การเลี้ยงดูและการทำงานของครอบครัว : หน้า 62/208

๑๐ คน ลำบากมากไหมค่ะ ไปติดตามดูกันว่าพวกเขาทำอย่างไรถึงสามารถ สร้าง ความสมบูรณ์พร้อมและความเป็นปึกแผ่นให้กับครอบครัวได้ ผู้สัมภาษณ์ : อาม่าเลี้ยงลูกถึง อาม่า : เมื่อก่อนลำบากมาก ทำงานทุกอย่าง เป็นกับกุ้งก็ ทำ รับจ้างเขาแบกหามอะไรก็ทำ ทำจนมือเจ็บไปหมด ลูกก็ส่งเรียนได้แค่ ป.๔ พอลูกโตหน่อยก็ให้ช่วยกันทำมา หากิน ช่วยกันค้าขาย แยกกันไปคนละทิศละทาง ขาย มองกันคนละที่ ขายที่กาญจนบุรีบ้าง ขายที่ตลาดประตูผีบ้าง แยกกันไปหมด เพราะเลือกไม่ได้ ต้องช่วยกันหารายได้ มาเลี้ยงครอบครัว แต่พอมาตอนหลัง มีเพื่อนแนะน่าให้ มาขายของที่ตลาดยิ่งเจริญ ก็ค่อยรวมลูกๆ มาค้าขายกัน ที่นี่ ผู้สัมภาษณ์ : ตอนนั้นพี่น้องทั้ง ๑๐ คนในครอบครัว มี ความเป็นอยู่อย่างไรบ้าง คุณไพรัตน์ (ลูกชายคนที่ ๓) : ตอนนั้นผมรับหน้าที่ มา เปิดร้านขายของตั้งแต่ตี ๒-๓ เพราะเป็นตลาดเช้า พี่น้อง ก็ช่วยกันทำ รวมกันอยู่ในกงสี แต่พอมาระยะหลังนี่ ผม ติดเหล้า เพราะไปเช้าสังคมกับเพื่อนที่เป็นพ่อค้าเหมือนกัน ตกเย็น ขายของเสร็จ ก็ตั้งวงกันเลย มีพรรคพวกประมาณ ๔๐-๕๐ คนได้ แต่เวียนกันมาตั้งวงประมาณวันละ ๑๐ คน ผมเริ่มเมาจากดื่มเหล้าเพียงแก้วเดียว ตอนหลังติดแล้ว ดื่มวันละเกือบขวดแม่โขง แต่ถ้าเป็นเบียร์ดื่มถึงวันละ 4 ขวด ผู้สัมภาษณ์ : ดื่มเยอะขนาดนี้ และทุกวันด้วย เตี้ยกับ แม่ว่าอย่างไรบ้างคะ คุณไพรัตน์ : เขาไม่อยากเห็นเราเป็นแบบนี้ เขาพยายาม บอกเราอยู่ ๗ ปี ให้เลิก แต่ผมก็ทำไม่ได้ มันดีดแล้ว ผม สังเกตเห็นเขาเสียใจ ที่เวลามีคนในตลาดพูดถึงผมว่า “ไอ้ ขี้เหล้า” ให้แม่ผมได้ยิน คือคงไม่มีแม่ใครที่อยากเห็นลูก เป็นแบบนี้ แต่ช่วงนั้นยังไงก็ยังเลิกไม่ได้ กำลังใจไม่พอ ผมติดมากจนมือสั่นไปหมด ผู้สัมภาษณ์ : เตี่ยล่ะคะ เขาว่ายังไง คุณไพรัตน์ : เดี๋ยจะนั่งรอเปิดประตูให้ผมทุกคืน ผมจะกลับ บ้านดึกตี ๑-๒ กลับมา ก็เมาไม่รู้เรื่อง ...บางทีผมบอก เดี๋ยว่าผมเอากุญแจบ้านไปนะไม่ต้องเป็นห่วง แต่เดี๋ยก็จะ นั่งรอเปิดประตูให้ อยู่หน้าบ้านทุกคืน คือเตี้ยเป็นห่วงเรา เดี๋ยเห็นลูกกลับมานอนบ้านก็ชื่นใจ แต่แววตาที่เดียมองผม bo ภัทยาณมิตร มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เหมือนจะบอกผมทุกครั้งว่า น่าจะเริ่มชีวิตใหม่ได้แล้ว ผู้สัมภาษณ์ : เมาแล้วเคยเกิดเรื่องบ้างไหม ๓ คุณไพรัตน์ : เคยเมาฉลองปีใหม่ติดๆ กัน ๓ คืนเลย คืนที่ ๔ ขับรถชนเสาไฟฟ้า เกือบตาย แต่ตอนนั้นก็ยังไม่เข็ด ยังเลิกไม่ได้..... ผู้สัมภาษณ์ : ในหมู่พี่น้องเคยขัดแย้ง หรือไม่เข้าใจกัน บ้างไหม คุณพรชัย (ลูกชายคนที่ 5) : ตอนนั้นยอมรับว่าผมกับพี่ ไพรัตน์ไม่กล้าเข้าหากันเลย เจอกันก็ทะเลาะกัน คุยกันดีๆ ได้ไม่กี่คำ จะเตือนอะไรก็ไม่ยอมกัน แต่หลังจากเช้าวัดแล้ว เรื่องแบบนี้แทบไม่มีเลย ผู้สัมภาษณ์ : แล้วพี่น้องคนอื่นๆ เคยเตือนกันบ้างไหมค่ะ คุณไพรัตน์ : ถ้าพ่อแม่เตือนผมเองยังพอฟัง แต่ถ้าเป็นพี่น้อง นี่ ส่วนมากผมจะตะเบงใส่มากกว่า เพราะเราถือว่าเรา เป็นผู้ใหญ่แล้ว ต่างมีครอบครัวกันแล้ว มีหน้าที่ รับผิดชอบแล้ว เป็นเรื่องส่วนตัวของผมมากกว่า แต่นั่น เมื่อก่อนนะ เดี๋ยวนี้ไม่คิดแบบนี้ (ยิ้ม) ผู้สัมภาษณ์ : แล้วตอนหลังคุณไพรัตน์เลิกเหล้าได้ยังไงค่ะ คุณวีรดี (ลูกสาวคนที่ ๒) : คือในครอบครัวพี่จะเข้าวัดคน แรก ต่อมาเป็นพี่สาวแล้วก็พี่สะใภ้ พวกเราก็ไปปรึกษา หลวงพ่อว่าอยากจะให้พี่ชายเรา ๓ คนเข้าวัด พา ครอบครัวเข้าวัดให้หมด หลวงพ่อท่านก็แนะน่าว่า จะ ท่า ได้ต้องเริ่มต้นจากตัวเราก่อนต้องทำทานตักบาตรทุกวัน รักษาศีล นั่งสมาธิอธิษฐาน แล้วที่สำคัญชวนเขามาวัดบ่อยๆ แต่ต้องพูดกับพี่เขาดีๆ ผู้สัมภาษณ์ : คุณไพรัตน์ยอมมาหรือคะ คุณวีรดี : ใหม่ๆ ก็ขอร้องให้ไปส่งเราที่วัดก่อน ผู้สัมภาษณ์ : คุณไพรัตน์ไปแล้วเป็นยังไงค่ะ คุณไพรัตน์ : ใหม่ๆ ก็ไปแบบเสียมิได้ แต่ตอนนั้นเราก็ได้ เห็นภาพดีๆ ที่มาวัด ช่วงนั้นผมยังแซวน้องสาวเลยว่า อายุแค่ ๒๐ ยังไม่แก่ ทำไมเข้าแต่วัด แต่ผมก็สังเกตเขา ตลอดนะ เห็นเขาใส่บาตร นั่งสมาธิทุกวัน แต่พอนานไป ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า...เอ้ เราเองบอกว่าเราไปดื่มเหล้าพักผ่อน เจอเพื่อนฝูงได้ผ่อนคลาย แต่ทำไมหน้าตาสง่าราศีเราถึง แย่ลงๆ ทุกวัน ผิดกับน้องสาวเราบอกว่าเขาครี แก่ แต่ กลับมีสง่าราศีหน้าตาผ่องใสขึ้นเรื่อยๆ พูดจาก็มีหลัก มี