ปกณกะนานาสาระ : อภิวัน ยั่งยนสกุล : หน้า 178/208

ปกณกะนานาสาระ : อภิวัน ยั่งยนสกุล วิธีทำให้คนที่เราไม่ชอบ หายวับไปกับตา ! "นี่เธอ ชั้นไม่ชอบยายคนนี้เลย ปากร้ายจริงๆ” หรือ “ท่า ยังไงดี รุ่นพี่คนนี้นะปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ แต่ก็ต้องเจอกันทุกวัน" ฯลฯ อีกหลากหลายเหตุผลที่ผู้คนส่วนใหญ่ต้องเผชิญ กับสิ่งเลวร้ายในชีวิตจากผู้คนรอบข้าง บางคนถึงกับบอก ตัวเองว่า จงอย่าเป็นคนยอมคน อย่ายอมใคร เดี๋ยวถูก เขาเหยียบย่ำ ของอย่างนี้ต้องตาต่อตา ฟันต่อฟัน ถ้ามี พลังวิเศษ ก็อยากจะเสกให้หายวับไปกับตาทีเดียว ให้สม กับที่ท่า ไม่ดีกับเราไว้ แต่แม้ว่า เราเสกเขาได้ หรือกำจัดเขาได้ ความ โกรธในใจของเราก็ยังอยู่ ใจยังร้อนรุ่มตลอดเวลา แล้ว จะทำ อย่างไรจึงจะทำ ให้ใจเรามีความสุข หมดทุกข์ หมด โศกกันเสียที มีพุทธพจน์บทหนึ่งกล่าวไว้เข้ากับเรื่องความ โกรธว่า “ฆ่าความโกรธเสียได้ ย่อมอยู่เป็นสุข” ถึงบรรทัดนี้ แม้เราจะไม่มีอำนาจวิเศษเป็นพ่อมด แต่เราก็สามารถทำให้คนที่เราไม่ชอบหายวับไปกับตาได้ เช่นกัน และรับรองว่า คนๆ นั้นจะไม่มาทำความ เดือดร้อนรำคาญใจให้กับเราอีกชั่วนิรันดรกาล ขึ้นอยู่กับว่า คุณน่ะกล้าพอหรือไม่? เท่านั้นเอง ความโกรธไม่ใช่อวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งของชีวิต แต่คนส่วนใหญ่มักหวงแหนความโกรธเก็บไว้เป็นสมบัต ส่วนตัวเสมอ ประหนึ่งว่า ถ้าตนเองโกรธใครไม่เป็นแล้ว จะดูเป็นคนไร้น้ำยา! จึงจะเห็นหลายคนมีความโกรธเป็น ๑๗๒ ม ในนิน มกราคม พ.ศ. ๒๕๐๕ ยาสามัญประจำบ้านที่ต้องนำ ติดตัวไปด้วยทุกหนทุกแห่ง และอาจจะทุกวัน ชนิดขาดไม่ได้ เหมือนการทานข้าว อาบน้ำเลยทีเดียว แท้จริงแล้ว ความโกรธนั้นเป็นปัญหาชีวิต เมื่อเกิด ขึ้นแล้วก็เป็นอันตรายทั้งต่อสุขภาพกายและสุขภาพจิต คนจำนวนไม่น้อยทีเดียวที่มีปัญหาชีวิต เพราะเกิดจากมี ความโกรธเพียงตัวเดียวเท่านั้น วิธีแก้ไขก็คือ ให้คิดอย่างนี้ว่า “คนอื่นทำร้ายเรา ก็ช่างเขาเถิด ใครร้ายก็พยายามหลีกเลี่ยงคนนั้น แต่ขอ ให้เราอย่าทำร้ายตัวเองด้วยการทำตัวร้ายตอบโต้อีกเลย” หรือ “ยังมีความสุขอีกมากมายที่รอคอยให้เราเข้าไปหา เข้าไปดักตวง อย่ามัวเสียใจ เสียเวลา กับการกระทำ ที่ไม่ น่ารักของคนอื่นอยู่เลย" การปะทะหรือการโต้ตอบกับคนอื่นได้สำเร็จ ดู เผินๆ เหมือนเราชนะ แต่แท้จริงเราพ่ายแพ้โดยที่เราไม่รู้ ตัว เขาผู้อดทนและนึ่งได้ นั่นแหละเป็นผู้ชนะ การชนะใจ ตนเอง เป็นชัยชนะที่ดีที่สุด เพราะเป็นชัยชนะที่ไม่หวน กลับมาแพ้อีก ผู้ที่ชนะใจตนเองได้ ต้องเป็นคนที่อีกฝนอยู่เสมอ เพื่อให้เข้าใจผู้อื่น เห็นใจผู้อื่น เดินออกไปจากภาวะความ เห็นแก่ตัวเอง ไม่หมกมุ่นอยู่แต่กับความต้องการของตัวเอง แต่อยากเดิมเต็มในความต้องการของผู้อื่นอยู่เป็นนิตย์ และไม่ยอมให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล...คนอย่างนี้ แม้โลก ไม่ยิ้มให้เขา เขาก็พร้อมที่จะยิ้มให้โลกเสมอ