การศึกษาและธรรมะ : หน้า 27/130

พอท่านถามว่า “ใหญ่แค่ไหน” หนูก็ ตอบว่า “ใหญ่เท่าลูกแตงโมค่ะ” เห็น ไหมจ๊ะ? ว่าเห็นดวงธรรมกันตอนนั้น อายุแค่ ๔-๕ ขวบ ของแม่กว่าจะเห็น อายุก็ใกล้เลข ๔ เหมือนกัน (แต่เป็น ๔ ที่เป็นหลักสิบแน่ะ) แม่มานั่งทบทวนดู C ว่ากว่าแม่จะได้ธรรมะก็นานพอสมควร ผิดกับลูกๆ ที่ได้ธรรมะกันเร็วตั้งแต่ เยาว์วัย ลูกควรจะดีใจแต่อย่าประมาท หมั่นนั่งสมาธิทุกวันรักษาความละเอียด กันไว้ให้ดีๆ นะจ๊ะ ตอนที่แม่ยังอยู่ในวัยเรียนอย่าง ลูก ยังไม่รู้จักคำว่า “ธรรมกาย” เลย แต่แม่ก็สนใจธรรมะจ้ะ แม่ซื้อหนังสือ แม่ก็ต้องการให้หนูดีทั้งทางโลกและทางธรรม ความรู้ต้องควบคู่กับคุณธรรม เราจึงจะสามารถใช้ความรู้ไปในทางที่ถูกต้องได้ ต่อมัธยมปลายที่โรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย เทียบเท่ากับชั้นอนุบาล สมัยก่อนเขา แม่ก็แย่หน้าแตกเลย เพราะสวดมนต์ เรียกว่าชั้นมูล)จนกระทั่งโตจบชั้นมัธยม ต้น (ม.ศ.๓) ตั้ง ๑๐ กว่าปี จนซึมซาบ อยู่ในใจ พอวันที่ ๔ แม่ก็หลับตาท่อง อิติปิโสฯ ไม่เป็นเลย ที่บ้านคุณยายคุณ ป้าก็สอนบทสวดมนต์สั้นๆ ให้สวดก่อน บทสวดมนต์ได้ แม่สวดเสียงดังอย่าง ภูมิใจเชียวแหละว่าที่นี้เราก็เป็นชาวพุทธ เต็มตัวแล้วนะ แต่แม่ก็ภูมิใจที่มาจาก โรงเรียนที่อบรมเด็กผู้หญิงให้เป็นกุลสตรี ทั้ง ๒ โรงเรียน สมัยก่อนเขายังใช้ ระบบไม้เรียวตีก้นเด็กนักเรียน เวลา ทำผิดนะลูก ตีขวับๆ เลยล่ะ และก็ ต้องนุ่งกระโปรงยาวๆ เลย พูดใน ธรรมะมาอ่านเอง แล้วก็หัดนั่งสมาธิเอง นอนเท่านั้น พอมาเจอบทสวดยาวๆ ช่วงนั้นอายุประมาณ ๑๕-๑๖ ปีเท่านั้น แม่ก็จำต้องทำปากขมุบขมิบตามเพื่อนๆ สมัยที่แม่ยังเรียนอยู่โรงเรียนอัสสัมชัญ ไปใน ๒-๓ วันแรก พอกลับบ้านแม่รีบ คอนแวนต์ แม่ต้องสวดมนต์แบบคริสต์ ไปท่องบทสวดมนต์ยาว นึกเสียใจที่ตัว ทุกวันเลย วิชาศีลธรรมก็เรียนศีล เองเป็นชาวพุทธแท้ๆ ยังสวดมนต์ไม่ ธรรมเป็นภาษาอังกฤษที่เรียกว่าหนังสือ เป็น แม่อายเพื่อนๆ มาก เพราะส่วน Moral เป็นหนังสือแบบเรียนศีลธรรม มากเพื่อนๆ ก็มาจากโรงเรียนพุทธ ทางคริสต์ ส่วนศีลธรรมของไทยก็ต้อง ทั้งนั้น เรามาจากคริสต์คนเดียว เขา เรียนอยู่แล้ว ตามหลักสูตรของกระทรวง ให้สวดมนต์ภาษาอังกฤษของคริสต์ ห้องเรียนก็ต้องโดนทำโทษคาบไม้บรร ทีนี้พอแม่จบมัธยมต้นที่อัสสัมฯ ก็ไป ทุกๆ วันเลย ตั้งแต่อยู่ชั้นมูล (ปัจจุบัน ทัด แล้วยืนกางแขนด้วยนะ แหม! เสียดายน่าจะใช้ระบบนี้ต่อนะ แม่ว่า แบบโบราณดีนะ ที่ว่า “รักวัวให้ผูก รัก ลูกให้ตี” เติมอีกนิด “รักนักเรียนให้ หวด” (ด้วยไม้เรียว) หนูก็เคยโดนคุณ แม่ตีด้วยความรักเหมือนกัน จำได้ไหม ลูก? แม่ไม่มีลูกด้วยความเคียดแค้น หรอกจ้ะ แต่ตีด้วยความรัก ตีแล้วใจ แม่ก็หายนะลูก แต่มานึกอีกทีแม่มี เจตนาเพื่อจะให้ลูกหลาบจำในสิ่งที่สอน ให้กลัวในสิ่งที่ผิดให้รักในการทำความดี เมื่อสมัยแม่มีอายุประมาณ ๑๐ ขวบ มีพี่น้องรวม ๔ คน ได้อยู่รวม กันเป็นครอบครัวใหญ่ในบ้านที่ทุ่งมหา กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ๒๓