การทำบุญและการสร้างโรงเรียน : หน้า 108/208

ไปนอนเฉยๆนะต้องไปนั่งสมาธิ จะมีเชือกขึงให้แล้วจะมี กุ้งกางเป็นหลังๆ ลงไปนอนคู่กับอดีตผู้ว่าราชการจังหวัด ชื่ออะไรก็จำไม่ได้พร้อมกับคนอื่นอีกหลายคน ง่วงก็นอน ตื่น าก็นั่งสมาธิ ตอนนั้นลุงก็ยังปักอยู่ด้วย เป็นนักเรียนตำรวจ แต่มีความตั้งใจอยากจะทำบุญกับหลวงพ่อท่าน เพราะ *4 เลื่อมใสศรัทธาท่านมาก ท่านเป็นพระที่ปฏิบัติดี น่า เลื่อมใสมาก เงินแม้มีไม่มากแต่ก็อยากจะทำ จะไป บอกบุญคนอื่นก็ไม่เหมือนกับเราได้ทำเอง จะเอาของเรา นี่แหละทำ ก็คิดว่าเราอดข้าวดีกว่า อดข้าวกลางวันทุกวัน อดอยู่หลายเดือน เพราะว่าเงินเดือนน้อย ปีกก็หนัก ทั้งวิ่ง ๆ ทั้งแบกปืน หิวก็ทนกินน้ำเปล่า อดอย่างนี้อยู่หลายเดือน พอเก็บเงินได้ก็มาทำบุญวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ชวนพ่อมา ด้วย ซื้อชุดสังฆทาน ผ้าไตรจีวร เครื่องไทยธรรมต่างๆ ไป พอไปถึงวัดก็พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ รีบเข้าไป นิมนต์หลวงพ่อว่า หลวงพ่อครับผมมีของมาถวาย หลวง เพื่อท่านก็เมตตารับ ถวายเสร็จลุงก็อธิษฐานในสิ่งที่ ปรารถนาต่างๆ นับตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๙๗ ลุงก็ไปทำบุญกับหลวง พ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เรื่อยมาจนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๕๐๒ หลวงพ่อท่านก็มรณภาพ พอหลวงพ่อท่านสิ้นแล้ว วัน คือแม่ชี หนึ่งลุงเดินเข้าไปที่ศาลาหลังหนึ่งเป็นสถานที่มีคนเดินเข้า 1 ออกกันมาก เป็นศาลาไม้เก่ามากชั้นเดียว ยกพื้นสูงกว่า พื้นดินประมาณ ๑ เมตร ก็ไปพบแม่ชี ๓ ท่าน คือ ทองสุก แม่ชีจันทร์ และแม่ชีพร พอลุงไปถึงบริเวณบ้าน คุณยายทองสุกกับคุณยายจันทร์ท่านก็ต้อนรับเป็นอย่างดี ท่านยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นกันเองกับทุกคนที่ทำบุญกับท่าน โดยไม่ถือตัว ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือเป็นผู้ใหญ่ก็ตาม ท่านดี กับทุกๆ คน ตอนนั้นมีการบูชาข้าวพระ ก่อนบูชาข้าวพระ คุณยายทองสุกท่านให้นั่งสมาธิเหมือนที่หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญสอน พอเสร็จแล้วก็จัดอาหารถวายพระ ส่วน หนึ่งก็จัดเอาไว้เลี้ยงผู้ที่มาท่า บุญ ลุงไปทำบุญกับคุณยายทองสุก และคุณยาย จันทร์ไม่ถึง ๕ ปี คุณยายทองสุกท่านก็ล้มป่วยและสิ้น ชีวิตไปท่ามกลางความเศร้าสลดใจของลูกศิษย์ เมื่อคุณ ยายทองสุกท่านจากไป คุณยายจันทร์ ขนนกยูงก็ดำเนิน งานบุญสืบต่อเนื่อง โดยไม่ขาดตกบกพร่องแต่ประการใด ต่อมาคนก็มาทำบุญมากขึ้นจาก ๕๐-๖0คน จนเป็นร้อย เศษ จนบ้านไม่พอให้คนนั่ง ต้องขยับขยายปลูกบ้านใหม่ ชื่อว่าบ้านธรรมประสิทธิ์ หลังใหญ่กว่าเดิม ตอนนั้นลุง ก็ได้รู้จักกับหลวงพ่อธัมมชโย ซึ่งขณะนั้นท่านเป็นนัก ศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ นั้นทุกคนหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสอิ่มไปด้วยบุญกุศล งไปวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ไปบ้านธรรม ประสิทธไม่เคยขาดไม่ว่าจะทำบุญอะไรก็ตาม แม้แต่การ ลุงไ บริจาคโลหิต ลุงก็จะไปขอความเมตตาจากคุณยายจันทร์ และหลวงพ่อธัมมชโยอยู่เสมอ ด้วยการเอาสิ่งของที่เราจะ ท่า บุญนั้นไปให้ท่านกลั่นให้ใส คุณยายบอกว่าการทำ อย่าง นี้จะทำให้ได้บุญมาก พอทำเสร็จท่านก็บอกเหมือนกันว่า ได้บุญกอสงไขย ต่อมาเมื่อคนมามากเข้า หลายท่านก็ได้ ปรึกษากันและก็ได้มาก่อสร้างวัดพระธรรมกาย เพื่อที่จะ ให้พอกับผู้คนจำนวนมากที่จะเดินทางมาทำ บุญโดยไม่ ลำาบาก : ปัจจุบันลุงสายัณห์ ศรีธนชัย มีอายุได้ ๗๐ ปีแล้ว แต่ก็ได้มาทำบุญที่วัดพระธรรมกายอย่างสมาเสมอ ตั้งแต่ วัดเริ่มสร้างจนถึงปัจจุบัน และเป็นผู้ที่มั่นคงต่อหนทาง ของพระนิพพานเป็นอย่างยิ่ง ลุงบอกว่า ต่อให้ใครเอาสมบัติ มากองท่วมจักรวาลลุงก็ไม่สน ลุงจะขอไปพระนิพพาน อย่างเดียว