ความซื่อสัตย์ในหน้าที่ : หน้า 198/208

ชอบกินปลามาก จึงหาปลาเป็นเข่ง ๆ มาให้กงอี้ซิว ที่ทำการ ทุกครั้งที่บรรดาขุนนาง หรือชาวบ้านเอาปลา มาให้เขา เขาก็จะปฏิเสธไม่รับทุกครั้ง ไม่ว่าใครจะส่ง ปลามาให้มากแค่ไหน เขาก็ไม่รับ จนวันหนึ่งลูกศิษย์ ของกงอี้ชิวรู้สึกสงสัย จึงเข้าไปถามเขาว่า “อาจารย์ ทำไมอาจารย์ไม่รับปลาจากคนเหล่านั้นเล่า ทั้งๆ ที่ อาจารย์ชอบกินปลา” “ก็เพราะว่าข้าชอบกินปลาน่ะซิ ข้าจึงรับปลาจากพวกเขาไม่ได้” กงอี้ซิวตอบพลาง หัวเราะไปด้วย ๑๙๒ ล ว มกราคม พ.ค. 10๕๕๕ ลูกศิษย์ฟังแล้วก็ไม่เข้าใจ จึงถามต่อไปว่า “อาจารย์ขาไม่ เข้าใจในคำพูดของท่าน ขอท่าน ได้โปรดอธิบายให้ข้าฟังด้วยเถอะ" กงอี้ซิวพยักหน้าแล้ว ตอบไปว่า “เจ้าลองคิดดูซิว่า ถ้า ข้ารับปลาจากคนพวกนั้นบ่อยๆ ข้าก็จะเสียชื่อเสียง คนจะมองข้า ว่า ช้ากลายเป็นคนละโมบโลภ มาก ชอบกินสินบน แล้วในที่สุด ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีที่ข้า ได้มาโดยลำบาก ก็จะหลุดลอยไป ถึงตอนนั้น แม้ข้าอยากจะกินปลา ก็ไม่มีปลาจะให้ช้ากิน ที่ข้า ปฏิเสธไม่ยอมรับปลาที่มีคนเอา มาให้ ผู้คนย่อมจะให้ความ เชื่อถือข้าว่า ข้าเป็นคนมีความ ซื่อสัตย์สุจริต ซึ่งจะทำให้ข้านั่ง เก้าอี้อัครมหาเสนาบดีได้อย่าง สบาย เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้ายังจะ กลัวว่า จะไม่มีปลากินอีกหรือ" ลูกศิษย์ได้ฟังดังนั้น ก็ คุกเข่าลงคารวะกง ซิวด้วย ความเคารพ เรื่องกงอี้ซิวชอบกินปลา ให้ข้อคิดว่า คนเราควรจะทำงานด้วยความซื่อสัตย์ สุจริต ไม่ควรจะคดโกง ควรจะเล็งเห็นผลประโยชน์ ในหน้าที่การงาน มากกว่าประโยชน์ส่วนตัว เพราะ หากเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวมากกว่า ประโยชน์ ส่วนรวม ก็จะอยู่ในตำแหน่งหน้าที่การงานไม่นาน ถ้าหากจะเปรียบเทียบกับสุภาษิตของไทย ก็ สามารถเปรียบกับสำนวนที่ว่า “ซื่อกินไม่หมด คดกิน ไม่นาน”