ผีในบ้านของชาวม้ง : หน้า 102/130

เรือนก็แบ่งระดับนะคะ” “แสดงว่ามีผีเรือนหลายคนซิคะ” ลูก แก้วถามอย่างฉงน “ใช่ค่ะ หลายตน” “แล้วเขาตั้งที่บูชารวมกันหรือเปล่าคะ” ฉันชักสนุกเลยซักถามบ้าง “ไม่หรอกลักษณ์ ผีใหญ่ของบ้านจะอยู่ ที่เสาเรือน คือเสากลางบ้าน ผีรองๆ จะอยู่ ตามสถานที่ต่างๆ กันไป เช่น ผีคุ้มกันเตาดิน ผีคุ้มกันห้องเก็บของ และผีคุ้มกันเตียงนอน ของหัวหน้าครอบครัว” “แหมในบ้านผีเยอะจังเลยนะคะ” “เยอะซีดีลักขณ์ จะได้ช่วยคุ้มครองคน ในบ้านได้ทั่วหน้า” พี่นิภาออกความเห็น “แค่นั้นยังไม่หมดนะ ยังมีผีสุนัขอีก” “ผีสุนัข...เอ๊ะ ชอบกลนะลักขณ์” พี่นิภา หันมาพูดกับฉัน แล้วหันไปถามน้าน้อยว่า “ผีสุนัขทำหน้าที่เฝ้าบ้านเหมือนสุนัขที่เรา เลี้ยงทั่วไปมั้ยคะ” “ใช่ ต่างกันนิดตรงที่เราเลี้ยงสุนัขไว้ เห่าเวลามีคนแปลกหน้ามา แต่ทว่าผีสุนัขของ ม้ง เป็นผีที่คอยคุ้มกันบ้านเรือนให้ปลอดภัย จากผีภายนอกบ้านไงล่ะ ตามบ้านของพวกมึง ขาวนะ ครูเคยเห็นเท้าสุนัข ๑ คู่ แขวนไว้เหนือ ประตูหน้าบ้าน ถามได้ความว่า มีไว้เพื่อขับ ไล่ผีร้ายต่างๆ ที่ร่อนเร่พเนจรผ่านบ้านมาจะได้ ไม่กล้าเข้ามารบกวนคนและผีในบ้านจ้ะ” “ไม่เลวนะลักขณ์ เห็นที่เราจะต้องไป หาเท้าสุนัขมาแขวนไว้บ้างท่าจะดี” ฉันไม่กล้า เสริม เพราะสบตาน้าน้อยพอดี เลยเสถามว่า “น้าคะ ยังมีผีมากมายในบ้าน ก็ต้อง เช่นสังเวยกันบ่อยซิคะ” “ไม่หรอกลักษณ์ แม้ม้งจะมีผีสถิตใน บ้านมากมายก็จริง แต่อาจเป็นเพราะฐานะ ชาวม้งส่วนใหญ่ไม่ค่อยดี การหากินก็ลำบาก ยากที่จะหาสัตว์มาเซ่นสังเวยกันได้บ่อยๆ จึง ทำการเซ่นไหว้ผีในบ้านเพียงปีละครั้ง เพื่อเป็น การเอาใจและเพื่อเป็นการเชิญให้มาช่วยเหลือกัน ๕๘ พฤศจิกายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร