ความสำคัญของจิตใจ : หน้า 67/130

เข้าชมพิพิธภัณฑ์นี้ เกิดความรู้สึกกลัวต่อการกระทำ สิ่งที่ไม่ดี มีความละอายต่อการทำชั่วและกลัวผลร้ายที่ จะเกิดตามมาแก่ตนเอง อันเป็นเหตุมาจากการทำชั่ว อาจจะคล้ายๆกับการที่คนดูหนังเรื่องเปาบุ้นจิ้นแล้วเกิด ความชื่นชมความยุติธรรมในการตัดสินคดีความของท่าน ผมเองนึกขอบใจรุ่งโรจน์ ที่ทำให้ผมเห็นความ สำคัญของใจยิ่งขึ้น เรื่องของใจไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องใด เป็นไม่มี แม้แต่สิ่งก่อสร้างที่ไร้ชีวิต ยังเป็นสื่อถ่ายทอด ความคิดสอนคุณธรรมให้แก่มนุษย์ได้ แล้ววันใดที่ ธรรมกายเจดีย์บริบูรณ์เสร็จสม ใครได้มาเยี่ยมชม ใจ จักคิดสั่งสมแต่คุณงามความดี โลกเราใบนี้จักมีสันติสุข อันไพบูลย์ เรื่องของใจ เป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ ในประสบการณ์ที่ผมให้การบำบัดรักษาผู้คนมากหน้า หลายตานั้น ส่วนใหญ่คนมักจะบ่นกันว่า ไม่มีใครเข้า ใจเขา แต่หากคิดกันให้ลึกซึ้งอีกที ตัวเองนั่นแหละไซร้ ที่ไม่เข้าใจตน จะเห็นได้ว่า หากอยากรู้จัก “ใจ” ต้อง ให้เวลาด้วย ผมมีเวลาเพียงจำกัดในการอธิบายให้รุ่งโรจน์ จึง หยิบปากกาเมจิกวาดรูปแผนผังกระบวนการเดินทางของ ใจให้ดูบนกระดาน ผมพยายามหลีกเลี่ยงคำศัพท์เทคนิค เนื่องด้วยไม่อยากให้เขาเห็นเป็นเรื่องยากจนเกินไป และเมื่อในตอนท้ายสุด การที่คนเราจะเกิดความรู้สึกกลัวขึ้นมา มีจุด เริ่มต้นจากการที่ประสาทสัมผัสของเรารับเอาสิ่งกระตุ้น จากภายนอกเช่นภาพ เสียงเป็นต้น และเมื่อสัญญาณ ประสาทดังกล่าวเดินทางไปถึงสมองหรือส่วนหนึ่งทำ งานคล้ายใจนั้น จะเกิดความรู้สึกกลัวขึ้น โดยอาศัย ประสบการณ์ในอดีตที่ผ่านมาและความรู้ความเข้าใจเป็น เครื่องช่วย ในพิพิธภัณฑ์นั้น หากจัดวางด้วยเครื่องลงทัณฑ์ ที่ดูน่ากลัวและแม้แสงสลัวภายในตัวตึกจะดูวังเวงก็ตาม ไม่แน่ใจว่าจะสร้างภาพแห่งความรู้สึกกลัวการทำผิดได้ มากแค่ไหน แต่ทว่าได้สามารถสื่อให้ผู้คนบนโลกนี้ ที่ กำลังหลงทางเดินในการใช้ชีวิต ลืมว่าตนอาจป่วย อาจ แก่ อาจตาย ไปเมื่อไรก็ได้ ให้หวนมาฉุกคิด คนที่มา ชมพิพิธภัณฑ์จะเกิดความกลัวในการทำผิด เพราะ กลัวชีวิตหลังความตาย กลัวชีวิตในภพเบื้องหน้า เวลาแห่งการสนทนาแม้จะลุผ่านเนิ่นนานมา แต่ ทว่าใบหน้าของรุ่งโรจน์ยังคงมัวแสงด้วยเมฆหมอกของ ความสงสัย เขาอาจจะโชคดีที่เกิดมาในตระกูลที่มีฐานะ ได้รับการศึกษาที่ดีพร้อม แวดล้อมด้วยคนรักใคร่ แต่ ในวันนี้... อ้อ! ผมนึกออกแล้ว เราสองคนเดินออกมาจากห้องทำงานซึ่งอยู่บน ชั้นสามของตึกอำนวยการ เดินกลางแสงแดดยามบ่าย ผ่านแมกไม้ที่เรียงรายสองข้างทาง ใบหน้าของรุ่งโรจน์เริ่มเปลี่ยนสีเล็กน้อย เมื่อ เข้าสู่บริเวณที่พักผู้ป่วยโรคจิต เขารับไหว้ด้วยอาการ สั่นและหวาดเล็กน้อย เมื่อผู้ป่วยยกมือไหว้ทักทาย “สวัสดีครับ....สวัสดีครับ...สวัสดี...” เสียงทัก ทายตามรายทางที่เราก้าวเดิน คล้ายเสียงฟ้าคำราม ให้ครั่นคร้ามใจ เราเดินมาถึงตึกผู้ป่วยหลังหนึ่ง เห็นรุ่งโรจน์ ถอนหายใจหนึ่งเฮือกเบาๆ มือที่กุมสายกระเป๋าแน่น ผ่อนคลายลง เขายิ้มแบบแห้งๆ ให้ผม “สวัสดีครับ คุณหมอประภาส” คนไข้ชายหนุ่ม ตัดผมสั้นเกรียน โค้งศีรษะเล็กน้อย “สวัสดีครับคุณหมอ....” เขาหันมาทำความเคารพ รุ่งโรจน์ด้วย "คุณกมลา คุณรุ่งโรจน์เขาเป็นนักศึกษามาดู งานที่นี่ เขาไม่ใช่หมอหรอก” ผมแก้เขินแทน “เดี๋ยวหมอมีประชุมพอดี เกือบลืมไป คุณกมลา คุยกับ คุณรุ่งโรจน์ไปพลางก่อน” ผมมองดูนาฬิกาข้อ มือตัวเอง “อ้อ รุ่งโรจน์ หากคุยเสร็จแล้ว บ่ายสี่โมงครึ่ง พบผมที่ห้องทำงานหน่อยก็แล้วกัน” ผมบอกก่อนหมุน ตัวเดินกลับจากไป ทนง “ก๊อกๆๆ ก็อกๆ...” เสียงเคาะประตูดังอีกคำรบ รุ่งโรจน์โผล่หน้าเข้ามา ใบหน้าจากเด็กที่เยาว์วัย ต่อโลกยามก่อนแปรเปลี่ยนไปเป็นแววตาที่ซึมซับ ซาบซึ้งความทุกข์ของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ผมชวนเขา กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ๖๒