลูก ใครๆ ก็ต้องการ บุญ ตายไปแล้วบุญไม่พอต้องเที่ยว ร้องขอบุญจากคนอื่น เพราะตัวเอง ต้องเสวยกรรมทุกข์ทรมาน เรายังมี ชีวิตอยู่ ก็รีบๆ สะสมบุญเก็บไว้นะลูก เอาไว้เป็นเสบียงในการสร้างบารมีต่อไป แม่มารู้ว่า พุทธานุภาพมีอยู่ใน ตัวเรา ยาววา หนาคืบ กว้างศอกนี่เอง ก็ตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แม่เรียน อยู่คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ ช่วงระหว่าง เรียนแม่สนใจธรรมะ อ่านหนังสือธรรมะ และหัดนั่งสมาธิเอง ใช้วิธีภาวนาพุทโธ เมื่อก่อนนั่งภาวนา แต่ไม่รู้ว่าจะเอาใจ ไปตั้งไว้ที่ไหน ได้แต่เอาใจเกาะเกี่ยว ใจสบายนอกจากการนั่งสมาธิ เลยตัด ใจตัดความกังวลนั่งหลับตาอย่างเดียว แม่นั่งอยู่ประมาณ 6 ชั่วโมงได้ ใจนิ่ง ตามลมหายใจเข้าหายใจออก วันนั้น มาก ความกังวลใจหายหมด ความ แม่ตั้งใจนั่งสมาธิมาก ปีติใจจนขนลุก สว่างโพลงเกิดขึ้นในท้อง มีความสุข การทำใจหยุดใจนิ่ง แม้นยังไม่เห็นอะไร ก็เป็นหนทางไปสู่ ความสำเร็จเบื้องต้น และแม่ก็เชื่อว่าอานุภาพพระธรรมกาย ในตัวเรามีจริง รอเวลาที่จะได้เข้าถึงเท่านั้น เมื่อได้ยินคำว่า “ธรรมกาย” คำนี้เหมือน เป็นคำที่คุ้นเคย เพิ่งมาพบมาได้ยิน ครั้งแรกก็ที่นี่ ที่ “ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติ ตามลมหายใจเข้าหายใจออก ตามไป ธรรม” ตามมาเลยไม่ได้เห็นอะไร แต่ที่ได้ก็ คือความสบายใจ ซึ่งแม่ถือว่า “ความ สบายใจ” เป็นความสำเร็จขั้นแรกของ การนั่งสมาธิ จนกระทั่งแม่ได้มาเข้า ชมรมพุทธศาสตร์ จุฬาฯ เมื่อปี ๒๕๑๙ ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของการเรียน มีอยู่วัน หนึ่งได้มีโอกาสเดินทางไปกับชมรม พุทธฯ ไปที่ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม ต.คลองสาม จ.ปทุมธานี ขณะนั้นยัง ไม่มีโบสถ์ ไม่มีศาลาปฏิบัติธรรมแบบ หลังจากนั้นแม่จึงได้ใช้วิธีปฏิบัติ เช่นนี้ นั่งสมาธิเรื่อยมาในเวลาว่างจาก การเรียน แต่ยังคุ้มๆ ค่ำๆ อยู่ ยังไม่ เห็นอะไร ขณะนั้นแม่ไม่ได้หวังว่าจะ ต้องให้ได้เห็นอะไรเร็วๆ ใจมันสบาย แม่ก็พอใจในระดับนั้น แล้วได้ความ ว่าง โปร่ง โล่ง เบา เป็นความรู้ความ สำเร็จขั้นหนึ่งที่แม่พอใจ แม่เชื่อว่าการ นั่งสมาธิช่วยการเรียนได้จริง เพราะปี สุดท้ายนี้แม่ตั้งใจทำเกรดให้ดีที่สุด สว่างปลอดโปร่งใจ พอใจสบายแม่ก็ อธิษฐานในวันรุ่งขึ้นพูดให้ได้ชนะใจ อาจารย์ อย่าให้ติดขัดอะไร งานนี้เป็น งานที่แม่ตั้งใจ ทำสไลด์ประกอบการ present ด้วยอย่างเรียบร้อย ไม่ใช่ อธิษฐานแล้วไม่ทำอะไรเลยนะลูก งาน หยาบๆ เราก็ง เราก็ตั้งใจทำด้วยควบคู่ไปกับ งานละเอียดทางใจ ไม่ใช่หนูไม่อ่านไม่ดู หนังสือแล้วนั่งสมาธิอธิษฐานให้สอบ ได้คะแนนดี มันต้องไปควบคู่กันนะจ๊ะ วันรุ่งขึ้นแม่ก็ออกไป present คนแรก โอ้โฮ! สบายมากเลย มีความ มั่นใจ ไม่วอกแวก บรรยายได้ชัดเจน โดยไม่ต้องก้มหน้าดูคำบรรยายบ่อย กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ๒๕