วัดพระพุทธศาสนาในคันธาระ : หน้า 136/208

ทัศนียภาพเมืองกิลกิต ร้านขายโรตีในตลาดกิลกิต ชาวบ้านเอานมควายร้อนๆ ตักจากหม้อต้มใบใหญ่มาต้อนรับ ตอนที่อยู่ เปชวาร์ ราชิดพาผมไปกินโรตีไม่ใส่น้ำมันกับชาหรือกาแฟใส่นมควาย เป็นอาหารเช้ามาแล้ว ผมจึงดื่มนมควายของชาวนาปาทานได้ทั้งๆ ที่ มันคาวกว่านมวัวมาก ในปากีสถาน โรตีมื้อเที่ยงจะต่างกับโรตีมื้อเช้า คือมื้อเช้าไม่ใส่น้ำมันเป็นโรตีแห้ง ส่วนมื้อเที่ยงเป็นโรตีใส่น้ำมัน อยู่ที่นี่ ผมกินโรตีทุกวัน เราไปถึงวัดพระพุทธศาสนาชื่อ ดักห์ดิบาฮี ใกล้เมืองมารดานใน คันธาระ วัดนี้ใหญ่มาก สร้างบนเขาที่มองออกไปเห็นเทือกเขาฮินดูกูฏ อยู่ไกลๆ มีลานวัด ประตูหอคอยทางขวาและมีถนนตัดขึ้นเขา น่าจะ นิมนต์พระเณรเมืองไทยมาจำพรรษาที่นี่จัง ข้ามเขาลูกนี้ไป เป็นอาคาร สร้างตามสันเขาเป็นที่พักของยาม บางส่วนเป็นกุฏิพระ วัดนี้ใหญ่มากมี พระสงฆ์ ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ ๑-๗ มีการขนย้ายรูปขึ้นบนกำแพงและ โบสถ์ไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์ ช่วง พ.ศ.๒๕๕๐-๒๕๕๖ ผมยังไม่ได้ตามไปดูเลย เรามีสลิงช็อตไว้คอยเกี่ยวเขาระหว่างเดินตามสันเขาเห็นวัดแล้ว ผมไม่กลัวตกเขา เพราะรู้สึกชุ่มชื่นอิ่มใจเป็นที่สุด โชคดีมากที่ได้เห็น ความยิ่งใหญ่ของพระพุทธศาสนาในชมพูทวีปด้วยตาตัวเอง เจ้าฝูงแพะราว ๔๐ ตัวน่าทางเราไปที่นี่ดูน่ากลัว แพะเกเรบาง ตัวคอยจะรี่เข้าใส่ผมอยู่เรื่อยเหมือนรู้ว่าผมไม่ชำนาญ สลิงช็อตช่วยได้มาก เสียงเกี่ยวหินฉับๆ ทำให้แพะเกเรเปลี่ยนใจรีบไปเข้าฝูง ขากลับพวกเด็ก เลี้ยงแพะเดินมาส่งเราพูดจาสนุกสนานกับราชิดและนาเซอร์ บางคน คอยชี้ให้ผมดูวิวข้างทางพาเราไปกินข้าวที่หมู่บ้านของเขาซึ่งอยู่อีกด้าน ของยอดเขาที่วัดดักห์ดิบาฮิตั้งอยู่ มีแกงแพะ โรตี และองุ่นน่ากินมาก สุดท้ายเราโบกมือลาราวกับญาติที่จากกันไปนาน ที่เขาว่าชาวปาทาน เป็นชนชาติที่ต้อนรับแขกดีที่สุดในโลกเห็นท่าจะจริง นั่งรถประจำทางไปอีกไกล เราก็มาถึงเมืองกิลกิต บนเขาคารา โครัมใกล้ทิเบต และแคชเมียร์ เมืองกิลกิตเป็นเมืองพระพุทธศานาในอดีตตั้ง โดดเดี่ยวอยู่บนเขาคาราโครัมเคยเป็นที่พักกองคาราวานบนเส้นทางสายใหม่ คนส่วนใหญ่พูดภาษาซินะ แต่ก็ยังฟังเราพูดภาษาอูรดูและอังกฤษรู้เรื่อง โชคดีที่เราเดินทางช่วงที่ยังไม่ปิดพรมแดนระหว่างที่อเมริการะเบิดปู พรมในอัฟกานิสถาน ชาวกิลกิตในปากีสถานประกอบด้วยคนหลายเชื้อชาติ วัฒนธรรม และศาสนารวม ๔๕๐,๐๐๐ คน (พอๆ กับระนอง จังหวัดที่มีพลเมือง น้อยที่สุดในประเทศไทย) คนทางเหนือของปากีสถานนี้โจดีมาก เอื้อเฟือ เผื่อแผ่ จิตใจดีงามต้อนรับอบอุ่น พื้นที่มีทั้งเป็นหินเวิ้งว้างจนถึงสวนผล ไม้ขั้นบันไดไม่มีที่สิ้นสุด ทั้งคนทั้งสถานที่ทำให้จิตใจของเราเบิกบานสดชื่น แม้อยู่แค่ไม่กี่วันเพราะสถานที่สวยงาม เขียวชอุ่มน่ารื่นรมย์ชวนให้ใจสงบ ๑๓๔ กัลยาณมิตร มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕