ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ : หน้า 176/208

ปกแกะนานาสาระ : ภัทรา ประภาสชล อีกครั้งกับ “พ่อ” และแก้วเหล้านั้น วพ่อปีนี้ในงานเลี้ยงของครอบครัวเราไม่ มีพ่อเป็นประธานเหมือนปีก่อนๆ แต่เราพี่ๆ น้องๆ ยังพา แม่ออกไปทานข้าวนอกบ้าน เพื่อฉลองวันพ่อเหมือนเดิม และเหมือนกับอีกหลายร้อยครอบครัว ที่มาแออัดกันอยู่ ในร้านอาหารอร่อย ที่มีป้ายชวนชิม บรรยากาศคึกคัก บริกรหลายสิบทำงานตัวเป็นเกลียว แต่ยังไม่ทันใจ หลาย คนหงุดหงิดที่อาหารมาช้า ข้าวสวยมาตั้งรออยู่นานจนเย็น กับข้าวยังไม่มาสักอย่าง เว้นแต่พริกน้ำปลาต่างหน้า ....ดิฉันเหลือบมองโต๊ะข้างๆ ครอบครัวนี้มากัน 4 คนพ่อแม่ลูก มีพ่อนั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะ หน้าตาแดงก่ำ ยกแก้วบรรจุน้ำสีอำพัน ขึ้นดื่มอักๆ ข้างเขามีเด็กชาย หญิงกำลังแทะก้ามปูอย่างเอร็ดอร่อย แม่ผู้แสนดีบรรจง แกะกุ้ง ปูไว้ให้ ปรนนิบัติทั้งพ่อทั้งลูก นานๆ ครั้งจะเห็น ลูกชายของเขาเหลือบสายตามองดูพ่อเสียที ไม่รู้ว่า เด็กชายคิดอะไรอยู่ เด็กชายยกแก้วน้ำของตนขึ้นดื่ม แก้วของเขาเป็นน้ำสีดำยี่ห้อดัง ดิฉันเห็นเด็กชายแอบ มองแก้วน้ำสีอำพันของพ่อ ...พ่อของดิฉันเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้ว ด้วยโรค มะเร็งดับ เงินเก็บของครอบครัวถูกนำมาใช้เป็นค่าใช้จ่าย ในการรักษาพ่อ แม่และพี่น้องทุกคนเต็มใจที่จะนำ เงินก้อนนี้มาใช้ เพื่อยืดอายุของพ่อให้ยาวนานที่สุดเท่าที่ จะทำได้ ครอบครัวเรายังโชคดีอยู่บ้าง ตรงที่พ่อแม่มีลูก หลายคน แต่ละคนต่างก็มีงานทำกันแล้ว และที่สำคัญเรา ถูกปลูกฝังให้รู้จักกับคำว่า “หันกลับมามองคนข้างหลังบ้าง” .....เสียงเอะอะจากโต๊ะข้างๆ ทำให้หลายคนใน ร้านหันไปมอง คงเป็นเพื่อนๆ ของผู้ชายคนนั้นหักทาย กันเสียงดัง เสียงเรียกบริกรโหวกเหวกให้มาจัดโต๊ะใหม่ แล้วงานเลี้ยงของครอบครัวก็เปลี่ยนเป็นวงเหล้าอย่างเต็ม รูปแบบ ลูกสาวลูกชายและภรรยาถูกจัดให้นั่งอยู่ท้ายโต๊ะ หัวโต๊ะยังคงเป็นพ่อบ้านหน้าแดงที่กำลังร่ำสุราสังสรรค์กับ เพื่อนฝูงอย่างออกรสชาติ เขายกแก้วเหล้าขึ้นชนกับคน นั้นทีคนนี้ที หลังจากนั้นก็ยกขึ้นดื่ม แก้วแล้วแก้วเล่า ......ให้นึกถึงสื่อโฆษณารณรงค์ต่อต้านยาเสพติด เป้าหมายมุ่งเน้นไปที่เด็กและเยาวชน คิดต่อไปว่าพ่อคน ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆ นั้น ในยามฤทธิ์สุราคลายตัว เขาคงมี ความวิตกกังวลในฐานะพ่อที่มีลูกวัยรุ่น เหมือนพ่อคนอื่นๆ ที่กลัวลูกพลาดท่ายาเสพติด เพราะสังคมปัจจุบันล่อแหลม เหลือเกิน ยาเสพติดหาซื้อง่ายกว่าอุปกรณ์การเรียนบาง อย่างเสียอีก “ดื่ม ๆ ฉลองกันหน่อย” เสียงชายคนนั้นดัง ขึ้นอีก ดิฉันไม่รู้ว่าเขากำลังฉลองความสำเร็จอะไรกัน แต่คงไม่ใช่ความสำเร็จในการเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูกๆ ของเขาแน่...ใกล้ปีใหม่แล้ว สังคมไทยคงจะหลีกเลี่ยงการ ฉลองทำนองนี้ไม่พ้น อย่างไรก็คิดถึงลูกบ้างก็แล้วกัน oo มกราคม พ.ศ. ๒๔๙๕