การผ่าตัดครั้งที่สาม : หน้า 125/208

โคนเหล็กที่ฝังอยู่ในขาเริ่มออกฤทธิ์ขยับขาครั้งหนึ่ง เหมือนถูกใบมีดโกนบาด ปวดร้อนทรมานหนักกว่าเดิม! ไปตรวจ คุณหมอบอกว่าต้องผ่าตัดอีกครั้ง เพราะฝา ครอบตรงหัวกระดูกเทียมน้อตหลุดออกมา จานครอบผิด ตำแหน่งจึงบาดขา ครั้งที่สามนี้ กลัวยิ่งกว่าถูกสั่งประหาร ไม่รู้ว่า ระเบิดเวลาลูก จะแรงขนาดไหน... พอขึ้นเตียงผ่าตัด จิตใจพี่ว้าวุ่นหาที่ยึดเกาะไม่มี เครียดมาก ครู่ต่อมาพี่ก็ หมดความรู้สึกหลับไป นานเท่าไหร่ไม่รู้ ?! ทุกคนกำลัง เร่งทำหน้าที่กันอย่างเต็มที่ ผ้าม่านที่ปิดบังตาคนไข้ไม่มี ใครเห็นว่าพี่กำลังตื่น! ขณะที่คุณหมอพยายามโยกคลอน กระดูกเทียมให้หลุดออก เพราะเนื้อมันติดแน่นขยับ อย่างไรก็ไม่ออก เวลาแห่งความทุกข์ผ่านไปอย่างเชื่องช้า “ช่วยด้วย ! เจ็บเหลือเกินโอ๊ย ! ทนไม่ไหวแล้ว ขาของฉันกำลังจะหล่นจากเตียงแล้ว คุณหมอ ก็ได้ช่วยที” พี่พยายามร้องสุดเสียง ไม่ได้ผลทุกคนในห้อง ไม่มีใครได้ยิน นึกถึงคำพูดที่เคยได้ยินจากพระ “ความ ทรมานในนรกไม่มีว่างเว้นแม้วินาทีเดียว" ใช่แล้ว! “นรก ชัดๆ” ใคร “อ้าวตื่นแล้วหรือ ! อย่าร้องไห้” พยาบาลเปิด ม่านออกมาดูเธอตกใจถาม พี่พยายามเปล่งเสียงพูดบอก ว่าขากำลังจะหลุดแล้ว อึดใจต่อมาร่างของพี่ถูกดึงขึงกาง ออกไปในทิศทั้งสี่ พร้อมกับเสียงระเบิด ปัง ปังๆ ๆ ครั้ง ความรู้สึกตรงนั้นเหมือนร่างแหลกเหลวถูกแยกออก พร้อมกันทั้งสี่ทิศ เจ็บปวดตั้งแต่ปลายเท้าถึงปลายผม พร้อมกับสติที่ดับวูบลง การผ่าตัดครั้งนี้จบสิ้นลงเมื่อคุณ หมอได้ยิงน๊อตยึดฝาครอบหัวกระดูกเอาไว้ ขณะที่นอน พักพี่นภาพของสัตว์ที่พี่เคยเบียดเบียนก็มาหลอนในจิต สำนึกตลอดเวลา ทำให้พี่ตั้งสัจจะกับตัวเองว่าต่อไปนี้ขอ อย่าได้เผลอไปเบียดเบียนชีวิตอื่นอีกเลย พี่ผู้หญิงท่านนี้จบเรื่องของเธอลงเท่านี้ เพราะ ปัจจุบันนี้ถึงขาของเธอจะยังมีกระดูกเทียมอยู่ซึ่งเปรียบ เสมือนระเบิดเวลาที่มีอยู่ในตัวเอง แต่อุปกรณ์ทรมานเธอ ชิ้นนี้ไม่สามารถจะทำให้เธอเจ็บปวดต่อไปได้อีกแล้ว เพราะเธอได้พบกุญแจดอกสำคัญที่จะช่วยให้เธอพ้นทุกข์ “ช่วยด้วย ! เว็บเหลือเกินโอ๊ย ! ทนไม่ไหวแล้ว ขาของ ฉันกำลังจะหล่นจากเตียงแล้ว คุณหมอ โครก็ได้ช่วย ที" พี่ทยายามร้องสุดเสียง ไม่ได้ผลทุกคนในห้องไม่มี ใครได้ยิน นึกถึงคำ พูดที่เคยได้ยินจากทระ “ความ ทรมานในนรกไม่มีว่างเว้นแม้วินาทีเดียว" ใช่แล้ว! “นรกขัดๆ" ด้วยการหันมาประกอบกรรมดี ควบคุม กาย วาจา ใจ ไม่ให้เผลอไปเบียดเบียนชีวิตอื่นและไม่เบียดเบียนตัวเอง ด้วยการตั้งใจรักษาศีล ๕ ให้เป็นปกติ ฝึกจิตใจอ่อนโยน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ด้วยการหมั่นให้ทาน ให้อภัย ให้ความเมตตา และตรึกระลึกนึกถึงบุญด้วยการเจริญภาวนาทุกวัน ส่งผล ให้กรรมชั่วที่เปรียบเสมือนรสเค็มของเกลือนั้นตามไม่ทัน เมื่อผลของบุญที่เปรียบเสมือนน้ำอันบริสุทธิ์มีปริมาณ มากกว่า ดังนั้นเกลือเพียงซ้อนชาเดียวเมื่ออยู่ในแท้งค์น้ำ ใหญ่ย่อมจะไม่สามารถส่งรสเค็มให้ทุกข์ให้โทษแก่เธอได้ อีกต่อไป ตราบเท่าที่เธอยังคงตั้งมั่นอยู่บนเส้นทางแห่ง การสร้างบุญสร้างบารมีดังเช่นทุกวันนี้ กัณยา นิด . มกราคม พ.ค. ๒* *& ๒๓