ความไม่ประมาทในชีวิต : หน้า 88/130

นี่เล่าให้คุณฟัง ไม่ใช่บ่นตามประสาคนแก่นะคะ แต่เล่าเป็น ตัวอย่างค่ะ คุณกำลังอยู่ในวัยแข็งแรง ทำได้ทำไหวทำไว้ซะ อย่า ประมาทหรือผัดเมื่อนั่นเถอะเมื่อนี่เถอะ เพราะมันจะมีวันทำไม่ ไหวอย่างป้านี่ไง ดีที่ป่าได้เคยทำไว้หลายสิบปี ยังพอมีทุนเก่าอยู่ ตอนนี้ก็ต้องใช้วิธีเก็บเงินทำบุญใส่ซองต่างหาก รวมไว้ทำเป็นครั้งๆ แล้วค่ะ คุณก็เหมือนกันนะคะ ไม่สะดวกใส่บาตรยังไง ก็รวมไว้ เป็นเงินทำอาทิตย์ละครั้งอย่างป้าก็ได้ เรื่องถือศีล ป้าเริ่มถือศีลแปดครั้งแรกเมื่อปี ๒๕๑๓ อายุ ๓๖ ร่างกายแข็งแรง ทำได้ไม่มีปัญหา ถ้าจะรออายุ ๖๐ อย่างเดี๋ยวนี้ คงทำได้ยาก มีหวังเป็นลมเพราะหิว ขนาดถือมาจนชินนับสิบปี พอเป็นโรคประจำตัวที่ทำให้หิวบ่อย ยังเวียนศีรษะ เพราะหิวทุก เย็น ต้องรีบหาน้ำปานะตุนไว้แก้ไข แต่ก่อนแค่น้ำเปล่าก็พอแล้ว เรื่องภาวนา ป้าก็เขียนชวนพูดชวน ให้พวกเราตั้งใจบำเพ็ญ ภาวนาในพรรษาที่ผ่านมาให้เข้มแข็ง เดือนแรกป้าก็ทำได้เต็มที่ เหมือนที่ชักชวนพวกคุณ พอเดือนที่สองที่สาม เป็นไข้หวัด งอมแงมตลอดเกือบสองเดือนเต็ม เพราะฝนตกชุกมาก แล้วก็มี โรคประจำตัว ภูมิต้านทานโรคน้อย ต้องกินยาบรรเทาหวัด บรรเทาไอ เข้าใจว่ายาคงผสมสารเคมีบางตัว กินแล้วง่วงจริงๆ กินยาครั้งใดภาวนาได้ครู่เดียว ก็ไม่รู้หลับไปเหนือไปได้เสียแล้ว เล่าเรื่องของตัวเองทั้ง ๓ อย่าง ทำทาน รักษาศีล เจริญ ภาวนามาให้ฟัง ก็เพียงเตือนไม่ให้คุณประมาท ทำความดีอะไร อย่ารอตอนแก่ ความแก่ไม่ช่วยให้เราทำประโยชน์อะไรได้มาก บั่นทอนเราไปเสียทุกเรื่อง แล้วความตายนั้นยิ่งแล้วเลยค่ะ ตายได้ ทุกเวลา เพราะฉะนั้นธรรมะข้อที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่พระสัมมาสัมพุทธ เจ้าของเราตรัสไว้เป็นครั้งสุดท้ายของพระชนม์ชีพคือ “ความไม่ ประมาท” จึงถือได้ว่าเป็นคำเตือนใจพวกเราที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ป้าจะเล่าตัวอย่างความประมาทของคนบางคนให้คุณฟังสัก ๒ ราย รายแรกขัดขวางการสร้างบารมีของตนเอง ส่วนรายที่สอง ขวางประโยชน์ตนด้วย ขวางประโยชน์ผู้อื่นด้วย รายแรกเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ระดับรองอธิบดีกรม อายุ ใกล้ ๖๐ ปีเต็มที่ ให้ลูกน้องโทรศัพท์พูดกับป้าว่า เขาสนใจการ ปฏิบัติธรรมอยู่บ้าง จึงทดลองฟังอาจารย์สายโน้นสายนี้ เอาแค่ฟัง ยังไม่ได้ลงมือปฏิบัติ ก็ไม่ถูกใจเลยสักสายเดียว จับผิดคำพูดของ อาจารย์ที่สอนได้อยู่เรื่อย แม้ใครจะเล่าลือว่าวิเศษเพียงไร ใจไม่ ศรัทธาเสียแล้ว จึงไม่ยอมไป ทีนี้มานึกถึงสายวิชชาธรรมกายของ เรา อยากจะทดลองศึกษาเล่าเรียนดู ก็ได้รับคำท้วงติงจากคน ๘๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร ใกล้ชิดหลายเรื่อง เช่นฝึกสายธรรม กายจะเห็นแค่นิมิต แล้วก็ติดอยู่แค่นั้น ไปขั้นสูง เช่นวิปัสสนาไม่ได้ ส่วนเรื่อง ที่ไม่ถูกใจอย่างหนัก ได้แก่คำกล่าวที่ว่า เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายมีเบื้องหลัง น่าสงสัย ต้องใส่แว่นตาดำปิดใบหน้า อำพรางตนเองอยู่ตลอดเวลา แค่เรื่อง ใส่แว่นตาก็ไม่ถูกใจแล้วไม่อยากไปรู้จัก พอลูกน้องเล่าเรื่องป้าสามารถอธิบาย ข้อข้องใจต่างๆ พอได้ เขาเลยสนใจ บขึ้นมา แต่ขอให้เขากลับ จากไปราชการต่างประเทศเสียก่อน อยากขอพบขนมา เฮ้อ... อ่อนใจไม่รู้จะพูดยังไงดี นี่คงเป็นเพราะป้าไม่ได้ใส่แว่นดำ เลย ไม่ถูกสงสัย พระเดชพระคุณเจ้าคุณ หลวงพ่อของเราท่านมีกรรมเก่าของ ท่านอยู่ เกิดมาชาตินี้สายตาสั้นมาแต่ เราโกยบุญของเรา รุดหน้าท่าเดียว จะสิ้นปีอีกกี่ครั้ง หรือสิ้นใจตายไป ก็ไม่เสียชาติเกิด แล้วค่ะ