การเข้าใจความรู้สึกและอารมณ์ : หน้า 68/130

นั่งรถกลับจากโรงพยาบาลด้วยกัน เขาเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยว่า คุณ กมลาเป็นผู้ป่วยโรคจิตที่น่าสงสาร เริ่มป่วยเมื่อตอนจะ สอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่คาดหวังไว้สูง เมื่อสอบไม่ ได้ เขาเสียใจมาก หลังจากนั้นก็เริ่มป่วย เคยอยู่โรง พยาบาลมาหลายหน ครั้งล่าสุดขาดยา ทำให้อาการ กำเริบ จุดไฟแล้วเกิดไหม้บ้าน ทำให้พ่อแม่เสียชีวิต จึงถูกส่งมารักษาตัวในโรงพยาบาล “อาจารย์ครับ เขาจะหายไหมครับ” รุ่งโรจน์ ถามผมด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย “หากเขากินยาสม่ำเสมอ ก็คงไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้เป็นห่วงแต่ว่า เขาจะทำใจไม่ได้กับเรื่องที่ชาว บ้านด่าว่าเขาเป็นคนทำให้พ่อแม่เขาตาย” ผมหันมา ตอบเล็กน้อย แล้วหันกลับไปดูทางต่อ “นั่นซิครับ ถ้าเขาไม่ใส่ชุดคนไข้สีฟ้าคุยกับผม ผมอาจไม่คิดว่าเขาป่วยเป็นโรคจิตก็ได้ เขาถามผมว่า เขาเป็นคนฆ่าพ่อแม่จริงหรือเปล่า ทำเอาผมนิ่งอึ้งไป เหมือนกัน” รุ่งโรจน์ยิ้มแห้งๆ อีกครั้ง เราคุยกันไปอีกสักครู่หนึ่งและแล้วคำถามที่ผม รออยู่จึงมาเยี่ยมเยือน “อาจารย์ครับ เคยมีไหมครับ ที่เวลาคนเราพบ เจอเหตุการณ์บางอย่างแล้วเกิดอารมณ์หดหู่ใจ” เขา หันมาถาม พร้อมรอความหวังในคำตอบ ๖๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร ผมยิ้มให้เขาก่อนตอบไป “มีครับ สมัยที่ผมเรียนเรื่องการชันสูตรพลิกศพ อาจารย์เอาสไลด์รูปศพต่างๆ มาให้ดูจนเวียนหัวตาลาย แทบจะอาเจียนเอาให้ได้ ตอนท้ายพอดีได้สไลด์รูปวัด ธรรมชาติที่สวยงาม เลยช่วยชะล้างใจกลับมาใสสะอาด ได้อีกครั้งหนึ่ง" “แต่ก่อนผมยังนึกเหตุผลไม่ได้ชัดเจน เดี๋ยวนี้ ผมรู้แล้วล่ะ และหากอยากให้ใจใสใจสบาย จงเลือก รับสัมผัสแต่สิ่งดีงาม” ผมอธิบายเพิ่มเติม “อาจารย์ครับ ผมขอลงตรงนี้แล้วกัน” เขามอง เห็นป้ายรถอยู่ข้างหน้า “อาจารย์ครับ เดี๋ยวผมจะไปแวะเดินเล่นที่วัด พระแก้ว ที่ท่าน้ำ ก่อนกลับบ้าน ผมกราบขอบคุณ สำหรับทุกสิ่ง ผมคงจะมีโอกาสมาขอพบอาจารย์อีก” เขากล่าวพร้อมยกมือไหว้ลา “เดินเล่นให้เย็นใจเลยนะ ผมยินดีที่จะให้คำ แนะนำเสมอครับ” ผมขับรถเลี้ยวมาแยกอีกทางคนละทางกับรุ่งโรจน์ ผมมองกระจกดูรถคันหลัง แล้วหยุดชะงักดูใบหน้าตัว เองชั่วครู่ ผมคิดว่าวันนี้ ผมคงเป็นเช่นกระจก ที่ช่วย ส่องชีวิตให้รุ่งโรจน์ได้เห็นได้รู้จักตัวเองบ้าง ความรู้ทั้งหลายในอดีตที่เขาได้รับมา ล้วนเป็น ทางแห่งอาชีพสำหรับการดำรงชีวิตเท่านั้น เขาจะเคย รู้สึกกลัวบ้างไหมว่า วันหนึ่งข้างหน้า เขาจะพบกับความ ชราเหี่ยวย่น พบกับความเจ็บป่วยพิการ พบกับความ มรณา แม้แต่ราชายังไร้ที่หลีกลี้ ความเข้าใจในชีวิตวันนี้ คงจะทำให้เขาได้ ความคิดที่จะนำไปประยุกต์ใช้กับงานวิทยานิพนธ์ได้ดี ทีเดียว บทเรียนวันนี้ มีโลกเป็นห้องเรียน มีสรรพสิ่ง เสียงเป็นสวนอักษร รุ่งโรจน์ได้สัมผัสได้สอบผ่านบท เรียนชีวิตอีกความรู้สึกหนึ่ง คะแนนที่เกิดเป็นบุญจะ เกื้อหนุนให้เขาได้รุ่งโรจน์และปลอดภัย ผมยังคงขับรถแล่นไปตามทางเรื่อย ๆ ทาง ถนนทางชีวิต ที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะพานพบประสบ ใครอีก.....