ประสบการณ์การผ่าตัด : หน้า 79/130

ต่า ๆ เหมือนน้ำมันยางมะตอย หรือหมอกดำๆ คลุม ๆ ไหลมาจากทุกทิศทุกทาง รู้สึกมีความสว่าง เป็นผู้ที่เชื่อมั่นในตัวเองมาก แต่ก็เหมือนถูกอะไร สักอย่างที่เหนือกว่า มาพิสูจน์อะไรสักอย่างที่พี่จำ อยู่ที่เดียวตรงศูนย์กลางกาย จนแสงสว่างนั้นค่อยๆ ไม่ได้ รู้สึกว่าถ้าพลาดนิดเดียว พี่หมดโอกาสแน่ ถูกกลบหายไป พี่จำได้แค่นี้ซึ่งเป็นภาพสุดท้ายที่พี่ ความรู้สึกหวาดหวั่นนั้นไม่ใช่ธรรมดา เป็นภาพตัว เห็น พี่มารู้สึกตัวอีกครั้งคือ คุณหมอเดินเข้ามาหา เรา ที่กำลังถูกเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วมากเหมือน พี่ขอมือบีบทักทายคุณหมอแล้วหลับไป รู้สึกตื่นขึ้น ภาพวิดีโอเวลาถูกกระตุกมีอาการเหมือนถูกไฟช็อต เมื่อบุรุษพยาบาล กำลังช่วยกันเปลี่ยนเตียงให้พี่ ไม่เจ็บ แต่ถูกกระตุกอย่างแรง ให้เปลี่ยนช่องกลับ รู้สึกครั้งนี้ ก็สบายใจได้ เป็นอันสรุปว่า พี่ผ่าตัด เสร็จแล้ว หลังผ่าตัดไม่มีอาการเจ็บปวดอะไรเลย พี่ยังเดินได้เป็นปกติ แต่ยังกลับบ้านไม่ได้ พี่ได้ กลับบ้านก่อนกำหนด ๑ วัน ให้รอผลตรวจชิ้นเนื้อ ที่ถูกตัดไป ก่อนการผ่าตัดหลายวันที่ได้ตรวจด้วย การทำอุลตร้าซาวด์แล้ว ปรากฏว่าคุณหมอไม่พบ ไปกลับมา เพื่อค้นหาอะไรสักอย่างเกี่ยวกับตัวเรา พี่รู้สึกอัดอั้นและอึดอัดใจ งุนงง และอยากเอาชนะ ตอนหนึ่ง จำไม่ได้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จำความรู้สึกได้ อะไรเลย อีก ๓ วันต่อมา พี่สาวโทร.มาบอกว่า คุณ หมอตรวจเจอแล้วเป็นเชื้อมะเร็ง น้อยมากเป็นแค่ ผิวๆ ที่ผ่าตัดวันก่อนออกไปหมดแล้ว ถ้าจะหยุด แค่นี้ก็ได้ แต่ต้องหมั่นไปตรวจ แต่ถ้าจะให้ดีคุณ หมอแนะนำให้ผ่าตัดมดลูกออกทั้งหมด จะเป็น การป้องกันถึง ๑๐๐% และรักษาให้หายขาดไปเลย แต่จะไม่ทำก็ได้ ให้ตัดสินใจเอง พี่สาวตอบรับคุณ หมอไปแล้ว เป็นการตัดสินใจแทนพี่ พี่เขาโทร.มา ตอนเช้าๆ ตกเย็นเขาจะขอตัวพี่เข้าห้องผ่าตัดเลย พี่ต้องขอเลื่อนไปวันอื่น อย่างน้อยก็วันรุ่งขึ้น ขอ ตั้งตัวเตรียมใจก่อน เพราะหลังจากนี้พี่คงกลาย เป็นคนเจ็บออดๆ แอดๆ ไม่สมบูรณ์ พี่จึงมีนัดอีก ครั้งวันที่ ๑๒ มิถุนายน ในห้องผ่าตัดครั้งนี้ ไม่ใช่ของแปลกสำหรับ พี่แล้ว พี่จึงกลัวน้อยลง ทุกอย่างพี่ทำเหมือนเดิม คือทำสมาธิ นึกถึงองค์พระธรรมกาย และบริกรรม ภาวนาว่า สัมมาอะระหังๆ ๆ พี่จำได้ว่า ตอนหนึ่ง เหมือนฝันไปแต่เป็นฝันที่ลึกมาก เห็นภาพชัดเจน เหมือนเหตุการณ์จริงๆ มีความรู้สึกงุนงง หวาดหวั่น เหมือนรอการพิพากษา หรือการตัดสินใจอะไรสัก อย่าง แต่ไม่เห็นตัว เห็นแต่ตัวเองและพี่สาวนั่งรอ อยู่ ตรงข้ามเป็นพี่สาว ทั้งๆ ที่ขณะนั้นพี่ออกจะ แค่นี้ เหมือนฝันไป แต่เป็นฝันที่ ลึกมาก เป็น ภาพชัดเจน เหมือน บล มีความ เหมือนรอการ รวบรวมสติทั้งหมดด้วยความเชื่อมั่น ยึดมั่น ในคุณความดีของเรา ยิ่งกว่านั้นตรงศูนย์กลางกาย พี่ทั้งรักทั้งศรัทธา เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ และยึดมั่นในหลวงพ่อสด และครูบาอาจารย์ ทุก องค์ ภาพหลวงพ่อสดติดแน่นอยู่ตรงศูนย์กลาง กาย ไม่เคลื่อนไปไหน ยิ่งชัดยิ่งเกิดความอบอุ่น เหตุการณ์ และเชื่อมั่น พี่พูดข้างใน พูดยืนยันออกไปด้วย จริงๆ ความเชื่อมั่นและกล้าหาญว่า พี่เลือกวิชชาธรรมกาย พี่ขอสร้างบุญบารมีให้ยิ่งขึ้นไปอีกจนถึงขั้นพระ รู้สึกงุนงง นิพพาน ในคำพูดเหล่านั้น ใจพี่ยืนยันจริงๆ ว่า หวาดหวั่น พี่ไม่เปลี่ยนแน่ เป็นหนทางเดียวที่พี่เลือกแล้ว ปรากฏวิมานแก้ว พี่อาจสมมุติในขณะนั้นว่า นี่คือ สถานที่ที่เรียกว่านิพพาน แต่จริงๆ แล้วพี่ไม่ทราบ ว่า เรียกว่าอะไร ขณะที่เขียนอยู่นี้ พี่ยังจำภาพได้ รู้ว่าสวย และไม่ธรรมดา และไม่แน่ใจว่า เคยเห็น มาจากที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า ในยามปกติพี่นึก ไม่ออก แต่จะให้นึกถึงวิมานที่เห็นข้างใน พี่บอก ได้ว่า พี่ยังจำได้อยู่ เป็นอันหมดข้อโต้แย้ง และได้ แสดงออกและยืนยันไปเช่นนั้น อาการอัดอั้น อึด อัด หวาดหวั่น และงุนงงเหล่านั้นก็หายไป เหลือ แต่ความอบอุ่น ปีติใจ และบอกได้ว่า รู้สึกปลอดภัย ภาพหลวงพ่อท่านปรากฏทุกครั้งและอยู่ที่เก่า ภาพ จะปรากฏทุกครั้งที่พี่ปรารถนา จะเห็นท่านเมตตา คุ้มครองพี่ตลอดรอดฝั่งจริงๆ พี่รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อเรื่องราวจบพอดี คุณ พิพากษา หรือ การตัดสินใจ อะไรสักอย่าง แต่ไม่เห็นตัว กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ๗๕