ความรักและความทุกข์ของนางกุณฑลเกสี : หน้า 106/130

ลอบนกหาปณะไปให้พวกราชบุรุษ ถามว่า เพื่อแลกกับโจรผู้นั้น พวกราชบุรุษ รับกหาปณะแล้วปล่อยโจรนั้นไป โดยรับเอาผู้อื่นมาฆ่าแทน เมื่อนางกุณฑลเกสีได้โจรรูป “นายไม่สบายหรือเปล่า” “เปล่า ฉันสบายดี” โจรตอบ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “บิดามารดาของฉันโกรธนาย งามมาเป็นสามีสมใจแล้ว ก็มีแต่ หรือ” ความสุขสดชื่น ความรักได้ปิดบัง “เปล่า ท่านไม่ได้โกรธอะไร ปัญญาของนางจนหมด คิดว่าเมื่อ ฉันนี่” มาอยู่อย่างสุขสบายเช่นนี้ สามีคง “แล้วเธอมีเรื่องอะไรไม่สบาย จะเลิกละความโหดร้ายที่เคยประ ใจกันล่ะ” พฤติมาแล้ว และเพื่อเป็นการเปลี่ยน ถ้าผู้ใดคิดว่า มีความสามารถ ที่จะโต้วาทะกับเรา อย่างดี ขอผู้นั้นจงเหยียบ กิ่งไม้นี้เสีย แต่ถ้าคิดว่าไม่มี ความสามารถพอ ก็อย่ามาแตะต้อง “ฉันมีเรื่องทุกข์ใจมาก เกลี นิสัยของสามีให้มาติดอยู่กับความสุข ตั้งแต่ฉันถูกพวกราชบุรุษจับมา ฉัน นางจึงเฝ้าแต่บำรุงเอาใจสามีเป็น คิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ ตอนนั้น ไม่รู้จะไปขอความช่วยเหลือจากใคร เป็นธรรมดาของสัตว์ป่า ก็ ไม่รู้จะพึ่งใคร ก็เห็นมีแต่สิ่งศักดิ์ ต้องคุ้นและคิดถึงป่าที่เคยกินอยู่ สิทธิ์เท่านั้นที่เป็นที่พึ่งกับฉันได้ฉะนั้น หลับนอน แม้นางจะเฝ้าปรนเปรอ ฉันจึงบนบานต่อปู่เจ้าเขาใหญ่ ให้ สามีโจรรูปงามอย่างไร โจรผู้นั้นก็ ท่านช่วยฉันให้รอดพ้นจากความตาย ยังอดที่จะคิดถึงความคุ้นเคยในสิ่งที่ แล้วฉันจะจัดเครื่องพลีกรรมไปสังเวย ตนประพฤติมามิได้ ไม่ว่าจะเป็น พอถูกจับมาถึงพระนคร ท่านก็ช่วย เรื่องของการเฮฮากับเพื่อนฝูง หรือ ท่านบันดาลให้เธอทันได้ ความเป็นอิสระจากความสะดวก พบฉัน แล้วเธอก็ได้ช่วยให้ฉันรอด ฉันจริง สบายที่เป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ใน ตายอย่างหวุดหวิด มีความสุขอยู่ กรอบทุกอย่าง และถ้าได้โอกาสออก ไปเมื่อใด ก็จะฆ่านางกุณฑลเกสีเสีย ปลดเอาแก้วแหวนเงินทองเครื่อง จนทุกวันนี้ ฉันจึงอยากจะจัดเครื่อง พลีกรรมออกไปสังเวยปู่เจ้าเขาใหญ่ เสียที นี่แหละเป็นเรื่องที่ฉันทุกข์ใจ มาก” หมด คิดดังนั้นแล้ว จึงแสร้งทำ นางกุณฑลเกสีหลงกลโจรรูป ประดับต่างๆ มาเป็นของตนเสียให้ เป็นนอนอยู่บนเตียง ไม่ยอมลุกไป งาม จึงกล่าวว่า “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ รับประทานอาหารเหมือนเช่นเคย นางกุณฑลเกสี เห็นดังนั้น จึงเข้าไปใกล้สามี แลเห็นสีหน้าที่ บ่งบอกถึงความไม่สบายใจ จึงเอ่ย ออกเดินทางแต่เช้าเลยเป็นยังไงหรือ นายไม่น่าต้องทุกข์ใจเลย ขอให้นาย บอกมาเถิด ฉันจะจัดให้ตามต้อง การทุกอย่าง ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เรา ๑๐๒ พฤศจิกายน ๒๕๕๙ กัลยาณมิตร