ความรู้สึกของผู้ถวายปัจจัย : หน้า 100/208

ยังรู้สึกปีติเบิกบานถึงปานนี้ ทำให้อยากทราบความรู้สึก ของผู้ถวายว่ามีความรู้สึกอย่างไร เมื่อท่านยกปัจจัยขึ้น จบเหนือศีรษะ อธิษฐานจิตแล้วบรรจงวางลงบนผ้าภูษา มหาสมบัติ ขณะเดียวกับที่ดวงบุญดวงใหญ่ที่ใสที่สว่างกว่า เดิม ความรู้สึกเป็นอย่างไรหนอ ท่านผู้ใจบุญมีอะไรเป็น แรงบันดาลใจจึงได้รักบุญ รักการทำทานมากขนาดนี้ ในฐานะคนเขียนหนังสือจึงอยากได้ความรู้สึกนั้น มาถ่ายทอดให้กับท่านผู้อ่าน เพียงแค่ตั้งความปรารถนา ในขณะที่ปิดหล่อเลี้ยงใจอยู่ ความสมปรารถนาก็เกิดขึ้น เมื่อกองบรรณาธิการแจ้งให้ผู้เขียนทราบว่า ให้ไปรับบุญ ทำหน้าที่สัมภาษณ์บุคคลที่มีโอกาสใกล้ชิดคุณยาย เพื่อน่า มาถ่ายทอดลงในคอลัมน์ “รักคุณยาย” บุคคลท่านนั้นคือ คุณจิรวัฒน์และคุณสุนทร ศรีสัตนา ซึ่งเป็นท่านเดียวกับ ท่านผู้ใจบุญที่ถวายปัจจัยในวันนั้นนั้นเอง คุณจิรวัฒน์และคุณสุนทร ศรีสัตนา เข้าวัด ปฏิบัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๑๙ มีโอกาสได้ใกล้ชิดคุณยาย ได้รับการอบรมสั่งสอนจากคุณยายโดยตรง ทั้งยังได้รับ บุญช่วยงานที่คุณยายมอบหมายให้มาโดยตลอด ช่วงเวลา แห่งความประทับใจกว่า ๒๐ ปี ถูกถ่ายทอดออกมาเป็น ตัวอักษร ชนิดคำต่อคำ แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงส่วนน้อย นิดเท่านั้น เมื่อเทียบกับความประทับใจของคุณจิรวัฒน์ และคุณสุนทร คุณจิรวัฒน์หรือพี่อึดของน้องๆ กล่าวว่า เรื่องของคุณยายเล่าขานได้ไม่มีวันจบ ด้วยความซาบซึ้ง ในพระคุณของคุณยาย ด้วยรักและระลึกถึงคุณยายตลอดไป ประวัติการเข้าวัดตั้งแต่ครั้งแรกเป็นอย่างไร คุณจิรวัฒน์ : ก่อนจะมาวัดครั้งแรก ตอนนั้นปี พ.ศ.๒๕๑๙ พี่ได้รับหนังสือ “เดินไปสู่ความสุข” พี่อ่านไปได้บางส่วน พี่ก็เอาหนังสือให้พี่สุนทรอ่าน พี่สุนทรก็อ่านจนจบ วัน หนึ่งพี่สุนทรก็บอกกับพี่ว่า อึดเดี๋ยวเราไปส่งญาติที่ ดอนเมืองกัน เสร็จธุระแล้วพี่สุนทรก็ขับรถมาวัด พระธรรมกายโดยที่ไม่ได้บอกพี่ว่าจะมาวัด พี่ก็มา มาถึง วัดวันแรกพี่ก็เฉยๆ รู้สึกเหมือนมาเที่ยวมากกว่า ปรากฏ ว่าพี่สุนทรก็เกิดสนใจ อยากมาศึกษาธรรมะ ตอนนั้นมา นั้งปฏิบัติธรรมที่ศาลาจาตุมหาราชิกา พี่ก็นั่งห้อยเท้าเล่น อยู่ที่ศาลา แล้วก็กลับบ้าน กลับทั้งที่พี่สุนทรหายไปไหนไม่รู้ พี่ก็หนีกลับเอง ทราบภายหลังว่าพี่สุนทรแอบไปกราบ หลวงพ่อ เพื่อปรึกษาเรื่องเตรียมตัวบวช ตอนนั้น สุนทรจะทุ่มเทให้กับวัดมากโดยพี่ไม่รู้ เรื่อง พี่ก็มาวัดเฉยๆตามพี่สุนทรมา หลังจากที่พี่สุนทร บวชพี่ก็มาวัดเป็นปกติ ก่อนบวชพี่สุนทรก็พาพี่มากราบ หลวงพ่อ กราบเรียนท่านว่า ถ้าหลวงพ่อมีงานอะไรที่จะ ให้รับบุญหรือว่าจะต้องใช้ให้พี่ติดต่ออะไรล่ะก็ ขอให้หลวง พอบอกได้เลย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาพี่ทุ่มเททำงานรับ บุญของวัดพระธรรมกายมาตลอดต่อเนื่องจนกระทั่งถึง เดี๋ยวนี้ คือรับบุญอยู่ตลอดเลย พี่สุนทรอ่านหนังสือเดินไปสู่ความสุข แล้วติดอย่างไร คุณสุนทร : หนังสือเดินไปสู่ความสุข มีประวัติการสร้าง บารมีของคุณยาย พออ่านแล้วก็อยากมาพบท่าน จึงมาที่ วัด ต่อมาก็อยากศึกษาธรรมะ หลังจากอ่านหนังสือเรา สองคนก็มาที่วัดพระธรรมกายเกือบทุกอาทิตย์ อยากให้เล่าบรรยากาศที่ได้พบคุณยายครั้งแรก คุณวรวัฒน์ : ตอนที่เรามาวัดครั้งแรกไม่ได้พบใคร แต่มา ทราบภายหลังว่าวันนั้นหลวงพ่อทัตตะท่านเห็นพี่ พอ อาทิตย์ที่ ๒ ก็มาพบคุณยายก็ไปกราบคุณยาย พี่เรียน ท่านว่าคุณยายคะ หนูรู้จักกับพระสารีบุตรค่ะ ท่านอยู่ที่ ปากช่อง คุณยายท่านก็บอกว่าพระสารีบุตรนะท่านไป นิพพานแล้ว พี่ก็ยังยืนยันกับท่านว่า คุณยายคะหนูเห็นจริงๆ นะคะพระสารีบุตร เขาบอกว่าเขาเป็นพระสารีบุตรกลับ ชาติมาเกิดอยู่ที่ปากช่อง พี่เป็นคนชอบศึกษา ไปที่ต่างๆ หมดไปวัดโน้นวัดนี้ ที่ไหนใครว่าดีจะต้องไป พี่เล่าเรื่องนี้ ให้คุณยายฟัง เพราะพี่เรียนโรงเรียนคริสต์ พี่ไม่รู้ ไม่ เข้าใจว่านิพพานแปลว่าอะไร ไม่รู้ว่าพระอรหันต์ท่านไม่ มาเกิดอีก เราก็จะไม่รู้เรื่องพวกนี้ จนกระทั่งมาพบคุณ ๕๘ กัลยาณมิตร มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕