การทำบุญและความสุขในชีวิต : หน้า 32/130

งานบุญใหญ่ของวัดบ้าง จนในที่สุด ผลก็คือใจยิ่งเป็นทุกข์ เพราะกระสับ ก็ได้มาเข้าร่วมกลุ่มธรรมโฆษก์ แล้ว กระส่ายรอเวลาในการเข้าถึง ความ จึงแยกออกเป็นกลุ่มธรรมธารา ระหว่าง สว่างที่ได้ก็เลยกลายเป็นความมืด ทีนี้ นั้นแม่ก็นั่งสมาธิตามแบบที่หลวงพ่อ ก็เลยยิ่งเป็นทุกข์หนักเข้าไปอีก แม่ต้อง ท่านสอน ซึ่งก็ยังไม่เห็นอะไร ใจไม่ได้ มานั่งปรับใจใหม่ ทิ้งความคิดที่คาด คาดหวังว่าจะต้องให้เห็นให้ได้ธรรมะ หวังซึ่งยิ่งทำให้เราผิดหวัง นั่งปลอบใจ เร็วๆ เพราะได้ความสุขความสว่างโพลง ตนเองว่า เราทำบุญสะสมไปเรื่อยๆ ในท้อง แม่ถือว่าเป็นความสำเร็จขั้น เอาบุญนั้นมาอธิษฐานให้ได้ธรรมะเร็วๆ หนึ่งแล้ว เคยได้ยินหลวงพ่อท่านสอน เดี๋ยวเราก็คงได้เห็นสักวัน แม่ต้องปรับ พวกเราว่า การคาดหวังทำให้เกิดความ ต้องปลอบใจตนเองไปพักหนึ่ง ใจจึง ทะยานอยาก ซึ่งเป็นสาเหตุให้เกิดความ ทุกข์ ทุกข์เพราะอะไร เพราะรอเวลา ว่าเมื่อไรจึงจะเห็นสักที ใจเราก็จะยิ่ง กระสับกระส่าย ไม่ยอมหยุดนิ่ง แม่เอง ก็เคยคาดหวังว่าเมื่อไรจึงจะเห็นดวง ค่อยคลายความอยากลงไป ใจสามารถ รวมได้อย่างเดิม ได้เห็นความสว่าง กลับคืนมา ยังความชุ่มชื่นใจให้ได้คืน มาในไม่ช้า จนกระทั่งในปี ๒๕๒๙ เป็นปีที่ เห็นองค์พระ เอ...เราก็ได้ความสว่างแล้ว ทางวัดบอกบุญสร้างธุดงคสถาน แม่ น่าจะมองเห็นดวงหรือองค์พระได้แล้ว ได้มาอยู่ธุดงค์ในกลดกลับกลุ่มกัลยา ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร ณมิตรด้วยกัน เวลาแม่นั่งสมาธิ ความ สว่างในกลางก็ยังคงอยู่ เป็นความ สว่างที่ชุ่มชื่นใจให้ความสุข สมกับสโล แกนที่ว่า “อยู่กลดหมดทุกข์ พบสุข แท้จริง” แม่จำได้ว่าหลังจากอยู่ธุดงค์แล้ว ได้พาหนูทั้งสองคนมาทำบุญถวายปัจจัย สร้างธุดงคสถาน ที่อาคารจาตุมหา ราชิกา มีสาธุชนกลุ่มกัลยาณมิตรพา กันร่วมถวายปัจจัยเต็มศาลา พอถึง คิวแม่ได้ถวายปัจจัยแล้ว หลวงพ่อท่าน ก็อนุโมทนาบุญ ในท้องแม่ก็สว่างวาบ ขึ้นมาทันทีเพราะความปีติใจ ใจพอง โตทีเดียว ความสว่างติดอยู่อย่างนั้น ทั้งวันทั้งคืน ทั้งหลับตาทั้งลืมตา เกิด ขวัญกำลังใจที่จะทําบุญสร้างบารมีติด ตามหลวงพ่อและหมู่คณะตลอดไป ขณะที่ยังอยู่ในศาลาจาตุฯ มองไปที่ หลวงพ่อ แม่นึกว่าใครมาฉายสปอร์ต ไลต์ส่องไปที่หลวงพ่อ เพราะเห็นมีแสง สว่างรอบตัวท่านเป็นวงกลมสว่างรอบๆ แต่มองไปก็ไม่มีไฟสปอร์ตไลต์ที่ไหน แสงสว่างเกิดขึ้นเองรอบหลวงพ่อ เป็น แสงสว่างสีเหลืองนวลเย็นตา แม่รู้สึก เกิดความปีติใจที่ได้เห็น เป็นภาพที่ เห็นแล้วเกิดความสุข ความมั่นใจใน บุญครั้งนี้ และในครั้งต่อๆ ไป แม่ยัง ได้ถามคนอื่นว่าเห็นหลวงพ่อสว่างไหม บางคนก็เห็น บางคนก็ไม่เห็น แต่ทุกๆ คนได้รับความสุข ความปีติใจในการ ทำบุญสร้างธุดงคสถานครั้งนั้นทุกคน วันนี้แม่ขอจบจดหมายฉบับนี้ เพียงเท่านี้นะจ๊ะ รักและคิดถึง คุณแม่