การทำบุญและการใช้ชีวิต : หน้า 87/130

จากความทรงจํา โดย : อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล พฤ ศ ก า นี้ 1 ก ล้ สิ้ น ปี อี ก แ ล้ ว ดือนนี้ออกพรรษามาหลายอาทิตย์แล้ว คุณคิดเหมือนป้ามั่งรึเปล่าคะ รู้สึกใจหายไปหน่อย แม้จะมีงาน 5 ทอดกฐินรออยู่ แต่ก็เป็นเพียงวันเดียว ไม่เหมือนฤดูกาลเข้าพรรษา ซึ่งเป็นเวลาเกือบร้อยวันดูอบอุ่นใจ จริงๆ ที่มีความรู้สึกเหมือนว่า เรามีเพื่อนร่วมทำความดีกันอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง ยังไงก็ตาม เราก็ต้องไม่ย่อท้อนะคะ เพราะบุญกุศลนั้น เป็นของใครของมัน ใครทำใครได้ ใครจะทำ เหยาะแหยะยังไง มันเรื่องของเขา เรื่องของเรา คือต้องทำให้เต็มที่เต็มกำลังไว้เสมอ มัวชักช้าไม่ได้ค่ะ เวลา หมดไปเร็วเหลือเกิน ป้ารู้สึกว่าเพิ่งขึ้นปีใหม่ ๒๕๓๗ อยู่แป๊บเดียวนี่เอง ยังทำกุศลอะไรไม่ได้เท่าไร อ้าว...นี่ เดือนพฤศจิกายน เดือนหน้าก็สิ้นปีซะแล้ว น่าตกใจ..... ป้าว่าป้ายังทำบุญได้นิดเดียวปีนี้ ทำทานก็ไม่เหมือนเก่า เพราะร่างกายแก่ชรา จะไปตลาดเตรียมของ ใส่บาตรทุกวันเหมือนเดิม แข้งขาก็ไม่คล่องตัว ขึ้นรถรับจ้าง ยังหาที่จับไม่ทันเหมาะ คนขับสตาร์ทพรีด ป้า ก็แทบจะมาหัวชน หมอก็ให้ระวังเรื่องหกล้มเพราะมีโรคประจำตัว ถ้าล้มแล้วเป็นอัมพาตง่าย ป้าก็ต้องงดไป ตลาด รอแต่ว่าถ้าลูกคนไหนว่าง ซื้อของมาให้ก็ได้ใส่ บางวันไม่มีก็อดไป ยังเหลือแต่วันอาทิตย์ได้ร่วมกับหมู่ คณะทำอาหารมาถวายที่วัดเราหม้อใหญ่ๆ เป็นประจำ ส่วนเรื่องบุญสหวาระวันเกิดประจำเดือนก็ยังร่วมกันทำ อยู่สม่ำเสมอ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ๘๓